1055 resultaten.
Aankomst
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
488 Zo vaak al
Verdwaald in het
Oerwoud van mijn
Gedachten - ondoordringbaar
Woud soms, dan weer vol
Pijnlijk lege gaten -
Heeft het licht mij
Goddank nooit verlaten
En ben ik door
De dood heen
Veilig aangekomen
Zo wordt mij verteld
En is mijn aankomst
Veilig gesteld
Met veel dank aan het Universitair Centrum Psychiatrie…
Mijn schaduw langer wordt
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
506 ben ik verdwaald
in golven van de zee
als duinen naar me wuiven
mijn schaduw
langer wordt en
wegspoelt in het schuimen
zand onder mijn voeten
voel verdwijnen als
strand de vloed weerstaat
niemand ziet
hoe ik te gronde ga
iedereen ontkent dat ik besta
ben gegaan
heb geen banden door te snijden
daaraan lijden was mijn enige bestaan…
Samen vechten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 Samen vechten
Bergen beklimmen
Op de top zijn en genieten van het zicht
Tot je knieën in de modder
Geen beweging in te krijgen
Maar toch eruit komen
Verdwaald in een woestijn
Uit zicht geraakt
Maar in gedachten verbonden
Tot de ander gevonden is
Samen vechten wanneer dat nodig is
Omdat je niet wil
Omdat je niet kan
Omdat je niet leeft…
zieltogend
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
161 ik bezweer het einde,
ontken het afscheid
berust liever in het
onvolledig zijnde
zij zei daarentegen
het is al jaren zo
dat ik je verveel
en jij mijn liefde mijdt
-alwaar woorden
zijn verworden
tot zuchten
raakt de ziel verdwaald-
*
de deur valt dicht,
voor de laatste keer;
zij gaat,
door de toekomst ingehaald…
Handschrift
netgedicht
3.2 met 29 stemmen
2.016 Zo is het niet geweest, zo
zal het ook nooit zijn
het lied van verloren woorden
verdwaald in vele wegen
die aarde zijn ontstegen
uiteindelijk hemel zullen zijn.…
Sirene
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.611 Hoe groot jouw dieperik is
minstens zo groot als die van mij
leer ik steeds meer bevatten
Daar waart een lichtje rond
op zoek naar jou, verscholen
verdwaald in schelpen duisternis
Jij vat het lichtje aan
sluit het voorgoed in
zodat over duizend jaar
een parel verschijnt
in het hart ons stralen
van een nieuwe maan…
Overdonderd
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.350 Kijkend naar de sterrenhemel,
in gedachten verdwaald,
zie ik helder jouw gedaante,
met een glimlach die straalt.
Je hebt me betoverd,
je schittert door de nacht,
geen ster die aan jou gewaagd is,
je bezit zo intens veel kracht.…
Geen beminnen meer aan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
910 Langs de grauwe muur
waar grijze specie
verhardt door de tijd
geslagen gaten dicht
banen slepende sporen
zich een weg naar
de ras naderende lente
welke licht ontluikt
een verdwaalde krokus duwt
groen gras opzij het lijkt
wel of ze knipoogt maar er
is geen beminnen meer aan…
Verzonnen wereld
hartenkreet
4.3 met 17 stemmen
1.998 Ik zeilde naar het einde van de tijd
Ving vissen uit een opgedrooge zee
Dwaalde door bossen zonder bomen
Om tot nieuwe ideeën te komen
Ik rende toen mijn voeten bleven staan
Verdwaalde in een lege kamer
Zag de wereld zonder ogen
Voelde me door mezelf bedrogen
In een wereld zonder maan of zon
Een wereld die ik zelf verzon…
Suites voor Annemieke XXXXIV
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
532 verdwaald op het strand
waar overal dezelfde
zandkorrels liggen
gestrest en gestoord
ik hoor een stem in mijn hoofd
die mijn naam roept
een klemmende kaak
het hoge woord moet er uit
een open kerkdeur
de drie engeltjes
die je gevonden hebben
glimlachen slechts
het vlees van de roos
wordt vertederd tot zijde
en een stukje zeep…
indruk
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
623 het dorstig renpaard volgt een waadvogel
verwaand spoort de pikeur zijn onwillig lamoen
terug in de piste waar verdwaalde woorden
hoefafdrukken in het zand
daar spreekt je pen en schrijft je tong tekens
door het rennen uitgewist opnieuw het zicht
en jaarringen scherpen de tijd
die uitgerekend in papier verdwijnt…
Jij keerde in
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
514 ik zag je ogen gaan
wegdrijven naar een verte
zonder mijn bestaan
jij keerde in
ging naar het begin
van rust en stilte
vroeger ben ik
met je meegegaan
jou volgend in verstaan
maar jij loste op
ik verdwaalde in nevels
die niet de mijne waren
altijd ben jij terug gekeerd
maar ik ben voorbereid
ooit raak jij jezelf ook kwijt…
Een handje zwart
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
522 ik wilde weg uit grijs
ben met wit begonnen
maar verdwaalde in het licht
heb wat schaduw genomen
om de grote vlakken
met structuren in te tomen
met een handje zwart
ben ik gaan contrasteren
heb belangrijke accenten gezet
scherp is nu de toekomst uitgelijnd
tussen zwart en wit leeft heden
langzaam grijzend tot verleden…
liefdes handen
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
575 in de ochtend
als de zon zo straalt
streelt de warmte van jouw handen golvend
want ik ben toch zo verdwaald
als ik in jouw ogen kijk
drijf ik in verborgen liefdesblaadjes
want samen zijn we toch kleurrijk
mijn allerliefste prinses
en jij bent
de engel die mijn hart deed kloppen
want het is toch zo attent
hoe jij mijn ogen naar jouw…
Slot
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
616 Verdwaald tussen haar muren.…
Passen in het zand
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
603 verdwaald
in niemandsland
groette mijn hand
de wolken in
hun door de wind
bijeen geveegd verband
lege einders
keken terug zonder
de ogen neer te slaan
en voeten maten
passen in het zand
zonder te gaan
mijn menselijkheid
had afgedaan
werd niet gevoed
toch heb ik jou
ontmoet in niemandsland
mijn broeder jij maakt alles goed…
Kerstmis met ster
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
645 Verdwaald zijn en ergens
in het vierde kwadrant
een ster zien verschijnen
missend stukje van een puzzel
Zonder het kleinste deel
wordt het beeld nooit een geheel
Het is als hard blazen tegen
een uitgebloeide paardenbloem
In planeten en sterren verdwijnen
weerkaatsing van het licht voelen
in de ogen van de ander, in een
pupil jezelf zien…
In samen voelen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
734 heb je
mijn rechterhand
gegeven armen
kruisen zo dichtbij
vingers speelden
in samen voelen
onze liefde vrij
maar de linkerhand
die van verstand
was wat onwennig
en eenkennig verdwaalde
wilde zekerheid nabij
toch hebben ze elkaar
gevonden vier handen op
jouw buik in onze liefde
komen we daar ook vooruit…
Het koper blaast
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
741 rood speelt
weer de boventoon
domineert ons
herfstconcert
het koper blaast
de billen bloot
in bach's sonate sterft
herfst de heldendood
maar in de pauken
herrijzen al herauten
dwarrelt soms de
licht verdwaalde sneeuw
de vorst is nu
roodkoper in entree
nog zingt de zon
met warme winden mee…
De Onthulling
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
489 als je je weg in
de eigen Melkweg
niet meer weet
als je bent verdwaald
op zoek naar de waarheid
die jou heeft achterhaald
als je het juiste pad vergeet
en niet meer weet
hoe kom ik uit dit dal
waar het toch ooit eindigen zal
nestel je dan tussen de sterren
overzie net als hun alles van verre
en ervaar samen dan de
ware bedoeling…
Alles hing op half zeven
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
730 Er zijn veel mensen om mij heen
Mijn woorden zeiden niks
Om die mensen te sussen
Maar ondertussen
Keken ze allemaal
Hun ogen, hun gezichten en hun lach
die als heksen klonken
Verdwaald was ik
Ja, toen lachte ik
En mijn schaamte die mijn boosheid
Camoufleerde
Maar ja, het deed geen zeer
Maar ja, het deed geen zeer
Wat er gebeurde
Mijn…
Minnekoosluwten
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
494 buiten steelt
koude wind
de warmte uit
kleine zomerse
minnekoosluwten
waar ook
op de winterdag
stilte groeit van
enkele verdwaald
ingepakte passanten
die hun weidse
blik beschaafd
afwenden van
bezigheden door
gewone mensen
onkruid heeft er
altijd welig getierd
oorzaak bemesting
door wind is het
zwerfvuil verwaaid…
Landschap van mijn bestaan!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
730 Als ik uitkijk
over het landschap van mijn bestaan
dan zie ik veel aarde
maar weinig aardigs
wil ook geen wandeling meer maken
daar zie ik als een berg tegenop
en zeker geen mensen ontmoeten
misschien nog wel een dier
een loslopende verdwaalde labrador
Ik zou geen dag meer willen leven
en zeker niet
een dag van mijn leven willen overdoen
als…
korte dagen
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.194 korte dagen
lage zon
de uren licht
te snel voorbij
te vlug verdwaald
in winter-lange
schaduw
te vaak verloren
in schimmenspel
van nooit vervulde
dromen
en toch
wie durft te dromen
en daarvoor gaat
zal als vanzelf ontdekken
dat zo geluk ontstaat
een gezond, gelukkig
en droomrijk 2006 toegewenst…
Zwoele ruimte
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
598 Het is buiten zo warm
jouw lenig lijf
lijkt mij te koelen
voel jouw arm
iets minder warm
tussen dwaze dromen woelen
er groeit nu zonneschijn
in het verdwaalde hoofd
dagen zweven als muggen
en zwaluwen, langs ruggen
voel ik jouw lichaamskoelte
met zwoele ruimte stoeien.…
Geland onder applaus
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
532 er is nog geen ontwaken
maar ik ben klaar met
vreemde handen die mij raken
die zich bruut alles eigen maken
wat ik ooit heb liefgehad
de dagen zijn verdwenen
in een samen wachten op
ik ben hier niet alleen
maar wel verdwaald tussen
emoties die ik niet begrijp
in een langzaam ordenen
sluit zich de chaos die mij
onverhoeds is overkomen…
Verstrengeld in onbehagen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.097 Verstrengeld in onbehagen
mijn hart herkent zijn ritme niet meer
verdwaald met zoveel vragen
antwoorden onvindbaar in een kille atmosfeer
Verstrengeld in onbehagen
verlamming op een voetstuk
constante onrust is aan het knagen
een speld in een hooiberg van geluk
Verstrengeld in onbehagen
leven in een eeuwige ijstijd
helder denken is aan…
Elan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
540 Men legde wegen
naar de horizon,
bouwde torens
in de wolken
het geld stroomde
in de vaart der volken
Er was een tijd
dat alles zo maar kon
het tijdperk verdwaalde
en de horizon is verdwenen
‘s winters werd het te heet,
kleur nam de benen
het ei van Columbus leunt
op een nieuw elan
van duurzaamheid, verbondenheid
op handen…
wit licht (dreamst fan in ingel)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
642 het bed
in een ziekenhuis
haar laatste bed
hij zoekt haar hand
zijn bril verdwaald
tussen oog en wang
hij streelt kijkt wacht
hoe zwijgt een man
als hij verlaten wordt
no hast gjin soargen
mem bliuwt dy nei
zingt hij zacht
het klankspoor wijst
haar de weg naar
het witte licht…
Verlichte straat
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
733 In de schaduw van haar silhouet
verdwaald in het blauwe uur
tolt mijn gedachte in herinnering
Mijn gevoel verlicht de straat
als een dansend vuurvliegje
gepakt door haar laatste streling.
Dierbaar met een vurige obsessie
deelt zij haar bezielde gemis
gekend in verontschuldiging.…