4410 resultaten.
IJskoud opgebrand
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
608 ogendiep en mijlenver
kijk ik over het glazen water
langs een zwarte spiegelwand
naar bevroren stilleven
onder het beloofde land
waar vogels zijn gevlogen
rest slechts het witte leven
bij hamerend geluid
van mijn hartslag
onder de ijskoude huid…
de waargenomen wereld of niet
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
561 het is stil
ik ontdoe het verlorene
van tijd, van alles wat zomaar is
en in elk voorbijgelopen decor keer ik
het kleinste naar liefde om;
als reisgenoot
wanneer dagen zich werpen in jaren
blauwe kruinen, op heuveltoppen
om jou te zien, wat jij zocht
naar dat
dat zal herleven
staar ik naar wie je bent
en naar alles wat ogen…
wolk en winter
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
609 nog een paar woorden
en dan zal ik gaan naar ver, verre
herfstlanden
omdat de tuin
hier niet vriest zonder winter
en het wit
onberoerd blijft liggen
in mijn hoofd
zoals het oud linnen
dat nooit tot wasdom is
gekomen
immer zwijgt
in noord, noordenwind
tot in de kleinste hoeken
van kwetsbaarheid, uiteengereten
door de…
IJsbloemen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
446 Ik zal sterven
zonder het te weten
anders had ik
de tijd wel teruggezet,
en de ijsbloemen voor
het blinde raam gezet
om de teruggang
te kunnen meten,
zou ik het eindig doel
maar vergeten, wordt
op de laatste adem –
tocht de toon gezet
om de ijsbloemen
te herschikken in een
veranderend boeket, vol
ongeduld te wachten,
rolt zich…
De wezenlijke schijn
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
951 mijn spiegel
is aangetast
door de jaren
waar ik nu in kijk
is verworden tot
doorzichtig glas,
aan een loep gelijk,
doch zonder dat hij
de afstand naar mijzelf
kan verklaren
een schild dat
niet meer weerkaatst
en het innerlijke naar
uiterlijkheden verplaatst
door een filter die steeds
grotere gaten vertoont
opdat de werkelijkheid…
sneeuwdrager
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
553 winter rouwde
om het kind dat altijd
schreeuwde
’s nachts
wanneer het gezichten
tekende
tot zichtbaar en tussen meer dan
lijnen op papier
winter kwam ook steeds vaker in verhaaltjes
waar armen en benen kwijt
raakten
en god, ver weg van
de koude aarde
alsof monsters gedurig wisselden
en de manen bevruchtten
met de dood…
Sonnet 1
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
439 als de spiegel van mijn evenbeeld
in het hart van mijn blinde ogen
sta jij. Ik zie hoe jij, mijn leven, speelt
met mijn lief en mij, die mee te spelen pogen
maar jij zult alle éérste zetten kiezen
terwijl het ons, met géén keus dan te spelen
of voorgoed, onsterfelijk, te verliezen
jou, in alle sterfelijkheid, kan schelen
o wrede tegenspeler…
Het smalle koord
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
505 de windvlaag
van de tijd
doet mij en jou beseffen
dat wij met alle streven naar geluk
en ondanks vaste tred
zĂł kwetsbaar zijn
voor dreigend
onheil
de rode draad
door ons zo achteloos
geworpen
die je bij 't ruwe weer
vertrouwen geven moet
blijkt vaak en eens te meer
slechts uitgetekend
in ons hoofd
en vastigheden
als een huis zo…
voor N.
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
439 pas op!
ze breekt
als je haar
aanraakt
zachtjes!
en niet te hard
kijken
want dan
zal ze trillen
als een dunne bloem
bij plotselinge wind
laat haar
maar
gewoon
en vraag haar
niet
gelukkig
te zijn
wees blij
om haar
schoonheid
al kan ze
zelf niet
meekijken…
onder schot
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
854 ren! ren!
-Raas gedachten! rond-
razend
roof! moord! roof!
leven! leven!
-Laat me leven! lief-
later
los! het geld!
stil! zo stil! ik schreeuw het slikken
de grond trilt traag, woord voor woord
koud, zo koud
-stop- het tikken
oh mijn god
mijn hart slaat terug
waar blijft de dood
-adem-…
Opera in Stilte
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.170 Ze fantaseerde zich een diva
die haar bonzend hart verstilde
in de stilte die zij zocht
bedacht ze liedjes -magistraal
die bijenzoemend in haar hoofd
haar steeds weer gaven wat ze wilde
ver voorbij de exodus
van het verkommerde kabaal
Ze ouvertuurde hoge noten
onverdroten -tot ze gilde
geinballorig als ze was
verloor ze weer een andermaal…
bedekt met as
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
822 je zei nooit
liefde is sterker
dan wind
alleen maar dat toekomstwoorden
niet uit te leggen waren
het waaide
maar ik sliep zacht
en warm
want met wie kon ik anders praten
dan het houtskool dat hellend
de bloemblaadjes
brandde
vier deeltjes voor elk seizoen
licht als witte kant
jij bewaarde jouw nachten
en zag losmakend…
Verborgen in licht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 naarmate het perkament
voller geschreven wordt
raakt de inktpot leeg
onheilspellend zijn de
donkere wolken die zich
rond de maan scharen
sierlijk kringelt rook
gedoofd de kaars
niets meer
dan de naakte waarheid…
Tredmolen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
453 In zwarte aarde verzonken
in wind en weer vergaan, in
de herfst met goudgelen stronken
als tafels gedekt, stroomt de
nectar van de afnemende maan.
Te slapen met de beuk
geworteld in de aarde,
verstrengeld met de muze
van een ongeboren lied,
verliezen beelden hun
zin en waarde, gedragen
door vleugels van verdriet,
voor vrinden die…
niet alles groeit
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
960 ik maak de nacht wakker
omdat ik de boom
van blad tot
karton
niet krijg gedicht
hij braakt bergen uit
en kinderen zonder glimlach
een moeder met gebrek aan geluid
en ongekuste lippen
afwezig
van elkaar en mij
hoe anders kan ik
schrijven
dat de betekenis van haar borsten
mij uit mijn slaap houdt
wanneer ik mijn doorschijnend…
toen je nog jong was
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
503 wat nu nog doolhof is
voert naar ik vurig hoop
tenslotte naar jouw bron
want alles wat nog buitenkant
of overwonnen slechts bevochten
meeslepend of mislukt
als tweede huid nog bij je hoort
ja, dat zou je dan achterlaten
om weer te keren naar je dromen
de passies van weleer
toen je nog jong was en zo onervaren
weer naar die bron
waaruit…
loden kind
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
510 je ligt op bed
zoals eens in je moeder
niet licht maar zwaar
als een loden kind
ontstijg je last
val naar boven
in het leven
word licht in je geboorte…
Hoe ik mijzelf ontnam
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
888 hoe ik mijzelf ontnam
daarvan droomde ik vannacht
niet dat bij geopende ogen
het bewustzijn daar aan dacht
het was meer een schok
dat ik de eigen weg afsneed
mijn handen bleken vrij
voor een laatse ademslok
de dwingende slaap
schiep dat beeld in het vizier
en toonde zich genadeloos wreed
het ontbrak mij aan gevoel
waarom de overgave…
voor herfstgeliefden
netgedicht
4.0 met 26 stemmen
886 laat mij wonen
in deze novemberbolster
in dit blijvend onderkomen
waar stilte leeft, zich voortbeweegt
naar duizend middenpassagiers
en naar alles wat verder gaat
zoals wind en water
wierook
het allerheiligst
in een ongekend later
laat mij liefhebben
zoals ik besta, ik weet waarheen
dit is herfst, een reden tot sterven…
het is november
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
787 het is vreemd
wanneer ik, zonder teken, de nacht zwart maak
met mijn potlood
illusies schrijf, nauwelijks dikker
dan de dode liefde
die ik achter komma’s meesleep
samen met de houten urne
(jaren vooruit)
en rondgezonden gebreken
waarop rechtvaardigheid geroffeld wordt
alsof november sterft en ik
mismaakt, alweer leven
moet…
Sleur de waakvlam
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
593 Deze stilte wordt gewoonte
kijk al lang niet meer vooruit
achter is niets te beleven
kan niet voor noch achteruit
Zit dus domweg maar te zitten
wachtend op een tij dat keert
niet dat dat me iets zal brengen
want mijn kansen staan verkeerd.
Leef het leven van een sloofje
die braaf zit en pootjes geeft
die steeds jaknikt want tenslotte…
schilfers vol eerbied
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
486 onbewust
schilfer ik tijdwijzers uit jouw woorden
vergeet het tikken
en alles wat ik ooit heb geleerd
over de nacht
seconden
worden kleine openingen waarin geluid kringelt
samen met het zachte neuriën in de Najaarslaan
dat, in gebed, nooit zal ophouden
omdat jij, vastgemaakt aan het bloemenwit, ziet
dat zijn liefde
die je…
Paddenstoelen onderweg
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
571 herfstbos maakt iedere schrijfster
inkerig tot zichzelf
zij spiegelt zich in donker water
en ziet haar schraalste vers
vraagt zich in arren moede af
wat haar bezielt
de criticaster in haar hoofd zal als excuus
de uitlaatklep wel weer gaan halen
of het ego dat moet worden opgefleurd
waardoor zij ach zo mededeelzaam is
onder het mom van…
In lacrimoso
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
740 (Proeve van een onverstaanbaar gedicht)
In lacrimoso
de lafenis van een flauwhartige
is veelal in lacrimoso gekleurd
vaak tracht hij het tij toch nog
met spraakwater te keren
terwijl deze mens mijn vertrouwen
onvoorwaardelijk heeft verbeurd
met de modus in rebus
slobbert hij allengs bij leven
immer uitmondend
in een incrusterende…
Emotiecensuur
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
623 De zonderlinge blauw lucht spiegelt
als een onbeweeglijke luchtzee
over de langgerekte spoorlijnen
die de weilanden doelmatig doorkruisen
richting bruisende onoverzichtelijke zee,
hier heb ik ooit de illusie gehad
dat alles mogen zeggen, ook alles
uiten is, maar ik kwam teleurgesteld
weer thuis, vond een weg tussen
ellebogen, brede schouders…
in handen van de ochtend
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
829 jouw schoonheid
waait om me
heen
en vanuit de verte fluit
de blauwe
winde
naar bewoonde nesten
nee
neem geen afscheid
van het licht waarin wij horen
of van de kleine onbekende vogels
die warmte uit de kruinen
schudden
hun gekwetter over stilte leggen
door wijzers van de tijd verleid
voorzichtig
warrelend door je haar…
Ongeschonden, geschonden,
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
554 Hoe vaak zal ik sterven
aan een dodelijke blik
als ik de bodem raak
van een glas wijn en
de smaak veranderd
in troebele azijn?
Hoe sterk zal ik zijn om
te geven, in de doolhoven
van elliptische wanen
die op elkaar lijken,
metaforen van
bergenhoge kloven,
niet overbrugbaar blijken?
Hoe lang ben ik bestand
om eigen zure druiven
te…
zoals zwart op wit
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
956 kom en volg me
zeg niet dat je blijft waar ieder het hoofd afwendt
van eigen onvruchtbaarheid
het vals gefluister
kruipt immers over barre grond
om de zwakste wind te vertrappen
beneden, waar ramen uit het licht gezogen worden
en alle manen verdwijnen rond het najaar
kom en laat je ontroeren
door het stilzwijgende of door witte…
voor morgen
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
1.462 ik denk aan jou
en je praten over liefde
zegeviert
zoveel dieper nog
dan elk verlangen dat ik
naar binnen buig
als zou het wachten cirkels trekken
zeven keer
wat dan het sterven
betekent of de eenzaamheid
die onophoudelijk herinnert
dat de plek naast me
slechts jouw droom verdraagt…
hoe ik heet
netgedicht
4.1 met 28 stemmen
1.025 het voelt vreemd
wanneer ik je vertel hoe
ik heet
alsof er iets beweegt;
zoals de steen waarin ik mezelf
herken
die stomzwijgend rozen slingert
in ramen en alle kamers
binnengaat
tot ver in het landschap
van vruchtbare
bomen
het is onzichtbaar in
dit gedicht;
alsof een witte vogel
een cirkel maakt van stilte;
er dwars…