2289 resultaten.
Stelen
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.257 Ik kon het nooit bewijzen
Maar't was als een klontje zo klaar
Dus, houdt hem verre uit uw buurt,
hij heeft geen gewetensbezwaar...
Maar dieven gaan toch eens voor gaas
Als ze maar vaak genoeg stelen
Dan worden ze ineens betrapt
en gestraft ook voor het helen...…
Uitwisselende beelden
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
893 Je opgestoken hoofd in het open veld van onklare woorden
straalt alsof de zon op de aarde over een bepaald punt;
de opslag van intrinsiek materiaal ergens in verre oorden,
het gezicht mij vooraf codeert alsof jij afstanden runt.…
Een verbena
poëzie
2.4 met 9 stemmen
2.345 Spokende zomergnomen
mengen de beker en breken het brood;
haar drenken verre dromen,
zij bloeit zo bleek, zo rood.…
Alleen
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
1.461 Ik ben omringd door stenen
ondergedompeld in stilte en
kijk, hoog in het huis gezeten
naar de verre, verlaten velden
waarin de rivier zich als altijd
tijdloos verder spoedt en waar
in de naderende schemering
slechts die ene, late vogel
mijn eenzaamheid vermoedt.…
storm
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
644 de zilveren weg
glijdt beheerst door grijze heidevelden
met vage bossen aan verre randen
onder de zwartdreigende nederbuigende
silhouetten van de eenzame bomen
ze worden geteisterd
door een grauwrazende stormhemel
die woedend het water in schuine flarden
over mijn kleine wereld striemt…
Meigevoel
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.089 heel even
een tipje van de sluier
licht
gemorste dauw
een verre loei
nipt het oor
verstrooit het zicht
tot zingend blauw
wakker springt
het meiklokje
uit haar winterslaap
op tijd
om weigeroes
van bloem tot bloem
een lentebries
verspreidt…
Noorderlicht
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
787 Blauwe ogen
aanschouwen in verte
het noorderlicht
de pracht
en kracht
van het mystieke
dwalend
in dit verre landschap
zweef ik op winterwind
huilt mijn hart
parels van ijs
strijk ik door mijn lange haren
en fluister heel zacht jouw naam…
beeldarmoe
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
595 hield maar niet op
rond de jaarwende
stemmen
die hoog opgaven
van sterren
aan firmamenten
goede bekenden
maar wat ik ook kon zien
een sterretje her en der
voor de rest nop
te dichtbij misschien
ze stralen
immers pas van verre
je verliest zicht
als je mee licht…
op afstand
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
705 geen dreiging aan de lucht
de wind waait alle wolken
boven mijn zomers paradijs
naar veilig verre oorden
op afstand van het alledaagse
loert achteloos de angst
de vogels wagen zich dichtbij
totdat een moeder-merel zich laat horen…
Droomladder
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
591 schemering verstilt de dag
wolken drijven naar verre landen
waar zij vallen als druppels
in mijn dromen vlieg ik
richting maan en alle sterren
die naar mij wenken
alle treden zal ik bestijgen
van de ladder, die mij draagt
ik spring zingend de hemel in…
Mémoire 2
netgedicht
4.0 met 20 stemmen
874 rust maar zacht
jij, naamloze ik
op velden met
eindeloze lanen
geëerd met marmer
of zomaar onder zoden
zonder tranen
stille held
ooit in bange dagen
uitgezonden
ook al dreigen
beelden te verbleken
je leeft nog
altijd voort
in verre wonden…
Commercie
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
550 Gouden gloed
van verre
horizonten
ik heb
het monster
uitgespuugd
rochelend
gevlucht voor
taal een lange weg
die we samen
hebben afgelegd,
nog niet ten einde
zilveren
slingers dansen blauwe
lichtjes
weerspiegelt
in ogen
een nieuw begin…
Een oneindig blauw
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
577 ik weet
de polder
in je blik
kaarsrechte sloten
samenvloeiend aan
een verre horizon
zie wolkenluchten
vluchten in een
oneindig blauw
je trouw
aan mens en beest
op het ouderlijk land
geboren en getogen
op de boerderij wie heeft er
tegenwoordig nog zo’n blik als jij…
wind gedragen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
600 zij fluisterde verlangend
tegen de zuidwesten wind
om alles mee te voeren
naar een verre liefdesvrind
kom bij me vannacht
langs onzichtbare koorden
je weet waar ik wacht
mijn lief uit het noorden
en kom je toch niet
ik zit er niet over in
liefde vindt altijd wel een zin
al was het maar in woorden…
HEENGAAN VAN DE HERFST
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
417 Verre sneeuwwolken
hangen stil en grauw, rondom
glanzend avondrood…
Landkaart van de ziel
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
701 Haar ogen talen naar
verre einders, haar huid
vertelt een bijzonder verhaal.
Een levensloop van lijnen
als een landkaart van de ziel.
Zij raakt mijn wezen
betreedt de roerige vertrekken
van mijn hart.
Binnenskamers rest enkel nog
een warm gevoel,
de stilte van een diep contact.…
Terugtrekkende tropen
snelsonnet
3.7 met 3 stemmen
747 De KIT, de boekenberging van de tropen
Waar menigeen het aardse rijk verkende
En jij misschien je verre reizen plande
Is nu nog maar een korte wijle open
Wie droomt van nieuwe grenzen onderzoeken
Kan nu on line een reis naar Googland boeken…
Zondag
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.036 uit het verre dorp
de bronzen jubelklank
van klokken.
het is zondag.…
Dagelijkse kost
snelsonnet
4.0 met 2 stemmen
654 't Is net zo mooi als onberekenbaar:
Wat tussen twee geliefden op kan bloeien
Kan evengoed gaan slijten en vermoeien
Dan groeit en gaat een paar weer uit elkaar
Helaas een feit dat verre van uniek is
Behalve blijkbaar als een stel publiek is…
Het menselijk tekort
snelsonnet
4.4 met 5 stemmen
1.271 U weet, de mens is verre van perfect
Bij elke job maakt hij wel kleine fouten
Veel missers nopen hem om op te zouten
Dat heeft helaas reeds menigeen ontdekt
Het stelt me zó gerust dat hier twee heren
Mijn versjes snel en gretig corrigeren!…
Het Verdrinkingsleven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
535 Zoekraken in het verre verleden.
Doodgaan in de overleden tijd.
Verdrinken kun je in het moment.
Dat is de énige, Goddelijke weg,
die tot ons ware leven leidt.…
Overval
snelsonnet
3.1 met 9 stemmen
736 Wie verre reizen maakt kan veel verhalen,
Je bent toerist en in een mum van tijd
Raak je door overvallers alles kwijt,
Begrijpelijk dat je dan zit te balen.
Maar snel naar huis terug raakt kant noch wal,
Dat is waar ík een beetje over val.…
verre echo's (1)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
479 de mensheid
moet boven
de aarde
uitstijgen
zo sprak Socrates
voorbij de top
van de atmosfeer
en verder nog
alleen dan
kunnen we de
wereld begrijpen
ik weet dat ik niets
weet zei hij
het zijn de verre
echo's van wijze
oude doch nooit
vervlogen woorden…
dag en nacht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
402 vandaag de
storm die
omver blaast
wat op zijn
weg komt
mijn mond een
smalle streep
jouw verre
verwaaide
glimlach
vannacht de
stille dans van
een spreeuw
vloeiend
boven de
woestijn
ik leg het
harnas af
je glimlacht
me dichterbij…
SCHELP
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 leg mijn oor te luister
mijn neus te ruik
mijn oog
ziet niets
in het duister
geen sprankje licht
valt door een luik
maar mijn tong
proeft aan haar schelp
waar onze verre
oorsprong ligt
en de vruchten van
haar eindeloze zee
smaken naar dit gedicht…
Als je handen maanlicht waren
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
643 Als je handen maanlicht waren
en je tanden sterren,
dan pakte ik telescoop en
herkende je van verre.
Als je armen vleugels waren
en je benen zuilen,
dan wilde ik dicht bij je zijn
en in je schaduw schuilen.…
einderloos
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
484 in de schaduw van de dood
die de kleuren van het leven
verlicht tot aan de horizon
waar het verlangen wenkt
dat het verzet zal breken
lijkt de strijd om het bestaan gestreden
als ik op het kerkhof van het even
aarzelend mijn vleugels spreid
voor een reis zonder einder
de verre vlinders achterna…
Kameelwoestijnen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
526 Echo's uit kameelwoestijnen
Zandgeslepen woestenij
Onafzienbaar ver en droog
Gehard in prehistorisch verre
Hemelsbrede zondoorwade
Dodelijke lege droogte
Uit de tijd gegleden niets
Dan wind die aldoor eeuwig
Schroeit op bedoeïnenkelen
Drijvers van woestijnkamelen...…
Ontbossing
snelsonnet
3.8 met 25 stemmen
803 Van bomen maakt de mens vanouds papier,
dat schrijft hij dan weer vol met mooie woorden,
bijvoorbeeld over kap in verre oorden,
zo wek je hoop en maak je goede sier.
Beloften zijn ook dit jaar toegenomen,
maar ook het aantal omgehakte bomen.…
waar niemand kan komen
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
173 over het verre ijs van de dood
een geheim landschap
waar niemand kan komen
zwerf jij in slaap en stilte
tussen het wit en het zwart
duizendjarige stenen
een klok zonder cijfers
een gans op de vleugel
woorden van inkt
alleen maar dit gedicht…