3942 resultaten.
Dwers / Tegen de keer in
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
669 hieltiid jaget en skuort
oan de tûken yn de bosk
dou hearst no gjin sweltjes mear,
net mear it súvere lûd fan een geal
dy't sjongt en slacht en sjongt,
deun by de rûge, giele ekers
ik wyt net wat ik sizze moat,
dou sjochst sa dôf, hast blyn,
dou wolst de wrâld feroarje,
mar harkest nei gjinien
simmer is ivich hjerst foar dy
en de winter…
De wintermaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Kou, koude EN STILTE , en zo hoort het in de winter.
Ik voel me nu kwetsbaar ondergedompeld door de strenge tucht van de winter.
Ik zucht onder de wintertucht.
Ik klaag steen en been onder de wintertucht.
Ik verzucht onder de wintertucht.…
Seizoenen Haiku
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
558 Moeder Natuur zucht
Vier seizoenen in één week
Dat is wel wat veel
Libellen paren
Terwijl de paddestoel groeit
Bomen kleuren geel
De struik aarzelt nog
Krokus weet het ook niet meer
Wordt het koud of warm
Nieuw blad in de knop
Naast het vallende blaadje
Vivaldi fronst diep
Dan speelt de viool
Klanken van alle kleuren…
Zwarte sneeuw die smelt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 Ver-ontschuldigen
Zwarte sneeuw verlost zich Op
blanco sneeuwwit blad…
het leven is algemeen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
966 leven is als Lisse
naast hillegom
vlakbij sassenheim
altijd stippend op de kaart
’s winters is alles kaal
de mannen dragen
manchester pakken
ze tellen bollen
de vrouwen hebben
dikke buiken ze krijgen
kinderen zij zwoegen
hun getijden rond
in het voorjaar
bloeien ze op
als hun tulpen
tenminste bloeien
en hun bollen
zich vermenigvuldigen…
De grafsteen
poëzie
2.6 met 16 stemmen
3.201 Nu bouwt zijn grafsteen tussen zoveel stenen,
Terwijl de winter weer zijn tocht begint.
Nog weinig tijd: de letters zijn verdwenen,
Geslagen door regen en wrede wind.
Maar elk woord, dat hij tot mij heeft gesproken,
Gij hoort het weder in der liedren stem,
Mijn lied is niet mijn lied, het behoort hem.
Laat letters bleken.…
Noodlot
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
790 Tussen botsplinters en rotsscherven
Over een luw slagveld
-Koolzwart met rode spatten-
Wil de dwerg zijn naam kerven
Een speerpunt in de aardkorst
Hij jut zijn veulen op
Het gulden spoor schendt de flank
Een hittegolf breekt in de kop
Mat hem af zonder klank
Achtergelaten in een ruim vlak
De winter wacht.…
Ik sta nu eenmaal voorbij de grens
poëzie
3.4 met 16 stemmen
3.801 Mijn liefde groeide sterker in de koude Winter, -
Enkel zeer mooie bloemen groeien dan. -
Daarom is mijn liefde ook oneindig schoon,
Al is zij, - 't spijt mijn vriend misschien, - ook ongewoon.…
Lente
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.256 als nieuw herboren
Bezie haar zwoele lippen als ze lacht
Haar vlammend hart lucht op in lichte stralen
Met ted're hand streelt zij de knopjes zacht
De bloempjes weten bij dit warm onthalen
Een nieuwe tijd van bloei staat voor de deur
Een tijd voor liefde en voor pracht en pralen
Ze strekken zich en geven 't leven kleur
De grauwe winter…
Gestorven door mensen
netgedicht
4.1 met 448 stemmen
55.448 Het is nu hartje winter,
en steeds zwerft ze daar nog rond.
Niemand die om haar geeft,
niemand die om haar maalt.
Zo is ze door mensen gestorven...
Ziet niemand haar lopen?
Ze lijkt wel onzichtbaar
en ongewenst.
Ze is zo alleen met niemand
om haar heen.
Is er dan niemand die
haar op wil nemen?…
respect
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.163 Hij is tachtig en woont drie-hoog
Ach, 's winters is het hier droog.
Leunend in zijn vermolmde zetel
Op de kachel pruttelend, de ketel.
Toen, met haar, mijmert hij even...
Zijn droomprinses, dat was leven.
Buurvrouw-lief is afwezig, bij haar zoon op bezoek
't Proviandkastje fluistert: wat karig, niet één koek.…
Warm
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.384 Ik zie niets meer
alleen jouw stem dringt nog tot me door
In een menigte vol mensen
is het net of ik ze niet meer hoor
Zij zijn zwart-wit, jij bent in kleur
je snelt naar me toe, met een lachend gezicht
heel dichtbij nu, ik ruik je onmiskenbare geur
Zo fris, zo jij, ik voel me licht
Als ik je omhels, voel ik hoe warm je bent
in die winterse…
Vaarwel
poëzie
3.4 met 25 stemmen
3.839 Verliet de liefde mij,
'k Gevoelde mij aan 't leven óok ontheven -
Een liefde, wortlend in het lent-getij,
Is ieder in zijn winter bijgebleven.-
Mathilde! u zal ik roepen: gij zult zwijgen...
U willen aanzien, en in 't ijle staren,
En u niet vinden, waar ik uren zocht!
Toch zal onze adem naar één hemel stijgen!...…
SPINNEWIEL
gedicht
4.0 met 100 stemmen
26.588 zij zat aan
haar spinnewiel
en zij spon
aan haar spinnewiel
witte nevel
aan haar spinnewiel
witte wol
over haar hoge
statige kamer
trokken in voorjaar
en najaar
de ganzen
zij verhaalden van winter
en van ijs
zij hoorde ze roepen
en zij spon
aan haar spinnewiel
witte nevel
aan haar spinnewiel
witte wol
rond haar hoge
statige…
Sneeuw die tot juli blijft liggen [III]
gedicht
3.5 met 60 stemmen
13.599 Wij ploegden, spitten en wiedden de winter
door, oogstten broedplaatsen van ongebreidelde drang.
Aan onze vingers hingen beugelflesjes Grolsch.
Wij geloofden aan sneeuw die tot juli blijft liggen.
---------------------------------------------------------------------
Uit: 'Mos en gladde paadjes', 2003.…
herfstten in het rijke rood
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.422 nieuwe
bloosde diep
om het te doen
mijn handen
streelden in een
zacht gebaar je haren
je ogen zomerden
volgroeiden lente
en in de warmte
van onze armen
verstrengelden we
heel teder tot een paar
we herfstten
in het rijke rood
dat volle oogst
tot leven brengt
en kleurden in
elkaar het mooie
van seizoenen
wachtend op
wat winter…
blauwe vinvis
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.505 lauwe bloed
rondgepompt door die homp
een hart van een halve ton
dan duikt zij lang en diep
want boven vindt zij niets
de rugvin - even zichtbaar -
snijdt het klotsend sop
baleinen in haar bek
zeven het fijne groen
garnalen met krieuwelpootjes
spoelt ze naar binnen
haar maag is een bruisbad
ze houdt van de dubbele reis
in winters…
Oktober
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.576 Laten wij nog eenmaal proeven
van dit herfstig tafereel
straks komt lange winter toeven
koude sneeuw wordt dan ons deel.
In de herfst van onze levens
strelen wij de late zon
wij genieten nog slechts even
op een bankje in 't gazon.…
was speels met vleugjes vrouw
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.694 de lucht rook
onbekend naar
licht en groen
was speels
met vleugjes vrouw
in een spannend
ronde warmte na
al die maanden kou
licht speelt weer
in alle hoeken
danst in kleur met
splinternieuwe voeten
door het jonge gras
flintert door ontloken blad
waar 's winters boom
slechts takken had
de vleugjes vrouw
die ik weer maak
tot…
Zie toch hoe groen
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
735 Kijk dan hoe alles groeit
en reikt naar 't licht,
de lange winter
en de koude dood voorbij.
Laat ons
door malse weiden sompen
voor 't wonder
van de eerste paardenbloem,
van 't eerste madeliefje.
Kom mee,
we vinden wel onze klompen
weer, als de avond komt.…
Aan mijn vriend Réne Victor
poëzie
3.9 met 7 stemmen
3.522 Op ’n plein –
’n Fris wijd-open
Plein, - waar kinders stoeien
En om hun spel verheugd zijn
En waar blije meisjes voorbij komen
Met knappe stap, -
Daar staat een boom die immer bloeien
Zal, door Winter en door wind:
De sterke, hoge boom
Van onze vriendschap,
Groot en vroom.…
op de rails
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.610 de zomer zindert boven onze rails
kapotte airco's lijken iets reëels
verhit protest wordt uiterst koel gesmoord
hoe stoomt de nederlandse sneltrein voort
en weer rangeert het weer wat actueels
een najaarsstorm blaast blaadjes op de rails
de routeplanner raakt compleet verstoord
toch scheurt de nederlandse sneltrein voort
als koning winter…
"Nil desperandum"
hartenkreet
3.5 met 24 stemmen
1.857 zullen w’ooit nog samenkomen
of is 't dan winter
en is de tijd die ons nog samen
rest te kort?…
Grote Beuk
gedicht
3.8 met 25 stemmen
10.820 Toen de bleke, felle bliksems kwamen die hun
harpoenen plantten in jouw hart en vier takken
woedend versplinterden, sapstromen dempten
die opstijgen wilden na de winter, wachtte,
grote beuk, achter je de kuil (doodkalm kraken
slaapt in het veld) slechts voor jou daar gegraven.
---------------------------------------
uit: 'Laaglandse hymnen…
Plekje op Olsany
gedicht
3.0 met 32 stemmen
11.437 Winter-
licht valt op het plekje naakte aarde, niet
ver van de kerkhofmuur.
Ik ken zijn foto, de zachte jongenstrekken,
eenentwintig jaar, zijn toekomst legde hij
in de as (ofschoon geen zelfmoordenaar).
Ik weet de plek op de Wenceslasplein,
het vuur rende met hem mee, drong steeds
dieper in zijn huid.…
DRUK LEVEN IN STILLE OMGEVING
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
505 Winterse dorheid
omringt een bloeiend veldje
paarse krokussen.
De verse mesthoop
op natte bouwgrond verdrijft
zilte regengeur.
Ijskoud holt het kind
door de tentoonstellingzaal,
staat bij één schets stil.
Spelend rent een kind
het politiebureau in:
Pa's tas is terecht!…
Normandische boer
gedicht
2.1 met 131 stemmen
20.883 versterft hij in de vliegenkast
niemand komt nu nog cider kopen
appels liggen in de schuur te drogen
Rook komt van brandend kreupelhout
bramen zijn geplukt, de zolder is gesloten
de kat heeft voor ’t laatst geworpen en
in de avondkrant staan nieuwe doden
Lang had hij reden naar zijn land te lopen
zijn kar te laden met wat hooi, maar
na de winter…
poelen in het weiland
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
684 veroveren het succes van de dood
in laatste woorden en aangezichten
onbekend
tot voorbij de dageraad
wanneer een brandgeur het zwarte veld verraadt
zonder geweten
zonder genade
niets mislukt met nieuwe zonden
in rechtopstaande kisten, kronkelend in het landschap
aanwezig
ik staar
voorbij een heuveltop
naar smalle stroken waar winter…
Vuurkorf
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
672 De winter telt de roest
door de ruit en in de nerven
van de transparante jaren,
waarmee het seizoen vervelt
tot in de huid, strekt zich op
duizend vleugels uit, warmt
zich bij het reinigend vuur
van de winterbruid om de
herfstmuze uit te luiden,
klinkt als vrolijk lied wat op
z'n toverfluit de glazen telt,
kristalen tonen over bladeren…
De hand van liefde vinden
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
646 zou ik als de els
aan het water mogen wonen
de stroming zien
de zon dichtbij beleven
elke lichtstraal pakken
dat wat er drukt
in de kleine golven laten zakken
zou ik na een roerige herfst
de rust van de winter
de stilte van de sneeuw
rustend op mijn handen
verder dragen
naar de wachtende wereld
verscholen achter de rietkragen
zou…