7971 resultaten.
Einstein, vertel eens
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
569 Mijn breintje loopt wat achter
geef het eens een verjongingskuur.
Vertel me eens wat je weet
Vooruit, kijk niet zo zuur.
Wees gevleid dat ik het jou vraag
goede raad is duur.
Vertel me eens wat je weet
Zodat alles wat ik verduur
domheid en onwetendheid
verzengd wordt door een laaiend vuur.…
Donker in duplo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
845 de man op de bank ziet de man van de bank
hij staat daar achter het raam
naar buiten te turen, en ziet de man op de bank
beiden drinken wat, beiden staren wat
de man in de schoudervulling rookt een spriet
de man in de zwammenjas rookt wiet
het licht gaat uit, de aktetassenman verdwijnt
de man op de bank zwaait
naar de man in de zwarte sedan…
Geluk uit mijn jeugd
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
2.464 Laat me nog eens klimmen
in die appelboom achter op het erf
troost mij daaronder op de grond
plak een pleister op de wond.
Leer mij nogmaals fietsen
op dat rode fietsje
door de laan voor ’t huis
wrijf mijn geschaafde knieën.
Neem weer mijn hand
op weg naar school
droog bij afscheid mijn tranen.
Nog wil ik je voor alles danken.…
Een reis te maken
netgedicht
4.4 met 13 stemmen
554 wanneer ik
naar de ogen van je kroost kijk
mosgroen en zilverscherp
wordt de afstand tussen het gemis kleiner
of je hier naast me zit
en praat
zoals vanouds
twee handen op één bolle buik
te dun is het licht
genadeloos in zweepslag
slaat de klok
de werkelijkheid raak
achter mijn borst
bloeit de witte roos open
de stilte kabbelt traag…
ALZHEIMER
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.047 ben ik bij mamma geweest
ze zei: "Goedenmorgen meneer, komt u voor mij"
direct kreeg ik een kopje thee
ik pakte één van haar vele fotoboeken
ze keek mee en zei: "mijn zoon Jorris lijkt op u,
die is al weer jaren dood, ik denk veel aan hem"
bij het afscheid kreeg ik een ferme handdruk
komt u nog maar eens langs, heel gezellig
toen de deur achter…
Een stem
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
801 Een stem riep mijn naam
zag niemand staan
toch wist ik welke weg te nemen
terug in het verleden
waar schemer nog altijd strijdt
het opnieuw doorleven
de schaduw weerstaan
dan alles achter laten
ballast weg om door te gaan
die stem bracht me ook terug
plots braken wolken open
waardoor het zonlicht scheen
toen besefte ik dat schaduw
voorgoed…
zomer in holland
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
640 Zomer in Holland
Nu het weer lekker zomer is,
zie ik mijn buurvrouw zitten,
daar achter op haar klein balkon,
in`t zonnetje te pitten.
Ze is van top tot teen gehuld,
in zwarte draperieen,
en is een heuse moslima,
met twee verborgen knieen.…
de muur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
807 kronkelige, dorre takken
woelen in mij
ze vormen een labyrint
ik wil eruit
maar ben de weg kwijt
muren,
langs voor,opzij en achter
ze worden steeds hoger
takken met scherpe doornen
priemen erdoor
ze zijn heel talrijk
de doornen doen pijn
dus blijf ik er af
op de doornen
heb ik een dikke laag cement gelegd
het cement is opgedroogd…
De Conradstraat vanuit de ooghoeken
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.576 En dan nog,
wie - o wie - houdt de helft van
het naderen geheim,
als hij achter je loopt
zonder geluid?
Jij, stuiterend met een zwarte kous
over je gipsen enkel, kou
die vanuit de kuit de lies intrekt,
waar is je engelbewaarder?
--------------------------------------
uit: ' Zacht gat in broekzak', 2005.…
De Conradstraat vanuit de ooghoeken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
907 En dan nog,
wie - o wie - houdt de helft van
het naderen geheim,
als hij achter je loopt
zonder geluid?
Jij, stuiterend met een zwarte kous
over je gipsen enkel, kou
die vanuit de kuit de lies intrekt,
waar is je engelbewaarder?
---------------------------------
Uit: ' Zacht gat in broekzak', 2005.…
Tussen het netwerken
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
507 In eenzaamheid is het verdriet voelbaar
tussen het netwerken van mensen
lijkt de ziel een frivole schim
achter het vitragegordijn
schemert een egocentrische wereld
vol schijnbeweging en bedrog
en wanneer werkelijkheid klaart
is wat er overblijft:
Bezinning,
niet los te krijgen van de ziel
die in eenzaamheid verlossing zoekt
ver…
De schoonheid van mijn intelligentie
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
545 Het ging, gaat niet over wat
schuilgaat, achter de realiteit.
De werkelijkheid is, ligt daar bloot:
dat de goedheid van mijn hoofdelijke
intelligentie zich uit van klein tot groot!
Het doet niet alsof; speelt dat spel
zelden tot nooit, immer verbonden
aan de waarachtigheid van haar ziel.…
zwarte wolken
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
645 het beeld verdiept splinters
driedimensionaal
ik wil niet terug en draai mijn hoofd weg
van het graf in de spiegel
mond na mond ligt de waarheid uitgestrekt
in een rusteloze slaap
een naam komt opnieuw langs
jaren lopen terug naar achter
ik wil ze niet bewaren
ze bewaren zichzelf, stromen voorbij
tijd tast alles aan
maar…
Alleen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
826 “Alleen”
Langs het raam,
door condens beslagen
lopen figuren
als vage schimmen
achter hun schaduwen aan
hersenspinsels
vervaagd en vertraagd
vanuit een troebel verleden
waar het niet was
wat het leek
waar de waarheid
geen werkelijkheid is
en de dagen
in twijfels aan je voorbij razen
en de nachten in nevelen
van…
AVONDGELUIDEN
poëzie
5.0 met 1 stemmen
3.172 Er moeten witte hoeven achter de zoom staan
van de blauwe velden langs de maan
's avends hoort gij aan de verre steenwegen
paardenhoeven
dan hoort gij alles stille waan
van verre maanfonteinen zijpelt plots water
- gij hoort plots het zijpelen
van avondlik water -
de paarden drinken haastig
en hinniken
dan hoort men weer hun draven stalwaarts…
Toen we nog regenboogden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
560 Alles ging nog kleurrijk soepel
toen we nog regenboogden
boven schaduwen van alledag
maar nu de zware regen
ons landschap teistert
zit jij veilig verscholen
achter je onweerswolk
laat toch je zon weer schijnen
verwen mijn koude huid
met je warme liefdesgloed
zodat de kille winter toch
langzaam zal verdwijnen
kijk diep in mijn ogen…
Mensen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
576 Het zijn mensen die niet meer wensen
Maar steeds meer willen
Het zijn mensen zonder grenzen
Die steeds weer verder willen
Het zijn mensen die niet meer luisteren
Maar steeds meer willen horen
Het zijn mensen met grote ogen
Die alles wat ze zien moeten hebben
Het zijn mensen die achter alles aanlopen
Omdat andere het ook doen
Het zijn mensen…
Naar voren kijken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.299 neerbuigend
Bejegend zijn, gekleineerd
Tot op het bot, dat
Onder het kwetsbare lichaam
Onzichtbaar aanwezig was,
Van vele malen verlies met
Bijbehorend verdriet van
Er niet mogen zijn -
Nu ben ik verder met drie jaar
Goddank goede hulp en kijk ik
Weer naar voren, naar het licht
Van de dag, en heb het zwarte
Donker voorzichtig achter…
kracht van fictie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
524 soms hang er verzwegen stilte van eeuwen
in de lucht als achter de blinden
van heel oude huizen...…
voor de gebrokenen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
453 de zon schijnt
op ontbladerde bomen
takken gehuld in donkere herinneringen
stof in de zwervende wind
de trein raast in sporen
voorbij dierlijke klanken
achter gelaten in nevels
af en toe trekt een wolksluier op
haar nauwelijks
hoorbare snikken
ze zeggen dat ze lacht
een vrouw in foetushouding
weerspiegelt in stilstaand water…
Monologen als dromen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
547 heb stukjes drama geraapt
uit het toneelspel van mensen
zonder geluid en publiek
expressieve mimiek
voorkwam schamen voor tranen
en het stokken van adem
pas achter het vallend gordijn
mocht ieder zichzelf weer zijn
in een demasqué van gevoelens
heb de scenes gelijmd
decors uit het leven genomen
geen monologen als dromen
met publiek…
Miserere
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
453 zet geen punt in een zin
maar een punt achter oorlog
een nieuw begin
nu nog
persoonlijk zie je liever
mensen feesten
dan elkaar afslachten
als beesten
a en o e
loop vooruit
wij lopen mee
wat bier en paardenworst
nog even en in de ochtend
vorst
en natte lippen aan je mond
morgen weer vroeg op
o was 't maar vrede
maar het geduld…
ROZEN VERSUS KLAPROZEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.662 Samen met mijn kwetsbare fel hel
rode flinterdunne bloembladeren
welke slechts milde briesjes kunnen doorstaan
maar achter mijn avondlevensruit
lieve schoonheid uitstralen
en mij verinnigd herinneren
aan mijn rozentijdperk!…
Driftig bewegend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
505 in het windstille weer
hoor je ineens de polsslag
van leven om je heen
komen kleine geluiden
op tal van plaatsen
onverwacht naar buiten
achter de knak
van een simpele tak
schuilt de muis
in bladergestuif
zoekt de merel
driftig bewegend naar buit
ieder vertelt hoe het gaat
in verhalen van klein
naar steeds groter formaat
als…
Najaar Normandië
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
721 Basalt boven de troosteloze zee,
die mompelt achter haar nevel.
De grijze koeienlijven drijven
zonder poten boven de rivier.
De geur van vis, die tussen vangst
en slacht hier gebleven is.
De boten hangen op hoge poten,
gevangen in de haven van laagtij.
Het cirkelen van schreeuwende
meeuwen, die elkaar verjagen.…
Een traan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
953 Maar achter die lach
Zit zoveel verdriet...
Niemand die kijkt
Niemand die het ziet
Als niemand kijkt moet je huilen
Tranen van verdriet
Je wilt een arm om je heen,
maar erom vragen doe je niet.…
BARMHARTIGHEID
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 Als ik vermoeid met lede ogen
ietwat verwaasd zicht wil volgen
achter zich de kim verzadigd zucht
voel ik opgekomen mededogen
voor een boompje door eenzaamheid verzwolgen
vermist onder verdwaasde wolkenlucht
de weide vlakte roept en wenkt mij
dichterbij en smeekt om hulp
er naast te gaan de eenling bij te staan
het kleine ding beweegt…
Mooi moment
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
551 De klus geklaard
Het werk zit erop
Daar loop je
Dan in vrijheid
Van je menszijn
Te genieten -
Gewoon een mens
Zoals iedereen
Je man en je
Zoon laat je
Hier achter als
Gaten in je hart
Maar je gaat
Weer naar huis,
Op het kleine
Drakesteyn waar
Je ooit in je eentje
En later met Claus
Aan je jonge leven
Begon en op…
Tsunami van emoties
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
496 het lijkt op vluchten
alsof de wereld achter hen vergaat
men wringt door alle bochten
een val kan de allerlaatste zijn
er is geschreeuw
de tijd stormt jagend aan
nog weinig kracht in ademnood
oranje kleurt de overhand
na de nekslag
volgen mooie kanten
barstensvol van ongeloof
golvend in emoties
Een Sotsji- shock
laat nog jaren sporen…
Teddyberen ( Senryu’s)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
625 Achter prikkeldraad,
wordt willekeur gesneden
tot lappenpoppen.
“Liefde is het natuurlijkste
kind van de wijsheid.”…