6352 resultaten.
Navelstaren
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
754 Overstroom me dan,
dijk me in, weerleg de
steen, zodat angst niet
meer door dijken gutst,
ween van angst door het
woud van verbeeldingen
heen, waarmee de kennis
troebel wordt en de ziel
weer openscheurt en je
temperament verkleurt,
en je de jaloezieën sluit voor
de inwendige dageraad,
verlaat het eeuwig klagende
pad van onrust…
Woede fase
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
988 Kinderarbeid is verboden
Zelfs in de hemel
Mag ik hopen
Verdomme
Neemt Hij tot zich
Neem mij
Roep mij
Laat mij eeuwig branden in jouw hel
De hemel loop ik mis
Terug het kleine kind
Jouw stilte is diep
Het spreken oppervlakkig
‘Rouwen vriend
Volgens Kübler-Ross’
Heeft U haar gekozen
Om te spreken
Uiteindelijk te aanvaarden
Maar luister…
Kauw
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
608 hier begint het
waar het nooit eindigt
hoog op een berg werden zij
wij
wakker
o geef maar die krans
die kroon
die lach
waar ik woon
langs gele velden vaak
verdwaald
mislukt
herhaald
herkauwd
opnieuw
voor eeuwig dragen wij hun mee
de toekomst zegt ja
de zee weent
ok
wij gaan wel
mee
kijken met adelaarsogen in de diepte
wie verdiept…
Gesink kreeg 't Spaans benauwd
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.308 krom
Wie geen ideaal heeft die past
Men sprak krachten aan hoog boven
met ruggen gerecht om niet te zwichten
voor alle gaten die vielen te dichten
tussen diep gapende kloven
Niets staat stil dat is gegeven
Men ziet dat terug in het overleven
De grens wordt logisch nu verlegd
Gesink jong nog ut de Achterhoek
fietste zich al voor eeuwig…
veel te
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
648 te snel in bloei getrokken
waren soms mijn dromen
te zoet de geur van hemelsblauw
de regendruppels snel verdampt
voor 't groeiend hout
te laat te gast geweest
ik haalde mijzelf in
op mijn verzonnen feest
liet de gebakken lucht
nog net op tijd ontsnappen
Vrij naar "Hier encore",
in de vertaling van Jan Rot: "Eeuwig…
uit het dagboek van een wintertuin
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
786 door het niet verstaan
van dode ogen
en hoe de maan papieren vogels oplaat
langs touwen die de eenzaamheid
in lege buiken knopen
gebarsten zoals oude winterbomen
zwart beslagen
het wenken naar de afgrond
de onopgemerkte pijn
bloei dan, mijn roos
en leg je in het helder licht
schoonheid
kent liefde, streelt schaduwverzen
eeuwig…
herinnering
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
4.377 Betoverend aanschouw ik de sterrehemel
Herinneringen die me raken denkend aan jou
hoe onze lippen versmolten die 1001 nachten
alsof we het levenslot onomkeerbaar volbrachten
Ooit zien we elkaar terug
het leven biedt enkel tijdelijk een brug
naar de sfeer waar wij eeuwig samenhoren
waar de bron van onze liefde ooit is geboren
de…
Een goed huwelijk
gedicht
2.0 met 732 stemmen
82.390 .
--------------------
beê: bede of verzoek
----------------------------------------------
uit: 'Eeuwig heimwee drijft hem voort', 1973.…
Bij een sterven..
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
813 waterleven
spat parels in het niets
een laatste greep in angst
ze bloost paradijselijk groen
– boven het het oranje maal -
om de aandacht op afstand
het is triest en wrang
omkomen in een haven
zo bijna thuis te sterven
zilt water heelt het beeld
van het geamputeerde leven
een laatste golf dooft emoties
de krab in mij slaapt eeuwig…
Winter(2)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
519 rijmt op de verlaten velden
omheiningen worden er ijzig uitgelijnd
het gras schijnt als verzilverd
takken en struiken lijken van kristal
stil de witte huizen
in de blauwe vrieskou
de wind bijt rode neuzen
overvalt de zuchtend adem
behalve de kraaien die zichzelf
weerspiegeld zien in de bevroren sloot
lijkt het hier zo stil als in de eeuwigheid…
Heerlijke maanden, fijne dagen.
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
935 Maar al wat voor eeuwig en altijd
in mijn geheugen gegrift is
blijft, en dat is zeker,
in ons herinneringenkastje staan
Smakend naar meer, nog veel meer
dient zich hier voor ons,
we hebben hem zomaar voor het grijpen,
onze nieuwe toekomst al weer aan
Daarom vraag ik jou schat,
in deze, nu nog besneeuwde uren:
Ga verder met mij en…
Gekwelde geest
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
643 mijn volstrekt verlaten tempel
verdraagt nog nauwelijks bezoek
ik ben een te hoge drempel
voor een ongeschreven boek
uit mijn kaarsrechte rijtjeshuis
zaag ik gedwee een huilebalk
ik zoek een literaire kluis
waar ik tevree mijn naam op kalk
ontsluit nu mijn gekwelde geest
en laat vrij mijn woorden stromen
opdat een ieder die mij leest
eeuwig…
Terug naar af
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
640 De dagen van alles kunnen
Zijn vermoeiend, gaan voorbij
De tijd die ooit veel voorspoed bracht
Ebt je leeg als een getij
Het besef dat niets voor eeuwig is
Slaat toe in jou en plant haar zaad
Alles lijkt steeds sneller
Tot minder meer in staat
De kleuren van je haar
Je strakke gladde huid
Die mooie witte tanden
Verrimpelen…
Hoor je paradijsvlegel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
511 wie wil er nu gelukkig zijn
zoals het kind in mij
met een broodje op het strand
een zeldzaam wit puntje met ham
en wit strandzand dat knarst
tussen de tanden
zoals wringen tussen
het eeuwige verlangen
en de bizarre werkelijkheid
in tedere handen
ik wil daar liggen huid tegen huid
en alle droeve ogen naar de sterren
zenden…
de rust van september
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 avondnevels verdoven dagen
dempen het goud van afscheid
bomen verliezen hun pracht
kale takken buigen in de storm
daar is hoopvol leven verborgen
in de kille en donkere grond
maanden van felle verstijving
en sluipende dood trotserend
kiemend in de levenswarmte
van de klimmende lentezon
een nieuwe aarde verwekkend
zekerheid van eeuwige…
Theo Sonnemans : boomkunstenaar (slot serie Paradijsvogels)
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
614 overmand
daar zijn aard
innig met de natuur
is verbonden
wordt hij telkens
door liefde voor
rijzige stammen
naar wat hout gezonden
aan de man van de zon
wordt alsmaar gevraagd
het levende, zo mogelijk,
nog verder te vormen
of de schrale huid
van het dode
opnieuw een geboorte
te schenken
hij verbindt ons zo
met de eeuwige…
Leven en dood
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
777 't Leven, alsmede de dood
staan heel dicht bij elkaar
Ze zijn elkaars reisgenoot
en zijn daarom ondeelbaar
Hand in hand samengaan
zonder angst zonder vrees
Erkennen elkaars bestaan
en zijn soms elkaars logés
Dood is enkel de drempel
naar ons eeuwige bestaan
Stap in de tijdloze tempel
waar ’t aardse is afgedaan
Leven is intens samenzijn…
Er waren eens...
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.438 Het is zo eeuwig lang geleden
tijdens de schoonheid van onze jeugd
liefde was er even, passie vooral
strand, bos en gewone wandelpaden
jouw lippen, een mond vormende perfectie
we spraken over later, ooit… eens zouden we…
toen…we verdwenen langzaam uit elkaars leven
daarna nooit gelukkiger geweest of geworden
nu ben je er niet meer, weg… ziekte…
gefladder
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
894 verdorven gedachten
zacht
ondanks woorden
van een vlinder
in de nacht
blijft haar huid
zacht
raak haar aan
streel en zoen
doe
doe wat je moet doen
haar hart
blijft zacht
zo zacht als
het lila
van de nacht
van de ochtend
toen jij op stond
vergeten was
waarom je
haar woorden las
alsof het voor jou
geschreven was
dag
vlinder
eeuwige…
stop
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
672 stoppen
in de toppen
van jouw vingers
laten me
dwingen
te voelen
te zoeken
in mijn hoofd
op jouw kussen
tussen
de regels
lees ik
een verhaal
verdwaal
in de spinsels
van jouw gedachten
waarop
jouw geest
blijft wachten
in mijn hoofd
tot beloften
beloofd
aan een meisje
met blonde haren
bezwaren
zo klein
verhinderen
in eeuwigheid…
Mijne moedertaal
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.682 O mijn Neerlands, ja mijn Neerlands,
Wees eeuwig mij geprezen!…
Zandlopertje,
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.141 In een oorschelp
ruist de echo van
het eeuwig leven
wat zij ontdekte
in een beweging
met haar hand,
fluistert de zee
wind haar naam
in ieders oren, ze
bereed een eigenwijs
dolfijntje over de
golven van plezier,
maar kon daarmee
het tij niet keren.…
de vijfde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
692 het land verlaten
vreemde ogen
staren in de eeuwigheid
die wij langzaam aan verliezen
het gevecht om de geest
is laveloos
tempeliers bewaken de rots vol trots
bedwelmende roes glas rood bloed
het weet je te vangen
zonder handen te klappen
zelfs geen één geluid
gaat boven bidden uit
zoekt duisternis in
lak zakt altijd richting zwaartekracht…
Een geschenk van het licht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
526 aaneen rijgt
in een overvloed
aan zwijgzaamheid
vult hij leed met liefde
Op de tweesprong
van een pril ontwaken
wrijft hij de tover
uit verwarde zielen
Als zijn nectar hun rauwe
kelen verzacht
worden de wijsheid
en lyriek van het leven
in het hart geplant
In de persoonlijke
hemelen van de geest,
in een ontmoeting met het
eeuwig…
Bij vlagen van de wind
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
677 ik zie vanachter mijn raam
de armen van de boom
gewichtig heen gaan
en weer terug
zelfs iets verder dan vooreerst
de bladeren wuiven
naar dode scheuten
die nog steeds,
en dat voelt als eeuwig,
messcherp op mijn
bezielde huid staan
beschermen
al dat in mij ademt
tegen de wereld
in het buiten
het kan ook zijn
dat mijn profane…
Zielsverbintenis
hartenkreet
4.0 met 24 stemmen
1.466 Diep van binnen vertrouwd te raken om eeuwig in het hart te sluiten.…
SILENCE
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
691 Slechts een handjevol mensen
Wacht daar af op wat gaat komen
Eeuwig rust en dromen
Wat valt er nog te wensen.
Het klooster is niet langer
Wat bleef is de rust
De ervaring van de voorbijganger
De pieteit met het leven
Komt hier tot staan
Silence…
Overgang
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
798 Laat me nog even naar je kijken
want de nacht nadert nu snel
het einde is niet meer te stuiten
straks zul jij mijn ogen sluiten
teer in een voorgoed vaarwel
ik neem je dromend met me mee
de verste reis zal ons niet scheiden
voor eeuwig wil ik naast je staan
hoever ik ook van hier moet gaan
mijn liefde blijft jou begeleiden
het duister…
Met dichterlijke vleugel
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
578 Een handvol akkoorden
drijft neerwaarts
als de muze haar lente lispelt
Het is alsof er woorden missen
in de grootte van tegenpolen
Ik herken de eeuwig vallende traan
als nabijheid van seizoen wisselt
en de verte wenkt
in kraters en zwarte holen
Met een dichterlijke vleugel
dek ik graf en kerker toe
Niet zichtbaar voor een oude…
Niburu.
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
918 hel
draaiend in planeten banen
spugend met het draken vuur
centrum van je eigen manen
leegte kent geen levensduur
vlammend aan de aardse hemel
brenger van het nieuwe licht
schreeuwend in het hels gewemel
onweer donder bliksemschicht
jij planeet uit vroegere tijden
godenschepper door de lucht
tracht mijn ziel te verleiden
tot een eeuwige…