1276 resultaten.
Het milieu
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
537 O zoele zoete zomeravond
in juli, geurt weelderig de
rozenstruik zoet
sensueel
Toen wij in het gras,
tussen
klavers en bloemen,verkoeling zochten
In
de rivieren, olieachtige drijflagen
van blauwwieren
Na de brug een gistend krot, schimmelt
blauw de paddestoel grauw,
een nijpend moment
waarin we alleen maar
konden hopen.…
zondag
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
772 het is weer zo'n grijze-grauwe zondag
een dag waar niets hoeft, maar alles mag
achter pc, mailen en telefoneren
nieuwe spelletjes proberen
tv is ook iets voor zo'n luie dag
boer zoekt vrouw is wat ik zag
morgen weer een nieuwe dag op het werk
na onze doorstart staan we weer sterk…
Als druppels drogen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
625 langzaam droogt de wind
de druppels van mijn wangen
sterft
de tegenslag in de herfst
uit het grauwe gisteren
ontstaat weer een verlangen
ik vlij een bonte bloei
over mijn onbehagen
in een vergeten hoekje
zie ik mijn zomerjurk hangen
ik weet dat ze nog past
vandaag zal ik haar dragen
de zon is als een wollig vest
ik draai me warm en…
Bedtijd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
475 Zijn geest doet het nog aardig goed
doch levensvreugd heeft hij niet meer,
de grauwe sleur van eenzaamheid
stompt af zo op de lange duur.
En iedere dag vroeg in de morgen
vraagt hij aan de Lieve Heer
~Laat het vandaag toch bedtijd worden,
als ’t even kan voor ’t middaguur.~…
Mooie herfst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
699 Zomer sluit haar hemelsblauw
Herfst opent met wolken grijs en grauw
Toch staat ze nog even in de wacht
Om straks genadeloos toe te slaan
Met regen en stormenkracht
Bomen verkleuren
En worden langzaam kaal
De herfst, ze doet het allemaal
Met haar schoonheid en onstuimigheid
Raakt ze bij velen gevoelige snaren
Maar... er komt een dag
Dat ze…
keergrens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
402 ergens voorbij het keerpunt,
in verhoogde staat, als de
stilte stormachtig zwijgt, op het
uur van bombastisch wilde wolken
grauw, grijs, chroom, groots,
van golven met hun woeste koppen
hun haren wapperend in de wind
schuim op de bek
geen vaste vorm te zien
nergens grond om te staan
driftig op drift
met nog een lange reis te gaan…
digi-taal
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
675 licht gekruide smakelijke woorden
glijden bevallig van mijn board
ze kijkt er van op, blij verrast
die had ze in tijden niet gehoord
grijs, grauw, kleurloos is
steevast de discussie
geen romantiek, geen vrolijke flirt
het heeft wel wat van ruzie
vaak gaat dat zo, onbedoeld
geluk blijkt somtijds zuinig gestoeld
de onrust is thans weggeappt…
Droombeeld
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
529 Er hangt een lage grauwe wolk
boven de kale kruinen
van de wuivende bomen
in de getroffen straat
het is nu herfst
in mijn gedachten
Even ben je terug
in diepste kern
van mijn gevoelens
en ik koester je
in stille bewondering
droombeeld van liefde
ik koester je
Bescherm mijn zoet verlangen
laat nu geen regen vallen
het is al…
De kleine glimlach
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
367 Een helder blad, nog onbeschreven,
de lucht vol grauwe wolkendans,
een verre zon die niet kan stralen
en regen die als tranen valt,
maar toch is er de vriendschapsvreugde,
verbondenheid, het kind, de goede buur..…
Hij huilde
netgedicht
4.9 met 12 stemmen
1.124 Ik heb zijn tranen zien vallen
op de grijze, grauwe stenen
waarnaar hij bleef staren.
Omdat jij vertrok.
Voelde je die dolk die je in zijn hart stak
ook in je eigen hart?
Ik hoop het.
Ijdele hoop.
Jij hebt geen hart.…
Wolken
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.174 Dansende deken door de lucht
Bevrucht mijn ogen met jouw water
Doorzie de dingen vanuit jouw optiek
Zo hoog en droog, vooruit geblazen
Grijs en grauw, een kleurenpracht
Laat de zon nu door en maak de wereld
Vrolijk als een kind dat met wolken
Altijd buiten wil spelen. En
Voor eens en voor altijd in jouw armen
Wil liggen.…
de schoonheid zelf
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
967 Als ik niet meer naar je zou mogen kijken
het zicht hol en grauw
Als ik niet meer naar je zou mogen kijken
elk creatuur vergelijken met jou
Als ik niet meer naar je zou mogen kijken
de wereld verdoemen om wat ik niet meer mag
Als ik niet meer naar je zou mogen kijken
koesteren wat ik ooit zag
Als ik niet meer naar je zou mogen kijken…
Ik kom pas .....
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.055 Ogen schieten raak
onrustige gebaren
verraden bewogen
zinnen verwaaid in
beleefde uren
Ik kom pas los
in ons jij en ik
terwijl elk woord
geleefd verdriet
spreekt verpakt
in een geschenk
van het verleden
Nimmer was grijs
zo grauw, in gelopen
passen richting nu
waar noord het westen
niet meer draagt maar
loslaat in de wind…
Op de grens van alle dromen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
931 verdriet en zielenpijn
zwaartekracht van 't leven
huiveringen vertaalt
het zijn geen lieflijke zinnen
vroeger is razend
stilte in weerloze ogen
getekend voor 't leven
maar wilskracht waakt
de stilte van mijn ziel
tracht gedachten te overmeesteren
dagen zijn nu grauw en grijs
maar straks op de grens van alle dromen
worden ze…
De valse
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
707 schrijf me levend
schrijf me sprekend
van de dode die ik niet ben
noch dat vroom gebeiteld beeld
met ogen vol chagrijn
houw me vrij
uit grauwe kerken
hak mijn valse ego om
boetseer mijn wezen en mijn woorden
naar de ware die ik ben
want ik walg van religieuze pap
met brokken waan
en klodders schijn
ken mijn vuur en mijn…
De profeet
poëzie
3.2 met 11 stemmen
4.810 Dat met fonklende glans hunner dagen
eentonig grauw omhult.
Daarom mag ik zelf niet klagen:
dat MIJ geen straal verguldt.…
Uruzgan - 20 september
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
577 weer een boom minder
in de rij gegroeid
naar mensleven te meten
een mens minder
met zijn warmte
ofschoon hij lichtjes bevroor
- van angst (als ik ‘t mij goed herinner)
elf graven meer
waar nog het eerste mij
op het gemoed en aan mijn voeten
groot, grauw en vredig lag
onder zoveel verloren jaren
niet de mensen
niet de plaats…
Vreugde
hartenkreet
3.5 met 18 stemmen
1.626 De vrolijkheid wil dansen
werpt de grauwe kleren af
laat zich niet meer onderdrukken
wast de stilte uit het graf.
Een vlinder wil uit die cocon
slaat de ogen naar omhoog
kijkt verlangend naar de zon
wappert snel haar vleugels droog.…
Lente
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
464 Donkere dagen vervliegen
voelde mij volkomen verlaten
het is de kilte die langzaam
verdwijnt jouw glimlach
breekt door alle wolken
het grauwe wordt stilletjes
opgelicht ik denk aan je ogen
ze zijn door vreugde bevangen
zie de wind mijn stilte sussen
liefde doet de pijn verdringen
zit onder een roze wolk bedolven
-een nieuwe…
Voedt het kruit de lopen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
654 de mensen dragen wit
branden zijn al uitgewoed
spatten bloed op grauwe muren
nog echoën kanonnen
slaan granaten stille gaten
jagen raketten geluidloos op hun doel
die waanzin is nu afgeschaft
ingepakt en opgebracht om
in de isoleer weer oorlogje te spelen
deze brandhaard is geblust
maar elders voedt het kruit de lopen
van hen die…
Uit weerbarstig steen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
615 niet alles wat
uit vingers vloeit
is schone kunst
jouw lijn en vorm
met bloed gehouwen
uit weerbarstig steen
krijgt van de criticus
de grauw en snauw
waar moet dat heen
je dicht een tekst
hebt ziel en zaligheid
er in gelegd
maar slaat niet aan
gaat naar de maan
als vlieger zonder touw
strijk maar de veren
van de heren recensenten…
Ziekenhuis
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.057 Buiten is het somber, grauw
Ik zie het door het ziekenhuisraam
Ik moet binnen blijven
Vier weken maar liefst
Dat valt niet mee
Weg vrijheid, tot ziens blijheid
Ik kom er uit
Uit de chemokuren
Uit de dipfase
Uit de twijfels
En uiteindelijk: ja dan eindelijk uit het ziekenhuis
Door de sluis van de afdeling
Door de gangen
Door de voordeur…
Onaangenaam verdoofd.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Aan weerszij grauwe muren, een schemering
Hangt boven de stad en gestaag verstrijken
De uren.
Een stilte heerst alom en mensen lijken
Als dingen doofstom.
Hun zintuigen zijn verdoofd en gedachten
Slokken hen op.
Het beloofde land is een illusie voor
Iedereen...
Terwijl hun sporen vervagen tussen het
Kille steen.…
Goud
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.884 Een grauwe sloot,
maar hier blauw
en vol goud riet
de wilg door 't zonlicht goud
en alles in het kreupelhout
is goud beschenen,
dit is de plek,
de koepel
hierin ben 'k vaak verdwenen
met dichte ogen zit ik dan
geniet nog na
van alle kleuren
en van alles wat er zomaar kan gebeuren
tot er niets is
meer, geen lust, geen must,
wel bewust…
paas en
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
511 ik heb witte eieren geraapt
ze glansden in het gras, dat dronken van
een lauwe dauw nog lichtgebogen was
in ochtendkriekend grauw
en blauw
lag er de morgenstond heel stil
voor alles uit te glanzen, wilde ganzen
vlogen hoog en ver, ze gingen herwaarts
naar die ene ster
die hoog en waardevol door niets meer
dan een rijk gewelf, oogverdovend…
Muren van niet thuis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 zag de grauwe vensters
in muren van niet thuis
een straatlantaarn
donkerde de chaos in
schijnbaar verlaten huis
toch klop ik aan
in licht verwachten
de voordeur kraakte
in het openen na
zoveel stille nachten
je blik weerkaatste
in de schemer van de trap
ik had de eerste stap gezet
jij wist mijn gevoel jouw hand
vond feilloos snel…
De Verlatene
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.673 De wind en het grauwe weer gaan over mijn hart,
en ergens over een dak waar ik heb bemind;
de winter wordt koud, en de struiken zijn al zwart -
over een plek waar mijn graf zal zijn gaat de wind.…
Dolgedraaid systeem
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
507 als een orkaan
giert de koude
wind verwoestend
een dolgedraaid
systeem de
teloorgang van een
cultuur dat het
naakte leven van
mensen uitschakelt
ik zag zwanen
afgetekend tegen
de blauwe hemel
in de aardse
woonsteden
opgetild boven
het grauwe water
met warm
kloppend hart
vechtend tegen
dat wrede
ik zal zwijgen
over dit thema…
in ongenezelijke rouw
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
2.442 ik zie het mes
de gaten in mijn lijf
het isotopentijdverdrijf
dat cellen lam slaat
door ze te bestralen
de gezonde zullen
het wel halen de rest
gaat dood verkleurt van
rood naar grijs en grauw
in ongenezelijke rouw
ik ben geen wandelende bom
die barst na de halveringstijd
de geiger blijft in veilig tikken
het leven geeft me nog…
Doodszin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 Een grauw. Een grom
wat zacht gerucht
ze zucht gekluisterd
aan het malen dom
fluistert zonder macht of doel.
En dan: Haar droom, een boude
mag de Dood haar eind'lijk komen halen?
Loom zweeft de oude van haar stoel
gaat op de wieken
nooit meer dalen, louter pieken
geen wolkje verder aan haar vogelvlucht
enkel vrijheid.…