7766 resultaten.
Watersnood
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
748 het wassende water stijgt
tot ongekende hoogtes
doet boten uitrukken
voor dingen van alledag
overledenen ontkomen niet
aan natte voeten
nietsontziend de stroom
die hen overweldigt
dagelijks peilen zij de grond
hopend dat de zee haar armen
opent daar zij niet met
zeebenen werden geboren…
Boulevard
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
470 Vrij zicht over zee
jongens van Jan de Wit
klachten over gebak
omdat er kersenpit in zit.…
Het meest exquis
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
611 heb je overladen
met de mooiste parfums
kristal verpakt
een goud geschepte
orchidee uit het
hooggebergte nam ik mee
het amazone woud
gaf mij voor jou
het zeldzaam lotusblauw
maar het meest exquis
is als jij opduikt
naast mij uit zee
de zilte geur
die zonnebrandend
kleurt als in het paradijs…
Havengezicht
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
798 Als de blauwe boot
over een vlakke groene zee
in blauwgroen water staart
en alle ogen van de witte
huizen azuur luiken
vist de kademuur
eeuwen lang verhalen
de boom zo sappig in blad
grillig zijn handen uitstrekt
hoor je een lach op Olympus.…
Een relikwie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
483 slechts oude foto’s
geven aan hoe ver
het zicht was toentertijd
nog tornen kerk
en kloostermuren op
tegen de westenwind
groeven geladen
met zout van zee
en stof van de aarde
in gebed met
onvervuld verlangen
gedragen door de wind
een relikwie die aan
het heilig roomse snoer
is blijven hangen…
Ronddobberen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
688 Der komt geen einde aan
Althans niet in mijn zicht
Geen grond waar je kunt staan
Geen balans, geen evenwicht
Geen reddingslijn, geen baken
Zelfs geen teken aan de wand
Ik verslap niet, ik moet waken
Al heb het zelf niet in de hand
Het valt altijd zo tegen
Nooit eens een keertje mee
Mijn lot is rond te dobberen
Alleen op volle zee…
De Wereld
poëzie
3.7 met 13 stemmen
4.196 ’t Is waar, de onwaardigste wordt vaak ten top verheven:
Verdienste is ongezien, verholen of veracht:
De wereld is een zee door stroom en wind gedreven,
Waarin de parelschelp in diepe grond blijft kleven,
Terwijl zij zich voor ’t oog met nietig wier bevracht.…
Het Huis
gedicht
1.7 met 3 stemmen
5.455 Men is verstrikt in het huis
men loopt van broodkast naar muur
men klopt op het beeld van een deur
men schrikt van het letterlijk zicht
eerst schrijft men gedwee wat er is
dan leest men hoe alles ontvleest
in de avond dooft men het raam
men hoort nog gehoorzaam een beek
dan dover in het donker de zee -
--------------------------------…
Voor jou, voor jou..
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
838 laat mij
de zee naar jou schrijven
op de zilvermeeuwenvleugels
in treffende verhalen
ik zal niet dralen
maar duinbosjes schetsen
met bloemen, bessen
kleurend als nooit tevoren
o, wil je mijn woorden horen..
omvat de letters uit mijn pen
het bewijs van liefde
een schepping van licht
voor jou, voor jou is mijn gedicht…
Plan B
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
518 Recht door zee,
gejaagd door het getijde.
Te kiezen en te falen,
met vallen en opstaan.
Om op eigen benen
van A naar B te gaan.…
zonder zorgen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
790 mijn voeten baden in de zee
het water voelt als een
helende balsem op mijn ziel
schelpen zoeken,
terwijl
gedachten kalmeren
zorgen drijven ver weg,
wilde golven nemen ze mee
terwijl
witte meeuwen zweven
door een staalblauwe hemel
zonder zorgen…
saam
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
671 zoek woord
en het wordt
waar
je eigen
waarheid
klaar
je weet dat er
meer is
tussen het licht
duisternis
station
Vinkenoog
onderweg
Ginsberg
blues
jazz
om je oren
tranen zonder
scoren
alles blijft
onherkenbaar
dit lijf
voor de woeste zee
niet bang
alles verdwijnt
en begint
opnieuw…
laven
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
708 in een duinnest
ligt het bedichte blad
een meeuw kukt
kleine wolken
naar het middaguur
het wordt stil en ongevlekt blauw
verrassend is de wind
wanneer hij met een gevederde blik letters
verschuift
jouw handen houden
het weerzien vast
sindsdien zwerft de zee in mijn navel…
22 Maart
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
512 Geen vogel zingt
geen vlinder vliegt
geen zee van kleur
bedekt de grond.
De lucht bedekt
strooit soms dons
uit grauw wolkendek
of huilt van koude.
Natuur is als de mens
somber, terneer geslagen
gedoken, wrevelig.
Toon hoop in kleine dingen.…
Geen grote daden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
474 Meegesleurd in een zee
van klinkend woord
door brandend deinende golven
langs klimmende rotsen
roeiend met korte riemen
geen angst kennend
zie ik geen spook
die langs mij komt
maar hoor slechts;
“Gooi je netten
aan loefzijde uit!”
en zie, het net staat op barsten.…
Paarse hemel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
565 De lentehemel is eenzaam
als de kalme zee.
Op slome golven
drijft de enige zwaluw mee,
die bij afgaand tij
de avond trotseert.
Want een hemel is zo kalm,
als hij elk geruis ontbeert.
De vroege avond
houdt de adem in schijnbaar.
Tot de nacht verblindt,
in de kleur van glanzend haar.…
Golflengte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
499 We zitten niet meer
op dezelfde golflengte
de horizon wordt vaag
eenzaamheid lijkt dwangmatig
herhaalt zich in het handelen
zoals bij eb en vloed de zee
ik ben een land zonder vader
in een man zonder minnaars
waar jouw boom begint te groeien
jij geeft mij de woorden terug.…
Bushalte
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
542 Je keek me zo verlegen aan
terwijl we daar bij de halte in de regen
bleven staan
de bus zou zo wel komen
maar wij stonden wat te dromen
over een toekomst met ons twee
zeker over een huisje aan zee
daar kwam de bus
en in gedachte gaf ik jou een kus
de droom, die nam ik mee.…
storm
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.650 Soms zijn er zware stormen
En dan vaart je levensboot
Door de ruige zee
En is de mens in nood
Je zet de zeilen bij
Het roer stevig in de hand
Trotseer je de orkaan
De bemanning aan je zij
En tussen het wassende water
Heb je nauwelijks nog zicht
Maar plots verdwijnt die donderwolk
En zie je weer het licht…
Tikje bovennatuurlijk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
458 in stille mijmering
is rust mijn maat
stress en haast de onverlaat
wij bouwen luchtkastelen
met een zee van tijd
als fundament
scheppen licht en lucht
in een ongekunsteld spel
tikje bovennatuurlijk dat wel
maar wij zijn
geen schipper naast god
vrijheid is ons enige gebod…
Bodytalk
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
479 Een pijnloos eiland in een zee van blauwe lucht,
een woud van groene weelde, een strand van
golvende haren. Geef mij de sterren, een ziel,
geef mij een lichaam.…
Naamloos
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
659 geef hun weer namen
geef hun 'n gezicht
na een zee van tranen
in 't vroege schemerlicht
breng ze daar
waar men reikhalzend
op wacht
geef hun weer namen
geef hun 'n gezicht
breng de gezinnen weer samen
voor 't rode avondlicht…
Een vaarwel van hartjes
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
503 ik wierp met zand
bloemen naar de hemel
zij waaierden uit op de wind
ik ving hun blaadjes als kind
gaf ze water met zee
maar ze wilden niet bloeien
zij schuimden verdriet
en de vloed nam ze mee
heb met schelpen
een vaarwel van hartjes gelegd
en tegen mezelf gezegd morgen
ben ik er weer maar dan bij eb…
Puzzel mij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
551 zittend te midden van
een zee aan puzzelstukjes
die geleidelijk op hun plek
durven vallen
lijkt het gras groener
de lucht helderder
nu zuiverheid vrij ademt
voelt mijn pad meer verlicht
oogt de weerlegde waarheid
veiliger dan toen
overtuigd dat ik de zeven
zeeën aankan
vaar ik uit…
verdronken kind
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
841 het kind, zoals het daar lag, stilletjes en levenloos,
zo klein werd het zo groots dat het de wereld raakte
het tumult van, wel - of - niet, met stomheid sloeg
voor onze voeten ontblootte de zee dit kind
in haar spiegel legde zij het neer
en even hielden wij onze pas -en onze adem in…
Het vervolg
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
479 wat is de volgende stap,
tot welke zee wendt de
vloed zich in afwachting
van opstand en berusting
tot nader tegenbericht, met
blikken van; ‘wat nu weer?’…
eb
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 de zee
bestaan in zwijgen
tijd om te verliezen
het water
trekt zich terug
in gesmoord verlangen
het verlaten
eindeloze hervertelling
waart rond in gedachtestromen
de snippers
oude en oudere vloeien
vertraagd heen en weer
het verlies
wandelt over het water
tijd om te gaan…
Een Hemels wonder
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
471 duikt in schoonheid onder
met diamant getinte stralen
smelt langzaam de horizon
in alle poëzie talen
troost ze mij
door haar verleidelijk lonken
met een lichtstreep
van tintelend verlangen
wil de zee
een laatste glimp ontvangen
deze dag brengt geen nacht
immers de maan loopt wacht…
Collageen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
550 stel je zou buiten het kader treden
van de kaart verdwijnen
naar een tongbrekend oord en in het water
van mond en glimlach zou een zee
van ruimte galmen tussen onze wangen
konden we dan nog kusten verleggen,
lijmen desnoods, om afstand te slechten
en samen te binden
zonder klef te worden?…
lente
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
504 ook al klinken woorden
nergens naar, dit
ochtendlicht blijft onderhuids
gedragen, meerstemmig
en zacht herinnerbaar
pastelgeuren,
met ons verbonden
in een zee aan golven
met vredig water
gelijkgericht, onder
prille kleuren bedolven
als magnetische polen
zo innig blij
eindelijk, de zon is
de evenaar voorbij…