796 resultaten.
Ik zit in mijn tuin....
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
836 Ik zit in mijn tuin
omringd door bloemen
Fladderende vlinders
en bijen die zoemen
Ik zit onder een boom
De bladeren wiegen
Zie tussen de bladeren
Zonnestralen vliegen
Ik geniet van dit geluk
Uren kan ik me vermaken
Gewoon in mijn tuin
Met kikkers die kwaken
Vogels die fluiten
Met katten die stoeien
Hiervan geniet ik zó
Hier kan…
Uit Warschau
gedicht
3.9 met 158 stemmen
28.879 Ze worden vogels, fladderen en wiegen.
Tot aan 't plafond. Dan weifelen ze. Liegen.
Schrompelen samen, vallen en verkillen.
Lichamen die niet leven wat ze willen.
------------------------------------------------
uit: 'De oevers bekennen kleur', 1994.…
we golfden de zee
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
859 ik zag in je ogen
de twinkeling van lach
ontmoette je lippen
hoorde zacht de
muziek van ons beiden
ik nam je hand
we dansten charmant
maar je streelden
mijn snaren en
oogstte mijn land
ik liet me wiegen
op jouw melodie
jij nam me mee
we golfden de zee
tot de kusten ons braken
nooit zal ik
je verlaten
jij speelt mijn…
Zie, ik ben
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
703 En meer is er niet over van storm of
zee moe gezogen aan rondborstig strand zo
dat alles in zinnen ontstoken was of
ze laat zich zacht wiegen op kloeke
heupen van getij. En kijk naar mij,
ik ben.
Ik raak vervoerd in stromingen
die ik nog steeds herken.…
Aarde
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.083 Mijn handen wiegen de zon.
Verkleumd verwarmt mijn huid zich in
het pure licht,
zoals een gesloten roos,
gevlekt en oh zo kleurloos.
Mijn armen openen in de wind.
Genietend verlangt mijn huid naar
de frisse geur,
zoals het wuivende riet,
rusteloos in haar oeverloos verdriet.…
Resistent
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
628 De toxic- resistente mens
ligt al in de wieg
zorgvuldig werd dat uitgetest
elk gifrantsoen naar wens.
Een beetje water bij de melk
Sulfiet in vlees en wijn
Een snufje E, precies op maat
vergif is goed voor elk.
Hoezo bedrog?…
Als je de ogen sluit
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
653 Witte rozen wiegen in de wind.
Er stijgt een glimlach naar je hoofd.
Als je de ogen sluit
beademt je buik het warme ei
en verdwijnt het ‘gemier’ in een zachte gloed
van een avond in mei.
Alle ‘ikken’ vluchten
in de plexus solaris
feilloos naar hun begrafenis.…
op zijn vaders vertelde waarheid
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.696 opgelaten krantenman en briefschrijver
geruststellend en beschermend leveren
in vochtige warme zomervlucht
kind gluurt voortdurend de post open
zusje komt zo via mama’s buik
langs het geboortekaartje
afgeleverd in het moederhuis
de vakantie is nu zelf op reis
naar het spelen met het zusje
met leuke poppenkleren
en het verlegen wiegen…
Klein moederke
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.559 Zusje moet nu wiegen:
Zoeteke, slaap en droom.
Broederke, broederke mijn,
Laat mij uw moederke zijn.
Dekken zal u zusje,
Ligt ge blootgewoeld;
Kussen met een kusje
Dat ge bijna niet voelt.
Broederke, broederke mijn,
Laat mij uw moederke zijn!…
BLOEMEN
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Witte krokussen
wiegen losjes bovenop
de stugge molshoop.
Hoge lavendel
geurt fijntjes in de klanken
van het hommelkoor.
Bloemen, zuiver wit;
hier beleven kevertjes
hun reine liefde.
Hoort: "Witte lente."
Een woud van krentenboompjes
of late sneeuwbui?…
parel
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.500 jij
veilig, groeiend
diep in
warme waterstromen
als een parel
in een oesterschelp
samen één
mijn armen
omhelzen je
kloppend hartje
gehuld in water
wiegend,
troostend
praat ik tegen jou
en zeg zachtjes jouw naam
schelp gaat open
daar ben je,
parel,
zo zuiver mooi
nu wieg ik jou
in mijn schoot
mijn parel,
en fluister nog steeds…
Wij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 Slaap zacht, wacht en wacht
de dagen wiegen in voorlopig getreuzel
verdoven de pijn van het eenzaam
oorverdovend langzaam ontwaken
uit een zekerheid dat wellicht verlaten
van ooit tedere warmte niet anders kan,
verandering en het haast vaste weten
dat duidelijk in mij weerklinkt
ga beginnen met beminnen
wat ik als landschap heb geschilderd…
Duistere Kempen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 wat de dennen fluisteren
bij het wiegen op de wind
in treuzeltoon getint
onder jagende maan het klagend ruisen
van eeuwenoude verhalen
uit zure zavel gezogen
over soortgenoten al lang vervlogen
die nog spraken van doksalen
in verzonken kloostergezang
het vreemde licht boven kruisende banen
met de lokroep van heidense nazang
wijdste…
Puls
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
527 De tijd verwijlt zich onder onze ogen
en schijnbaar lopen wij van wieg tot graf
door pulsen van het nu steeds voortbewogen
een tussenruimte die het lot ons gaf.
Momenten worden naar ons toegebogen,
verkleed als flits — of in een sukkeldraf,
wij worden terug- of weer voorbijgevlogen
tezelfdertijd dichtbij en verderaf.…
BARMHARTIGHEID
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 verwaasd zicht wil volgen
achter zich de kim verzadigd zucht
voel ik opgekomen mededogen
voor een boompje door eenzaamheid verzwolgen
vermist onder verdwaasde wolkenlucht
de weide vlakte roept en wenkt mij
dichterbij en smeekt om hulp
er naast te gaan de eenling bij te staan
het kleine ding beweegt of het wil zeggen
laat mij maar wiegen…
VERLANGEN....
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
730 Langszij
liggen ze
vast liggen ze
met knoop en mastworp
Zeil en tuig
in het vooronder
de bibbers
in 't hout
Het is te hopen
dat de scheepjes
niet los raken,op drift
door opstekende wind
'Mijn kind
hierin wil ik je
wiegen
in mijn bootje'
Maar wacht
een goed seizoen
waarin de zon
aan kracht gewonnen
Een briesje
in de…
Streelme, liefme, kusme
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
553 kom geliefde, laat ons lieven
‘t leven zweven en beminnen
wiegen over Zephyr’s krullen
op de warme zomerwind
‘k zwierje, saffierje en irisje
blauwer dan m’n ogen strelen
liefme, kusme, streelme
deinme over liefdezeeën
‘k zweefje dromend donzend
vederlicht op witte wolken
hemelme en tederme, beroerme
daar waar eeuwig sterren glimmen…
Het volmaakt later
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 zij wiegen zon
waaien warmte in
alle kleuren rondom
een stukje paradijs
in twee daagse reis
niet ver van het ijs
onder dezelfde lucht
dromen ook zij
het volmaakt later
zien wolken
als golven water
in blauw hoge zee
nemen
in samen bestaan
verbinden mee
hun cirkel is
in het groene beginnen
ook rond van binnen
wil melker…
Haar aura
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
522 ik zag het
bewegen
zelfs de wind
was niet tegen
in een zacht
warm wiegen
de vlaagjes
accentueerden
het rond
vrouwelijk schoon
dat als droom
zomaar passeerde
haar aura
trok veel bekijks
kleurde in lach
en vrolijke ogen
een zonnetje open
in weerbarstig grijs
dit gebeuren
gaf de magie
van lentegeuren
al prijs in een
flow…
Elfje
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
427 een Elfje danst
net boven het water
in volle schittering
vleugels van glas in lood
brommen bij contact
met soortgenoten
achternagezet door
bezit zij geen tijd
voor de liefde
in achtjes vliegt
ze heen en weer
voor haar voorgerecht
even zij landt op een blad
om zich te laten wiegen
door de wind
tot zij wordt uitgedaagd
achteloos…
Appelblauw
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
502 wanneer de hemel en de wolken
als beddenlaken lonken
en ook het stille wiegen van de wind
je in verleiding laten komen
kunnen appelblauw en ook zeegroen
de kleuren in je dromen zijn
je ogen loom en zo vermoeid
jouw wereld draait op volle toeren
de nacht komt zalig, is mysterieus
met rust en tijd als heerlijkheid
de appel terug groen,…
Geen tranen
netgedicht
3.9 met 355 stemmen
572 zacht wiegen
watergordijnen
hun nattigheid
tegen de straat
guur slaat de
wind opspattend
water tegen een
troosteloze muur
weg is de zomerse
scene met een
zonovergoten hangplek
vol schaarse kledij
daar was toen
geen corona in al
zijn varianten met
contactbeperkingen bij
ze hebben het hart
uit het vrijen gehaald
van de anderhalve…
Binnenkamers muren
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
369 ik zag je lachen
in zacht wiegen
kaatste gesso
alle kleuren van
liefde uit basis wit
je penselen hand
verbond de emoties
die wit dartelend
zich eindelijk
gingen laten zien
nog in de vormen
van misschien een
der prematuren die
een eigen leven leidde
binnenkamers muren
jij danste en zong
de mantra’s die
kleuren warmte gaven…
Jaargetijden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
690 Ik heb je zo lief en wieg je op tonen die nog verdwalen.
Ach jij, jij die blijft, weet dat de oudheid duurt.…
Blauwe reiger
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
472 Ongetemd en vrij volg je de weg van
de natuur, een prachtige omgeving waar stromende
grassen wiegen in zachte bries, rimpelingen glinsteren in voorjaarszon
en je statige aanwezigheid in het water toont; je bent de blauwe reiger van ons land.…
we bloeien nu wild
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
824 weer vrij
zo dat je zon weer kon schijnen
je ploegde me om na de
oogst gaf me stilte en troost
liet me in winter verdwijnen
maar de wind droeg het zaad
van de prins van geen kwaad
naar een vruchtbare bodem
we kiemden in licht en
warmden ons nieuwe gezicht
in een zonnig lentegebeuren
we bloeien nu wild en
kleuren onze momenten
wiegen…
Mijn geluk
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.982 Zijn het je haren die naar me lonken
of is het je lach
Alle liefde die je me hebt geschonken
is het daarom dat ik je zo graag mag
Nu meer als als ooit tevoor
zie ik in waarom ik van je hou
Ik heb je steeds meer door
jij bent mijn allerliefste vrouw
Genieten van de dingen samen
met onze kleine in de wieg
Een heerlijk leven, dat kan ik wel…
Perceptie
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
503 Wie op zijn pad te dromen liep
zag niet hoe diamanten dauw
in wilde roos te blinken lag
en hoe een mees een nest zich schiep
zo licht en teer van bouw
dat slechts een elf het wiegen mag,
maar schramde zich aan doorn en braam
viel onbegrepen pijn ten deel
waar zoetheid niet was voorgegaan;
bleef nooit bij dieprood herfstblad staan
en…
tot aan de horizon
netgedicht
3.2 met 32 stemmen
1.598 misschien
zal ik morgen sterven
of overmorgen
jouw zucht
jouw zucht alleen
zal mijn gedachten omsluiten
als een zorgeloos gebed
wanneer
vogels uit mijn ogen
zullen voorbijtrekken naar het water
uit de zee
de zee die steeds kleiner wordt
om mijn handen te
wiegen
zal zacht
in een ademtocht
langs mijn borsten glijden
en…
je huist in gewoonte
netgedicht
2.8 met 18 stemmen
2.189 in het gieren van
wind zal ik je horen
de lach van jouw kind
dat steeds wordt geboren
het bezweert alle golven
met muren van zand
graaft geulen met voeten
schept met verliezende hand
je huist in gewoonte
draagt sociaal als pak
niet als gegoten maar
vaak veel te strak
als je dan thuis komt
wieg je je kind
geeft het de vrijheid…