661 resultaten.
Ontdooit de muziek
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
519 wij dansten het gras
groener dan het ooit was
spaarden margrietjes
met een ingehouden pas
wisten de lucht
strakker dan de hemel
totdat het eerste blauw
door de zon werd gekust
toen was het gedaan
met de rust en barstte
het leven los om alles in
te halen na hagel en vorst
lief ontdooit de muziek
in de vrije natuur na
maandenlang…
sneeuwstorm
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
691 vaak smelten de vlokken hier in hun val
soms klitten ze samen in de vuist van een kind
dat de bal kneedt, de stramme pop ziet groeien
met zijn grijns van kiezels, zijn krullenbol van twijgen
rond de middag al verzinkt hij
in een groezelige pap
vandaag volhardt de vorst
naalden van ijs driften rond
ik rijd met lichte voet over een spiegel…
Verwarring
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
418 Tot deze straatcultuur
Lijken we onszelf
Veroordeeld te hebben,
En plechtig knikt de vorst.…
Weerbarstige contouren
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
447 doek
kaalt takken tot een lichte hoek
waar aarde somberde
onder het zomers zware loof
komen nu de jonge varens bloot
het is geen tweederangs leven
zij gaan deze herfst
nog hun lentetintjes geven
toch schraalt het weer
en scherpen lange schaduwen
al weerbarstige contouren
in het diepe blauw
strepen witte lijnen
de strakte van vorst…
BLAUW
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.107 strakblauwe lucht
en wolken als zeilen
Het groen en geel
trekken zich
uit het landschap
terug
Nog even maar
is er klatergoud
bladgoud
in kruinen van bomen
Langs stoep en straat
waar wind
vrij spel krijgt
je de adem wordt ontnomen
Het seizoen wordt
oud en misschien wijs
rijgt laatste bladeren
aan 'r dunne draad
Door eerst vorst…
WAANZIN
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
624 De zon haalt de vorst van de daken
De mollen bezetten de dijken
De wind tracht een geest te bereiken
Die los is geraakt van zijn baken
Die duivels ziet, monsters en draken
Die alles opnieuw moet bekijken
Er zullen veel maanden verstrijken
Die opgaan aan smerigheid braken
Totdat hij volkomen genezen
Het leven weer weet te omarmen
Verheugd…
LIAN DIRVEN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
500 Een vrolijke zwemlerares
die hartelijkheid uitstraalt
met strenge ogen en milde spraak
haar leerlingen vorst
hun zwemslag schaaft
waardoor vele mensen
bevriend worden
met wijd en diep water
die gemoedelijke Brabantse
brengt schappelijkheid
van Nederlands Zuiden
in Alblasserdams gebied
zij kent de slagen van het leven
weet deze te verwinnen…
Eleonora, Minnevorstin
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
474 U bracht het tot Vorst’ van la France en van Eng’land.
Minnevorstin - tóch een doos van Pandora
die zorgde voor heibel, tumult, trammelant.
Uw zoon Richard Leeuwenhart, Albion’s Koning,
in Kruistocht gevangen maar toch weer bevrijd,
hield veel van zijn moeder: uw hart was hem woning.
U leeft, net als hij, immer voort in de tijd.…
Er kruipen wormen door dit brein
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
531 Ik loop hier zielsalleen
op dit kale heideveld
dat door de vorst is aangevreten,
misschien is het goed hier
voor mezelf een gat te graven
in dit witte zand voordat ik
onvermijdelijk van de wereld rol.…
snert
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
631 winterhanden maken zich op
voor een onbetast lijf
vanwege roerloos omhelzen
afgemeten ooghoeken
slaapwandelen, groeten in het
voorbijgaan, nog gauw even
een chocoladereep tegen
ingezwachtelde vorst
twee kommen soep
een emmer die overloopt
een studie naar de akoestiek
van een toiletpot
de laatste druppel
voordat kruiend ijs alles…
pegelt ijs de stam
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
820 zacht buigen
witte vingers
het blauw van
onze korenbloem
weer terug in knop
het wintert
en wat sneeuw
smelt in haar
warme hart, strak
pegelt ijs de stam
in topzwaar worden
is de dood geboren
knakt de bloem
het tere groen verlept
raakt bed in donkere aarde
bedekt met vorst zal zij
geen koning kraaien maar als
lente…
Volop zon bij maxima
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
551 Vorst hield aan in kille nachten
waar het lange wachten smachten
naar de glimlach van een zachte
lente werd, de bron van krachten...
...luchten waar geen wolken rijzen,
stralend in de ochtenddauw
de gouden glans op zonnewijzers:
Helios in hemels blauw.…
achter dubbel glas
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
894 dunner wordt de wind
vlaagt speels in
haar verschralend raken
zij rolt en tolt het
drogend blad vertelt
van troosteloze kou
in eerste winterse verhalen
de zon is later in
verschijnen haar licht
lijkt langzaam te verijlen
de warme gloed
van zomer is nog
enkel voor de dromer
achter dubbel glas
nog heeft de vorst
niet toegeslagen…
dat wintert op het witte feest
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.030 kleurt
de zomer nog zijn bloemen
je lach ontluikt een lage zon
en in het schralen van de wind
geniet je een gefluisterd lied
je bent altijd
een vrijheidskind geweest
dat wintert op het witte feest
je aardt en draagt
de tinten van de oogst
een vruchtbaar rijp seizoen
je warme lippen
zullen zich al snel na het
ontwaken van de vorst…
Een nieuwe fase
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
944 Een nieuwe fase zal er heus wel komen:
De vorst slaat echt wel op de vlucht
De warmte zal dan binnenstromen
Bij maan en helderblauwe lucht
Een nieuwe fase zal er heus wel komen:
Nog zijn de wolken zwart helaas
Daar valt nog niet aan te ontkomen
Maar straks is weer de zon de baas
Een nieuwe fase zal er heus wel komen:
De bloei staat weldra…
Doden droeg naar later
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
416 ik voelde in een
vlagend licht touche
op mijn huid jouw
verhalen dwarrelen
in het gaan
van het ene huis
naar het andere land
in talloze talen
van ijzig dun
tot dampig warm
beklampend op de borst
tot siberische vorst
ben meegevoerd
door chaotisch
golvend water dat
doden droeg naar later
met de vlucht van storm
naar orkaan en…
VergeteN of geDeleet?
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
352 Ook goedemorgen
heer Arendsoog
ik wens u gelukkig Nieuwjaar
maar vanwaar
toch die naam van
de koning der vogels,
de vorst van de lucht
gespeld zonder D
is Die verDoemd
is de D geDeleet?
En let ook met uw
haarscherpe blik
op uw spelling,
mijn beste
het is toch te erg
voor het woord?
Het stoort!…
Als de vorst z’n kroon afzet
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
727 kleren glijden
over straat, het hoofd
in livrei verbonden,
stram als een lakei,
tuin en schutting allebei,
laten zich verdwijnen
onder mutsen door de
sneeuw gehaakt, over
een ijzig pad heeft ook
zijn stil verlies gehad,
tussen donkeren muren
hangt de dag in hengsels
van bevroren regen, in
stilstand en evenwicht
van de tijd, als de vorst…
winterkinderen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.318 het prille dons nog aan ze kleven
ze gissen slechts naar wanhoop en berouw
hun winter is een heerlijk sleetjerijden
een zweven op de gladgeschaafde noren
de pijn beperkt tot tintelende oren
geen flauw benul van ongeneeslijk lijden
toch zullen jonge dichters eens bevriezen
of kennismaken met het zwarte wak
hun onschuld zal het van de vorst…
Hoog in het octaaf
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
500 vlijmscherp
puntig en hoog
in het octaaf
zo klinken weer
de eerste geluiden
van winter
al even geleden dat
wij hebben gebeden
om op de schaats te gaan
de streken te horen
in het passeren van riet
de mooiste krullen te scoren
in het ijl van
heldere lucht kleurt en
klinkt alles scherper in vlucht
tot de vorst strenger wordt…
Het laatste licht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 dat
scherp tekende in
toenemende duisternis
en warmde je
hand de ongeziene
verbinding met het
geheel dat ik aan
het verliezen was
omdat de kou
opkroop en vertwijfeling
je blik vertroebelde of wij
elkaar nog voor gebroken
ogen konden behoeden
zacht witte sneeuw
die nacht de plaats
waar onze zielen uittraden
de eerste strenge vorst…
Onuitgesproken jeugd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
458 ik heb als kind
met zuchtjes wind
mijn leven al beschermd
waaide mee
in het driften van zand
langs een herfstig strand
verzamelde luwte
voor een poos als vorst
zijn snijden tot lijden koos
toch moest ik later
kleur bekennen om mijn
bescherming daarop in te stellen
ik harnaste een
onuitgesproken jeugd
waarin ik gezichtsloos loog…
De laatste uren
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
997 Lees jij nog de laatste uren
die schoonheid vormen in gracieus licht
een hand schraal de winters voert
laat kelken sluiten in gevangen vorst
de wereld weent om afgestorvenen
verkwisting van het goed naar kwaad
verschrompeld is reeds de rauwe aanwas
broed zal allengs lijdzaam verscheiden
gedoemd zijn zij die kwistig smeden
een kort vermaak…
levenscycluster
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
5.410 het bos richt zich groen en fris
op de onttovering na de winter
tot groei en bloei te komen
uit de versplintering van sneeuw
en vorst en ijzel wederom herboren
het laatste smeltwater zoekt haar heil
met de gevoeligheid van een moederhand
over het babyvel van haar laatst geborene
en glijdt onafwendbaar haar weg
naar het korstmos op de bodem…
Hoe de leegte zich vult
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
577 met vorst aan de grond
en de lentezon die
mijn ogen zoekt
tussen stammen door
denk ik terloops
zou een ijsheilige
zich zo voelen:
koud op aarde
warm in de wolken
het leidt me af
van de zwaarte
en laat mij zweven
in ochtendgedachten
die vol van leegte zijn
als dan ook nog
drie honden mij begroeten
geleid door een schone maagd…
een gevoel zonder gezicht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.441 een arm om mijn middel
een hoofd op mijn borst
warm en koud van binnen
zoals bij de eerste vorst
een kus die me laat vliegen
langs de sterren en de maan
om op de felste ster
samen stil te staan
een kroel die me laat smelten
als sneeuw voor de zon
zo in jouw armen liggen
tot de morgen komt
op de wolken dansen
het maakt me niet meer…
schoonrijders
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
565 (in zijn koude mantel hangt nog
een winter van toen)
nu vorst de aarde dekt-
wit en stil rond vogels waadt, laat ik niets na
de ijsdans van een glijdend paar
draait achten boven water
sierlijk als een kleinood in vergeten glans
hun wals smelt weg
waar ik herinneringen leg, leg jij
het beeld van nu
zwierend, zwevend tot bevroren lof…
In obscuur kleine kroegen
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
576 je hebt gezucht
onder een zwarte lucht
het kopje laten hangen
zacht tegen mijn wangen
jij bloeide voor
vorsten in paleizen
zag in woestijnen oases
als kleine paradijzen
in theaters
grand gala gedaan
in obscuur kleine kroegen
op de planken gestaan
jouw ster is gaan rijzen
in de glamour van geluk
ik mocht bij je blijven
en toch…
~De Volle Borsten~
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
656 In café ~De Volle Borsten~
strijkt de waard met zwier zijn spaan;
in een geur van gistend graan
is hij keizer aller vorsten.
In café ~De Volle Borsten~
zal in plaats van dood te slaan
schuim fris langs de lippen gaan
en de schrale keel ontkorsten.
In café ~De Volle Borsten~
spreekt de dwerg als een titaan.…
Een toekomst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
556 Ik voel me verschrikkelijk
Ik voel me geweldig
Ik denk aan de momenten
Waar jij naast me ligt
De momenten die nog komen zullen
Ik voel dat ze hier zullen zijn
In de toekomst, nabij of niet
Toekomst, verlos mijn pijn
Ik voel mijn hart
Bonken in mijn borst
Mijn hart dat verlangt
Naar jouw warmte voor mijn vorst
De warmte die ik draag…