Alle inzendingen over verdriet

ze zweeft ver weg naar de zon toe hoog en veilig in haar eigen wereldje vol gedachten vol dromen vol hoop … zo bang voor die ene fatale aanraking…

Ik wil zo niet langer leven Ik kan het niet meer aan Ik zou zo graag sterven Waarom laat God me nog niet gaan? Omdat er mensen van me houden Omdat er mensen om me geven Omdat anderen het niet aankunnen Als ik niet meer zou leven. Ik leef dus voor een ander Moet het zo van God? Dit gevoel moet snel verdwijnen Want ik ga er langszaam aan…

Dofgrijze dagen verzwaren mij, dalen naar mijn wintertenen. Ze slaan haken in mijn hersens, lillende lobben die de leegte ruimte geven. Ik hurk in het zand voor de nevelzee, rotsen klieven de branding. Traag verkruimelt het wolkendek Tranen slijpen mijn wangen, Een kale ruïne in de schedel geplant. Vellen vallen van het lichaam. De planeet…

Met betraande ogen, kijk ik door het raam Zie buiten alles weer open bloeien, Alles krijgt weer kleur, Toch voel ik me opgesloten en alleen, Gevangen in mijn pijn en verdriet. En hij die de sleutel heeft, beseft het niet.…

Een oude vrouw zat voor een berg Zij weende om het verlies Een reus samengeperst tot dwerg Het schoonste laken leek nog vies Tranen van as vermengd met bloed In banen van was gedrenkt in een grijze vloed Langs haar papieren gezicht In trage stromen een weg zoekend Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht De dag van vaarwel…

Wazig... het ontspringt, rolt, schuift. Het streelt je huid. Subtiel. Met bevende vingertoppen, alsof het je troosten wil. Het valt, het druppelt. Je laat het los, maar je huilt.…

Mijn liefste Rev Ik tast je af Teder streel ik buik, bol en haren? Mijn handen in mijn schoot Koesteren het droombeeld Zachtjes wiegend, terwijl ik ’t ledikant En commode al ’n plek in het huis plan Namen vliegend in gedachten Tot mijn strenge stem maant tot wachten Tijden lang verwacht ik… Hoe kan ik niets loslaten ? Een kwart leven…

Het is stil... Zo stil... Gedachten zijn gestopt Zo stil in mij... Niet meer denken Het is stil... Het is stil... Zo stil... Hoeveel kun je hebben Zo stil in mij Dieptepunt gekomen Het is stil... Het is stil... Zo stil... De lange weg terug Zo stil in mij... Waar de stilte het wint De stilte het overwint... Het is nu zo stil…

Het beest in mijn hart Smekend om vrij te worden Ik laat je maar gaan…

Zacht omhels ik je Het is de laatste keer Verstikkende tranen Afscheid doet zo'n pijn Zoekende woorden Ingehouden woede Bonzende harten Kloppen als razenden Zacht laat ik je gaan Het moet alles is gezegd De tranen van verlating In een kus het nat van zout Stil verlaat jij de scene Waarin wij de hoofdrol speelden Liefde kapot het alleen…

Begrijp je het verdriet Van dit geleden leven Zó gewonnen Zó bezongen En zó weer afgegeven Het wonder van twee ogen In de stilte van een lach Zó fel het licht Zó scherp de pijn En zó kort duurde zijn dag Hoe tors je zijn twee armen Waarvan je het gewicht nooit hebt gevoeld Zó licht mijn hoofd, zó zwaar mijn voet En zó drastisch mijn…

Met een hart vol verdriet loopt hij eenzaam over het strand. Denkend aan zijn liefde, nooit meer samen hand in hand. Hij denkt aan zijn engel, waar hij zo zielsveel van hield. Nu voelt hij enkel nog pijn, zijn leven ontzield. Met tranen in zijn ogen, kijkt hij omhoog naar de maan. Want hij weet dat dit de plaats is waar zijn hart dood…

Doorweekt van water doorweekt van verdriet Wat moet ik eraan doen niemand die het ziet Bezeten door het kwade bezeten door woede Leven van dag tot dag wanneer komt het goede Alleen door liefde alleen door jou Kom toch terug je weet dat ik van je hou…

Er was wel een huis maar je was er niet thuis er was wel te eten Smaakmaker vergeten Er was wel een bed maar verkeerd neergezet Ze waren er wel, ze waren er niet. snapt U nu iets van mijn verdriet? Ik trek mijn conclusie mijn jeugd,een illusie…

ik heb op je gewacht maar je bent niet gekomen zoals ik al vermoedde ben je jouw eigen weg gegaan ik heb jou gezocht maar ik heb je niet gevonden ik heb even gehuild maar zonder een traan ik heb gevochten maar ik heb verloren en toch...... ga ik de volgende keer de strijd weer aan…

Mijn tranen zijn gedroogd, mijn glimlach is weer terug. Ik luister weer naar anderen. 'K ben na maanden minder stug. Maar diep van binnen zit nog steeds die pijn, die ik niet kan veranderen al wil ik vrolijk zijn.…

het was te vroeg het was te klein het kind dat je droeg mocht er nog niet zijn We genieten het meest van wat spontaan wordt gegeven dat geldt voor een feest maar ook voor het leven Zo kwetsbaar kun je zijn gà voor het leven ook al brengt het je pijn je hebt veel te geven!…

Zij was een kleine spring in ‘t veld met wild dansende bruine lokken een wipneus en roodroze mond die steeds stralende glimlachen zond en niet bereid was om te mokken Haar ogen blikten vol vreugde en met vertrouwen in het leven dankbaar voor alles wat zij kreeg at zij zelfs braaf het bordje leeg als mam haar spruitjes had gegeven De beelden…

zichtbaar ongelukkig begraaft hij zijn gezicht in bleekgekleurde handen in fel wit neonlicht zichtbaar aangeschoten verwoordt hij zijn verdriet in onbegrepen zinnen als onverstaanbaar lied zichtbaar aangeslagen verwenst hij zijn bestaan om alles wat hij lief had maar toch heeft laten gaan . . .…

Wat zou ik je vertellen, Moest je voor me staan. Zou ik je uitleggen, Wat ik heb gevoeld. Zou ik je vertellen, Hoeveel pijn het deed. Of zou ik toch maar stoer doen, Had ik me zo vaak afgevraagd. En dan gaat de bel, Daar sta je dan. Koos maar voor het stoer doen, Dus niets aan de hand. Gelukkig maar, Want jij gaf het een naam…

Ik wou dat ik kon spreken Kon spreken in de stilte In de stilte die over mij heerst Niet langer lijden door het verleden Niet langer daar die stilte Niet langer een ander De stilte die heerst over mij De stilte moet weg, hopelijk ben ik dan weer vrij Vrij om mezelf te zijn Gelukkig en blij...…

Je zegt,”hoe denk je dat ik me voelde”, Zij snapt nog steeds niet, wat ik bedoelde. Mijn ellende, en groot verdriet, Uiteindelijk snapt ze het, nog steeds niet. Leven, met een keiharde ziekte, is, Moeilijk, maar mijn vrouw was mijn grootste gemis. Nu zegt ze,”ik ben ook maar een mens”, Tja, dat was toen nou juist, ook mijn wens. Dat was,…

Hier ben ik. Troosten kan ik je niet, Maar ik wil er zijn, Als je zucht, Als je huilt, als je schreewt. Woorden heb ik niet, maar ik ben bij je.…

Een kikkerlijkje drijft lichtend op de rivier pas doodgebeten.…

Wat is het moeilijk om opnieuw te beginnen in een plaats voor mij totaal onbekend. Ik ben iedere dag weer aan het verzinnen hoe ik ervoor kan zorgen dat het wel went. Maandenlang heb ik hiernaar uitgekeken. Een plekje voor mijn zoon en mij. Maar, zo is toch wel gebleken. Ik voel mij nu nog steeds niet vrij. Zolang ik blijf leven in het verleden…

Wat schiet ik ermee op om steeds te vragen naar de onbekende wegen over de rand ik val liever eerder dan dat ik daar strand het was mij nog nooit tot zover te dragen Wat schiet ik ermee op om steeds weer te pogen mezelf toe te staan om iemand lief te hebben ik verstrik me toch steeds in de vele webben en zal wel nooit helemaal begrijpen mogen…

Met een hart vol verdriet loopt hij eenzaam over het strand. Denkend aan zijn liefde, nooit meer samen hand in hand. Hij denkt aan zijn engel, waar hij zo zielsveel van hield. Nu voelt hij enkel nog pijn, zijn leven ontzield. Met tranen in zijn ogen, kijkt hij omhoog naar de maan. Want hij weet dat dit de plaats is waar zijn hart dood…

Als blinde hoop omarm je mijn eenzaamheid o duisternis verleid je mijn lege liefde met haat En wanneer ik wanhoop naar betekenis ben jij daar waar het licht mij niet langer baat Een schaduw ben je, geboren uit licht en mijn ziel heb je genomen Verblind je mijn liefde haar zicht opdat ze niet meer tot mij zal komen…

Zoutig mijn tranen Bitter mijn verdriet Zo dicht naast mij Zie je het dan niet? Kijk niet naar mij Maar kijk me aan Zie je mij echt Zie je me staan? Hoor nu, luister Schenk je aandacht Geheel aan mij Alleen deze nacht Morgen is nieuw Dageraad is vrij Lopend in zonlicht Voel jij je blij Zoutig mijn tranen Bitter mijn verdriet…

Mateloos wilde ik zijn. Mateloos mij laven Aan alle zachte liefde Die je straalde. Mateloos is het verdriet. Een schip zonder haven Een mateloos verlangen Dat je einde niet haalde.…