8947 resultaten.
Kringloop
gedicht
4.4 met 108 stemmen
7.528 Mijn herkomst is oneindigheid
Mijn toekomst ver te zoeken.
Ik tel de dagen van mijn reis
Die lang is als de horizon.
Soms als ik in een spiegel kijk
Zie ik, dat ik op niemand lijk.
Zilveren glasplaat dat ben ik,
Die langzaamaan beslaat van schrik
Naarmate ik het beeld herken
En zie dat ik mijn moeder ben.…
Een oorlogsscène
netgedicht
3.3 met 25 stemmen
969 In een veldtent
lag zij bijna levenloos
en keek naar
haar dertiende levensjaar
onder de hijgende stank van
buskruit, wodka en zweet
tot bloedens toe beet zij op de rand
van haar eigen omhoog getrokken hemd
en vloog weg, ver weg
dromende over vrijen met een jongen
uit liefde, uit liefde, uit liefde
en nooit, nooit meer,
voor één brood…
Zee
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
669 Hier breng ik graag
momenten door,
slechts door mijzelf begrepen,
terwijl ver boven ik het klotsen hoor
van de passerende schepen.…
Appels en Peren
netgedicht
4.1 met 42 stemmen
1.142 Kom we roken nog een sigaret
stiekem hè `t is niet best
erger dan een kruisraket
en
ruiken ons
net als haaien prooien ruiken
kilometers ver
jagen verjagen plagen verketteren
verscheuren verpletteren
schrijven dodelijke teksten
maar
ruiken niet de sluipende kerncentrale
links midden rechts
bewieroken de generale fatale finale.…
Angst voor het verleden
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.751 Zijn handen voor zijn oren
Lippen vormen
Een geluidloze schreeuw
Hij heeft zichzelf verloren
In de leemtes van de tijd
Struinend door zijn
Labyrint van gevoelens
Ontmoet hij vage klanken
Van weggestopte emoties
In een vorig leven
Geen toekomst ziet hij
Maar schaduwen uit
Een ver verleden
Die hem pijnigen
Als een foltering zo hard…
Koektrommel
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.177 Nog altijd
Weerspiegelt jouw gezicht
In het glanzende bruin
Van mijn blikken koektrommel
Je reflectie
Reizend vanuit een ver verleden
Om mij jou niet te doen vergeten
Met een quasidroeve blik
Eenzame traan
Valt traag op het harde oppervlak
Die jouw blik doet verzachten
En mij stilletjes vergeeft
Starend naar
Een blikken koektrommel…
Er wordt een schat begraven.
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.845 Als wij samen wandelden
het strand van de noordzee
onze voeten in het water
de blikken ver gericht
meeuwen langzaam zwevend
de zon op ons gezicht.
Dat beeld zal bij mij blijven
we stonden hand in hand
er wordt een schat begraven
in het koude stille zand.…
De schilder.
netgedicht
4.0 met 31 stemmen
4.115 De smerigheid bedekkend,
hier en daar wat lekkend,
zich soms nét iets te ver
uitstrekkend,
verloor hij zijn evenwicht.
Nu was niet alleen de muur
voorzien van een andere kleur
maar zelfs de ramen en de
deur.
Had hij misschien toch beter
de oude gore kleur gelaten
voor wat ’t was?…
De juiste woorden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
668 Woorden die mijn gevoel beschrijven
blijven gevangen in de pen
ben niet in staat te zeggen wat ik wil
stil en ver weg blijven ze vandaag
traag worstel ik door de zinnen
winnen zal ik deze strijd
tijd verstrijkt minuten en uren
duren langer dan verwacht
gedacht de gedachtes te vatten op papier
hier en nu het wil niet meer
keer op keer lijk…
Ik wacht bij haar
gedicht
3.2 met 18 stemmen
9.676 Ik ontzeg mij elke scharnier,
ik leg vertraagd mijn wanten af
en schik gevallen beelden
tot de droogte van haar slaap
mij weer in hoeken zet
en zij van ver haar lenden draait
en schaduw maakt uit draad die gloeit.
--------------------------------------------------
uit: '21 dichters voor de 21e eeuw', 2005.…
Een nieuwe dag
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
2.493 een houten bed uit grootmoe´s tijd
dat op zijn oude poten kraakt
verse jus bij het ontbijt
mijn vochtig lichaam naakt
de zon die door de ramen straalt
een nieuwe dag begint
jij die sterke koffie haalt
een vogeltje dat zingt
kom nog even hier bij mij
kruip dicht tegen me aan
voel passie als ik met je vrij
pas dan laat ik je…
Verloren vaart
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
723 ver weg
uit het zicht
begraaf ik een droom
radeloos rood gestampt
tot net voor de dood
zich als rots waant
woorden huilen zich los
en scheuren mijn lichaam open
wanneer de misthoorn
kreunt op mijn gezicht
door het brandend geloei
in de nachtstorm
ik kijk nog
een keer om en zie
de bron van mijn ziel
boven wolken
regenrood…
noorderlicht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
742 Een paarse maan vol hemels hels gevoel
brengt grijze jaren later kleurenpracht
in veren zonder trots, lang ná de nacht
van wakend slapen zonder zichtbaar doel.
Helaas blijkt uit het laatste nieuwsbericht
de maan op 't tweede zicht een noorderlicht.
- Jaren na zijn dood krijgt zanger Nick Drake erkenning -…
goedgelovig
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
743 hij gelooft
omdat God
de touwtjes vast in handen heeft
trekt zijn vlinderdasje
recht
alvorens hij de deur uitloopt
naar buiten
waar schommels
uit de hemel worden neer gelaten
hij zoekt de mooiste uit
één die bij hem past
niet de grootste, niet de kleinste
dan schommelt hij
in volle vrijheid
tot ver…
Zinkend schip
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
1.490 De redding lijkt zeemijlen ver,
lijkt te laat te komen.
Mijn bagage des levens ligt her en der,
lijkt verder uit elkaar te stromen.
Is de redding toch nabij?
Wordt het gat gedicht?
Het water staat al tot mijn dij,
Er zal een wonder moeten worden verricht.…
Ochtendroos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.340 Ochtendlicht kietelt heel zacht
ramen nog vers beslagen
handen gaan lief op jacht
zullen zichzelf overdragen
Vanzelfsprekend warm onthaald
door pure hartstocht gevangen
het zwoele passielicht straalt
zacht brandend van verlangen
Zachtjes met een roos strelen
glimlachend onder het dons
tot in de hemel dit bed te delen
is alleen weggelegd…
Spijbelweer revisited
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
694 Het allerliefst met jou
in wuivend gras
en drinken, zittend op jouw jas
uit de fles witte Zuidafrikaan
die in jouw tas was
die wonderwel
perfect op temperatuur was
Lang turen over het kanaal
ver langs de brug
en luisteren wat de bomen ruisen
en zwijgend verder fietsen, want
geluk moet je niet hardop noemen
De rest nippen we thuis, in…
Op een kier
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
1.879 een tocht die als van ver
langs koude beenderen strijkt
de toeschouwer ongewild
met verschrikte blik verrijkt
de leuning kraakt gespannen
benen uitgestrekt in rust
een rilling neemt gedachten mee
kleine haartjes panieken onbewust
een bijna leeg vertrek verhaalt
niets meer dan een half woord
van binnen schreeuwt de angst
maar niemand die…
Ja...
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
813 De nacht valt deze dag wat langer
in ver en kletsnat lamplicht
waarin het water stuift
vind geen beschutting
niets is waterdicht
een dak op palen laat de wind door
onaf en onverlicht
wil januari schrijven
terwijl mijn hand drijfnat papier beroert
en van mijn hoofd de druppels vallen
ja schrijf ik
dan stokt mijn pen
toch positief…
In der disco
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
1.754 Je heupen wiegen,
ver uit de maat.
Je benen liegen,
vol op je plaat.…
DE WEERRIBBEN - 1
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
949 Turfstekers zitten vast
diep in het laagveen
kunnen nergens heen
Bakkersjongens met een boot
vers gebakken brood
verdronken in de sloot
Motorrijder uit de bocht
zwaar gewond
melkwagen aan de grond
Rietdekker maakt amok
meer bier dan goed is
kind dood, zwaar gemis
De Weerribben,
prachtige natuur
elke dag, elk uur…
Mijn schaduw
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.989 Ik ben verdwaald in mijn eigen schaduw
strompelend in een doolhof van schemer
een door de groep verlaten zwaluw
ongewild een schichtige deelnemer
De weg naar schittering is te lang
onontgonnen gebied zonder vrucht
ploeterend door uitzichtloze dwang
ontelbaar veel wolken zonder de lucht
Het hiernamaals lonkt met haar veren
prachtige droomtooien…
werelden
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
2.020 armoede is een slechte adem
een versleten loper
op de steile trap
waar een lucht hangt
uit vreemde keukens
om daar boven te wachten
een koude stille kamer
in niets dan eenzaamheid
rijkdom is gelijkvloers
hoogpolig tapijt vol
blote kindervoetjes
de geur van vers brood
en giechelgrapjes uit de
warme keuken
daar waar zoete kusjes…
Als ik was
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
689 jij legde de schaduw
naast het smalle pad
terwijl de wereld was verlaten
al ver voor het komen van de nacht
aan de bosrand
met een handvol bladeren
trad een voorzichtige eik
nog nabij om zo oud
de gebroken herinneringen
in het sterven te verjagen
wil je niet in de zon gaan staan
vroeg jij
want de zon draagt niet jou
maar jij draagt…
Gejaagd door de wind
netgedicht
4.8 met 15 stemmen
1.030 Grimmige cactussen, grind
en steile afgronden ten spijt,
jaag ik de meters ver naar rechts.
Ik voel de hete wind
van de Sahara in mijn nek
en bedenk dat ik misschien
op Afrikaanse brandstof
door deze Spaanse bergen rijd.…
ik zag je
hartenkreet
4.9 met 8 stemmen
1.311 het was geen stroom van bloed
maar meer van uitvallen
het leven trok nu het kortste eind
de dood leerde me lopen
in vervaging van het nieuwe
naar onopgemerkt in elders
het spel van spelen
doordrongen in verse lichaamslijnen
op ieder perron onderweg
stapten silhouetten op
op zoek naar een hoger baken
niet in zee…
Haar toekomstbelofte na een liefdesleven
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.542 Jij vliegt hoog
Al klimmend grijp ik naar de stukjes lucht
Jij vliegt hoog
Ik grijp het ritme van het klimmen
Jij vliegt hoog
Ver uit mijn zicht
Ik grijp naar stukjes wijsheid
Boven de lucht is er een andere wereld
Spreid een deken voor ons
Wanneer je die bereikt
En rust uit
Ik zal doorgaan met klimmen
Tot ook ik daar zal zijn
En ik…
verborgen vrijheid
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
903 onzichtbaar, zonder woorden
vertoeft de vrijheid vaak in mijn hart
onkundig het meestal te uiten
soms zo ver en angstig verborgen
als achter vuile of beslagen ruiten
als ik jou dan wil roepen
mij wat ruimte te geven
wil het speeksel in mijn mond
de schreeuw bijvoorbaat snoepen
gelijk een niet afgegane lont
een schot in de loop bevriest…
Bij de plotse dood van Frans (mijn neef)
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
2.054 De aarde draait door
en mensen houden vakantie
of treuren ook elders en ver van hier...
Gos toch, God toch, sta ons bij!…
studente
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
670 het groen geloverte
betovert haar, dwingt
haar schoenen uit tot
verbanning van voeten
zonder glans en dan maar naakt
te rusten in het park
op vers gestreken grasmat
haar toekomst te ontdekken
een onwaarschijnlijkheid
die leidt tot haar gelijk
de professor zonder snor
maar montuurloos bebrild
de katalysator tot morgen
bij het schouwen…