4052 resultaten.
Tijd
gedicht
3.5 met 60 stemmen
42.828 langzamer dan de oudste steen.
Het was verschrikkelijk: om mij heen
schoot alles op, schokte of beefde,
wat stil lijkt. 'k Zag de drang waarmee
de bomen zich uit de aarde wrongen
terwijl ze hees en hortend zongen;
terwijl de jaargetijden vlogen
verkleurende als regenbogen .....…
tot gruis geleefd
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
420 Innemend ontluisterend vergiffenis verdervend
zoekt zijn gedachten af langs hoofdpijn
om puzzelcontracten die nooit komen
eeuwig vragende stukken
die passen zoals een steen het gladde water ontmaagd
het toch weer zonder rimpel laat
de tijd als was het soms de zijne
slaat in stukken op de muur
waar de klok nog steeds de dienst uitmaakt
tot…
Een nieuwe morgen
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
926 ik ben de dag zo moedig moe
als de nacht zwerft door mijn bloed
en ledematen zijn verzuurd
die door zwaartekracht worden beboet;
heeft deze enkele reis te lang geduurd
komt mij nu enkel nog rusten toe
ach nee, de woestijn kent soms overdaad
gesponnen over jaren heen
verdronken soms in oude glorie
ook al zijn ze voor de ander van steen
mijn…
Heilloze wandeling
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.393 Grauw zijn de huizen-blokken
- kooien van steen en cement -
waar de sterflijken samenhokken,
bederf de adem doet stokken
en elk geheim wordt gekend.
De loden hemel daarboven,
boven misère en sleur,
die ons de dromen ontroven,
geen hart om aan te geloven,
geen zon, geen warmte, geen kleur.…
Naastenliefde
gedicht
4.1 met 17 stemmen
8.118 Hij wil dwars
door het stenen huis, hij volhardt in
zijn heimwee, zwijgend, laat zich
met geen klem van drempels overreden.
En als wij in het donker de deur dicht-
slaan brengt hij geen klacht uit, geeft
geen kik. Pas maanden later vindt men
tussen deur en drempel, geplet, gedroogd,
zijn bijna gewichtloos, haast onstoffelijk
omhulsel.…
Hetzelfde gebleven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
841 Hier en nu, niets veranderd
Toen ik voor het eerst kwam,
De bomen waaien nog steeds dezelfde kant op
De stenen pleinen klinken nog steeds hetzelfde,
Als ik er op loop, schaduwen overvallen
Me nog steeds op dezelfde plek,
Niets is veranderd, nog steeds echoot
Mijn liefde door de straten, het hangt in vlaggen
Aan de gebouwen, geluk voel ik als…
MUZIKALE MOMENTEN...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
903 M´n ogen gesloten
licht gapend slapend
laat ik me dromend meevoeren:
als ´n gevallen blaadje
licht drijvend in de beek;
'n reusachtige boomstam
op open water;
'n vlot op stroom;
´n vallende steen in
het geraas van een waterval;
´n zacht zoevende zeilboot
op eindeloze zeeën en
oeverloze oceanen
Het tsunamiseert m´n
achterdijkse…
Kind van de rekening.
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.183 Ik,
ik mag
ik mag jouw huis
vernietigen
Jij,
jij mag niet
jij mag niet
met stenen werpen
Ik,
ik mag
Ik mag jouw vrouw
vermoorden
Ik,
ik mag zelfs
Ik mag zelfs jouw vrouw
én jouw kind vermoorden
want,
want ik heb het boek
want ik heb het boek
in mijn hand.…
Verborgen geluk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Mijn ogen dwalen naar elke kant
van de kamer en het voelt er kil,
koud als steen.
Buiten is het grijs en grauw,
de huizen staan er verlaten bij.
Dof is het groen van bladeren aan
de bomen en al kijkend door het raam
zit ik wat te dagdromen.
Gevoelens van weemoed en melancholie.
Het is alsof ik het vandaag anders zie.…
Spijt
gedicht
5.0 met 7 stemmen
19.017 Dat in gemelijke grillen
ik mijn dagen kon verspillen,
dat ik haar voorbijgegaan
of een steen daar had gestaan,
dat ik heel mijn zondig leven
heb gekregen zonder geven,
dat mij alles heeft gesmaakt,
dat ik niets heb uitgebraakt,
dat ik niet kan herbeginnen
haar te dienen, haar te minnen…
Maskers
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
572 wanhoop
de overwinning van de teloorgang
gelaten worden de laatste gezichten ingepakt
- maskers van de ziel -
de prijs van een eigen gezicht
blijft onverminderd hoog
holle hoofden verdringen zich
rondom de laatste exemplaren
tastend zoeken ze naar de expressie
die ze nimmer gekend hebben
voor de laatste maal draait de sleutel
zoals een steen…
Zon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 Anders vallen er stenen,
en eet ik een banaan.
Zon, van jou worden we allemaal blij,
lekker liggen op het strand.
Zachtjes hoor je een zoemende bij,
en ik voel het warme zand.
Zon, jij maakt de wereld mooi,
blijf voor altijd stralen.
Anders sluit ik mezelf op in een kooi,
en word ik aangevallen met kralen.…
Polonaise
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
458 thuis, dat was al snel gebleken
En staan hun mannetje aan ‘t wiel, zowel van truck als bus
Terwijl in ’t bronsgroen eikenhout, zo rijk aan kalk en löss
Hun spierkracht heel goed bruikbaar blijkt bij het asperges steken
En heeft men in de bouw weer eens gebrek aan opperlieden
Niets aan de hand, de Polen zijn bedreven in dit vak
Ze sjouwen steen…
Ons aller einde is de dood.
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.919 luistert met stethoscoop; geeft haar nog maar heel even
het morfinepompje is naast haar op tafel gezet
ze kreunt; de handen bleek en reeds stil gevouwen
haar half geopende mond prevelt nog zacht een laatste gebed
arts luistert en buigt zich weer even over haar heen
maar het leven is reeds uit haar verdwenen
de handen voelen al koud als steen…
"Dood"
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
902 "
Toen kon ik om mijn lot zachtjes huilen
En drong de harde waarheid door mij heen,
Dat het lot mijn leven had besloten,
Ik was van nu af zo dood als een steen.
Levenloos en paasbest uitgedost
Lig ik hier nu in mijn kist.
Ik weet dat de dood zelden aan iemand voorbij gaat,
En zich ook in mij niet heeft vergist.…
Als de lente verzaakt
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
592 gevaren
terwijl de ziel
bij voortduring dicht
in lettergrepen van pijn
in het heden leven
blijkt ooit te zijn
in dromen blijven zweven
welke angst beleven
en morgen
ja, is er een morgen
die voor haar mag zorgen
is het doek te zwaar
voor jouw schouder;
ben je bij mij niet geborgen
wordt mijn kracht, holle macht
mijn liefde een steen…
Op 't vroege uur in Mokum
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
525 verstild in de onderste stadslade
bolle bruggen, vaak beklinkerd
in diagonaal verband
verbinden beide oevers
ze leggen al eeuwen contact
met de huizen op stand
ieder met een eigen gezicht
dat wel, onderscheid moet er zijn
het duidt op onze lage landse aard
toch leven we naast elkaar
veelal in straten met aan weerszijde
een stilstaande stenen…
Interlude
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 er onttrekt zich nooit ook maar één dag
aan de strengheid van kalendercijfers
gelukkig hebben we een schrikkelhuid
van vel over been, een pas op de plaats
opnieuw werpt het voetlicht een kronkelende
schaduw over stenen vloeren zonder zon
we zien de straat die zich uitrolt tot platte
naaktheid, verlaten van regen en beschutting
het wachten…
Het Rode Plein
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
491 Het plein, de stenen en
de brede straat; kennen
de macht van het Kremlin
wanneer die uit marcheren
gaat.
Een rode liefde zo vaak
over Moskou bezongen voor
een romance die hier ooit
tussen twee mensen was
begonnen.
Het Rode Plein in de
moderne tijd kent nog
steeds diezelfde passie
aan het volk toegewijd.…
De herdersjongen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 Een schapenhoeder kan soms niet
om de wolven heen, die zijn kansen
afbreken tot de laatste steen.
Grote steden zijn soms heel gemeen;
en breken vaak door de horizon van de
argeloosheid heen. Ze lokken de
plattelandsman met hun mooie kanten;
maar zijn geluksboompje zal hij daar
nimmer planten.…
Avond op het Forum Romanum
poëzie
4.0 met 1 stemmen
966 Laag hoolt het al in schemering van duister;
Nu gruwt de steen der monumenten-luister,
Nu rijst de ziel der oude steding bloot.
't Gekeldert' leeft, 't verbrokkeld puin gaat grimmen;
Miauwend gaan er om de wulpse schimmen,
Rumoerend nachtlijk door het Rome dood.
1885…
Voorbij de Appelboom
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
1.952 Ik las in jouw gedachten
Zoete dromen van een kind
Dat blijft zoeken naar houvast
Om in een sprookje te verdwijnen
Haastig zoekend naar geluk
Naar iets dat altijd maar kon blijven
Iets dat scherven weer tot glas brengt
Iets dat ogen weer doet schijnen
En twee mooie stenen raapte ik
Gelegen op jouw pad
Hield ze vast met de gedachte
Wie jij…
Driftig en kordaat
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
528 je stappen
klinken helemaal
verkeerd alsof
de muren hun echo’s
hadden afgeleerd
waar driftig en
kordaat kaatsen in
een temperamentvol lied
verwelkomend de stenen
jouw zachte rakingsymfonie
jij streelt hun
bestaan met je warme
aanwezigheid je ogen
blikken langs vandaag naar
het jarenlange dienstbaar zijn
waar kleuren
onherkenbaar…
Wiede Leegte
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
441 wijde laagte
stormvloed vaagde
een landstreek weg
het zeewater kwam
helemaal tot Onderdendam
water sleurde alles mee
Reiderland werd binnenzee
kloosters, dorpen, borgen verdwenen
onder het slib wat losse stenen
eeuwen lang en eeuwen later
polderden Groningers het water
terug tot de norm
de Dollard in zijn huidige vorm
achter de zeedijk…
Koerdische vrouw
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
645 De zandgrond en de
stenen doen onvruchtbaarheid vermoeden.
De jonge, Koerdische vrouw in het
rood-blauw lijkt op een Franse
filmster, zo met die zwarte lok
voor haar linkeroog en het profiel
van een Italiaans beeld van Canova.
Half uit de tent gelokt staat zij
daar als een beeldschone Julia op
een antiek en wankel balkon.…
Vatnajökull
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 Ooit was in de loop der tijden
ver voor mensenheugenis
In een tijd zonder getijden
aardgesteente in aeonen
Rond de zon raasde een storm
en op de diepbevroren bodem
Permafrostbegroeide toendra's
ijzingwekkend koude stenen
Schuren rotsen grove scheuren
in een gletsjer als morenen
Bovenaards gesternte edda
zwarte gaten diamanten…
Geboortekaartjes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 groot verlangen
De laatste dag van t jaar geboren
Leek een oudjaarsavondfeest
Echter op de nieuwe morgen
Gaf je reeds de geest
Wederom een kaart
Dezelfde namen
Dezelfde prent en print
Slechte de datum en het jaar
Verschillen van elkaar
Ik had je graag gekend
Jouw karakter wie je was
Ken alleen het haagje
Om je graf van gras
Waarop geen steen…
Halte
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
646 Een weg van steen of staal,
die op vaste tijden wordt bereden
toont vele malen onderweg
zijn aard als vluchtig wezen
en stopt alleen waar men 't voertuig kan betreden
dan wel verlaten, om je boodschap te gaan doen
of, slechts een glimp te zien van hem of haar
met wie je o zo graag een afspraak wenst te maken.…
Gerief
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
465 kort zijn mijn gedachten
enkelvoudig is mijn geheugen gevuld
daarbij heet in de kuil vallen verwachten
het sluit aan bij menselijk ongeduld
gevuld met onwaarachtig verzachten
de zon schijnt door mijn venster
en zie het groen van mijn tuin
ook veel steen op elkaar gestapeld
aan de overzijde
daar wonen mensen
die kijken naar beneden, schuin…
HET
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 bemin het en het wordt verrijzenis. lees het, rol de steen
weg van het graf, en zie wat het doet:
“een vinger glipt uit haar mond, glijdt langs haar hals, volgt
het glooien langzaam tot de navel, stopt en tikt de knieën weg:
tikje links, takje rechts. het legt haar klaar voor davering.”.…