25015 resultaten.
Domino
gedicht
2.2 met 269 stemmen
114.643 En het jongetje houdt zijn handpalmen
als een boek in zijn handen
en ik lees 'kom terug, ga weg'
Een spreuk, een dominosteen
die een ster slaat
in het glas van mijn huis
Dan begint het buiten
bruidsjurken te sneeuwen
----------------------------------
uit: 'Waterstudies' (1999)…
WIT EN ZWART
poëzie
4.5 met 14 stemmen
3.245 Zo wit is ze als de snee, die, vers
gevallen over ‘t wintergers,
te blinken ligt; met vlekken,
die, zwart alzo de rave, of wel
nog zwarter, in heur sneeuwwit vel
gemingelmangeld, blekken.…
Ween niet
hartenkreet
4.7 met 16 stemmen
10.260 Nee, ik ben niet ver.
Ik ben daar, aan de andere kant van de weg.
Zie je, alles is goed.
Je zult mijn hart opnieuw ontdekken
En er tederheid terugvinden.
Dus droog je tranen en ween niet,
als je van me houdt...…
Over oude mensen en de zee
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
698 Als avondrood
magenta
zich vermengt met wind
en zee
en dromen
van gasten aan de boulevard
oude mensen
twee aan twee
traag hun late doel beleven
samen slenteren
uit de nu open deuren
van het grote huis
turend over water en
peinzend zoeken naar deining
hun adem
het schip zien dat
ver langs de horizon
zijn weg vindt
ze lachen…
Godvergeten
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
785 ruige hals en nek
meteen voor eeuwig ingevroren
dat stijve verminkte lijf
kwam uit smeltend ijs vrij
ik was er via de buis bij
zag een door god vergeten
ziende weg gevreten lijk…
Aankomst en vertrek
gedicht
3.3 met 23 stemmen
16.417 Blijven ademen
is de enige oplossing, op weg naar het komende jaar, een volgend
seizoen. Totdat de dood ons scheiden zou. En kijk we lachten al.
---------------------------------------------------
uit: 'Definities en hallucinaties', 2003.…
Het zwerfspoor voor…
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
984 Voetstappen kraken op ’t held’re laken van vers gevallen sneeuw
verbreken de stilte van de morgen die in kilte uit de nacht ontwaakt
met ’n kermende schreeuw
De man sjokt voort door niemand gestoord in zijn eenzaam bestaan
dat hij zelf doodbedaard onder zwerversleven schaart om in vrijheid
over aarde te gaan
Dan staat hij stil daar hij…
Tweeslachtig
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
481 Vervloekt onomwonden de schrijnende
onrust in de vruchtloze morgenstonden
of bij de schater van een ironische maan, als
wat geen vorm of toon had gevonden, z’n
eigen weg zal zoeken, ver bij hem vandaan,
komen beide seksen, dicht bij hem te staan,
dan wordt geluk hem niet ontnomen, dat
is de ware poëzie uit één stuk.…
Zoektocht
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
872 Had mezelf over het hoofd gezien
zocht te ver bij me vandaan
was ik mij uit het oog verloren misschien
weet nu, blijf dichter bij jezelf voortaan!…
De stilte
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
655 De weg naar de ziel wordt met stilte bekleed,
hij slijt door de wanhoop, de angst en de weet.
De stilte spreekt tot mij en laat mij alziend,
daarom is de stilte mijn beste vriend.…
Onder de regenboog
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
695 zich, ten einde,
mistig laat dimmen
is voor velen haast onbekend
aan een nieuwe lente is men gewend;
de winter lijkt een voorbijgaand gerucht
toch is hieraan niets vreemd
het is de weg van een regenboog
die ons in zijn kromme gedaante
het aardse leven voorspiegelt in de lucht…
Ins Blaue hinein
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
674 Daar had je gezicht ineens weer die sombere blik
van tijdens je wanhopige huilbuien
maar ik trapte er niet in
versnelde mijn pas
en slikte je weg
ik heb het recht niet om als psychiater te opereren
zou met liefde ook niets oplossen
weet ik nu
waar je op neerkeek rommel je nu in rond
geen enkele vat meer op mij
spiegel je mij een doodsstrijd…
Ford Sierra
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.556 meeuw in haar vlucht
goud in je handen
soepele veren
schragend een vliegend tapijt
rijden op rozen
beslagen ramen
ijskristallen verbloemen
de laatste adem
witte rookpluimen
bouwjaar zevenentachtig
trouwe ouwe bak…
Irreëel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
583 verdwaasd dool ik in cirkels, onherkenbaar hier
struikelend over resten van 'n verse vechtpartij, kruipt bloed weg
achter ontelbare glasscherven die stil getuigen
straatnamen zijn onbeduidend, geuren beklemmend
rennen plots gehavende zielen rakelings langszij
opgaand in een mist van vertwijfeling
met de dood in het hart aanschouw ik een…
Restschuld
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
657 Ik leun met mijn geheugen
Tegen de muren van het huis
Niet dat ik nou zo verlegen zit om ondersteuning
Want ik ben eigenlijk onderweg
Naar een plaats juist ver van hier
Ik heb nog stapels ongelezen berichten
Die mij vanuit hoeken en gaten hebben bereikt
Ik heb mijn nieuwe schoenen echter al aan
Laat nu de trottoirtegels en stoepranden maar komen…
De illusie
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
851 de nacht sluit
met een onbreekbare schaduw het luik
van de verlaten woning
de klok groeit naar klein getal
wijst ruwe vachten de richting
naar het holst van de duisternis
een etmaal verbreekt het vlies
verrijst uit het obscure
krast zonder sporen illusies weg.…
Rood Jacht
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.313 Er is een jacht, dat maakt mij weg.
En op dat jacht is alles
Onnatuurlijk echt.
------------------------------------------------
uit:'Pornschlegel en andere gedichten', 1988.…
Pa breekt door
netgedicht
1.9 met 9 stemmen
891 Een blinkend vers voor Sint en Kerst,
niet al te goedkoop doorlopend rijm,
en als hij soms een woord niet wist,
gooide hij alles om: verhoudingen moesten kloppen.
In een gekke bui trakteerde hij zijn zoon
op iets kolderieks bij de haard.
Goed. Artikeltje hier, wedstrijdje daar,
het leven kreeg voor hem weer zwier!…
groter groeien - tweede jeugd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
581 inslaan
eenmaal zo ver
ben je er aan toe
je tweede jeugd…
Leerling
gedicht
3.1 met 7 stemmen
10.510 Iedere ochtend gaat hij trouw naar school,
door weer en wind, van kilometers ver
- moe heeft z'n brood gesmeerd, hem uitgezwaaid -.
Hij zet z'n fiets weg, en haast zich gedwee
naar het lokaal. Gaat zitten. Dan 't gebed:
Dat ze vandaag maar weer kracht-van-omhoog
ontvangen mogen en hun werk met ijver
volbrengen. Amen.…
Paradijsvogels geloven in hemels geluk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 Dat hun ziel tussen een
veelkleurig kleed van veren eens
het tijdelijke met de eeuwigheid zal
opwaarderen.
Een leven van vliegen tussen zwaarte-
kracht en een zweven met alle winden
mee; zich verbindend te werken aan
een nieuw hemels geluk, te ontsnappen
aan de aardse mêllee.…
Dakloos dromen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.583 Zo zit ik maar een beetje weg te dromen
in mijn kartonnen schuilplaats op de stoep.
Totdat de wijzen uit het oosten komen
met witbrood en een beker erwtensoep.…
anomalie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
659 erosie strijkt een vers paneel
onophoudelijk
't licht van de zon tart 't dodelijk heelal
daarmee is niets meer gezegd…
groter groeien - tweede jeugd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
606 inslaan
eenmaal zo ver
ben je er aan toe
je tweede jeugd…
Tussentijd voorbij De Poortloze Poort
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 Voorbij de Poortloze Poort
gaf ik mijn spullen weg –
thuisloos zwierf ik onder de Vissen
aan de hemel, hun tijd is een lange
tijd op de klok van de aarde
De steden waren snel gesticht
in het korte uur van de Ram –
maar Waterman, jouw eeuwen
liggen nog ver in de toekomst
na de sterke mannen
Jij en ik wachten niet meer
we lopen voor, in…
Afscheid
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
717 Je zit in elke vezel van mijn lijf
En ik weet niet hoe ik je weg moet krijgen
Hoe laat men mooie blauwe vlinders zwijgen
Waar laat men grote tranenkralen rijgen
Tot kettingen een metertje of vijf
Mijn dromen stop ik ver onder de grond
De tijd is daar elkaar nu los te laten
Om te voorkomen dat wij ons gaan haten
Dat valt niet recht en…
Bij het nachtelijk vuur van de volle maan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Een man, een roofdier ver van huis.
Bij het nachtelijk uur bij een romantisch vuur
voelen wolven zich thuis.
Een man alleen, een wolvenman.
Een man die de weg van de eenzaamheid kent.
Bij het nachtelijk uur, bij streken wild en puur
wordt een hart niet voor de ochtend getemd.
Bij het nachtelijk uur
komen de wolven uit hun holen.…
Mijn donzen bed?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
433 Nachten lag ik stil te luisteren
hoorde mijn hart en de
klokken niet meer slaan, de
dood had mij dus uitverkoren,
ik heb mijn goed maar ook de pijn
en streken onderweg verloren
in een fluweelzwarte kamer, ik wilde
dat ik op kon staan uit een veren bed.
Maar waarom mijn vrienden storen over
risico’s waarop ik met hen had ingezet?…
Diep in de geest een reservoir van moed
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
450 Het licht baant zich een weg door de spelonk
Wat windselen, maar verder is het leeg
Omdat Gods Zoon een heel nieuw lichaam kreeg
Van razendsnelle deeltjes zonnevonk
Eerst sterven om weer op te kunnen staan
Dat was wat mij al eerder overkwam
De appel valt weer niet ver van de stam
J.C raadt mij mentaal herrijzen aan
Staalblauw en strak vandaag…
polderfernweh
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
441 naar mijn dorp
Maar de Rijn kent de weg
Als zomerwrakhout stroom ik mee
Als het mag tot mijn huis
Als het moet tot de zee…