5042 resultaten.
Kranen open
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.548 Voor het eerst sinds hij hier zit
neemt hij zijn handen voor zijn ogen weg
neemt hij met de rand van zijn rechtermouw
het vocht van zijn gladde voorhoofd af
er trekt een rimpeling over en in
het water buiten het licht binnen
een muntje in zijn herinnering
in zijn kamer met uitzicht voor
het eerst sinds hij hier zit zoeken losse vormen…
MENINGEN-MITRAILLEUR
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 De meningen-mitrailleur
staat bij velen op scherp
Doelgericht schieten
smoelgericht kapot maken
en heel veel losse flodders
of te wel impulsief schieten
op datgene wat in de basis
nog niet eens in stelling is gebracht wordt verkracht met
het schreeuwerig loslippige ondoordacht beantwoorden
door maar te schieten, schieten en nog eens schieten…
Leven zonder pijn
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.029 Een vader zonder werk
verslaafd, wat losse handjes, bovendien
vermoord door de Kerk.
Mijn moeder is een trut
Ik ben het stuk vuil.
Niet goed meer bij haar hoofd
Er sijpelt schuim uit haar muil.
Een man op straat wou mij, tegen mijn zin,
maar misschien bracht hij zo wel
Het licht mijn leven in.…
Verlossing?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
482 Handen om de
wederzijdse kelen,
los van het doel niet
overeenkomstig
het gelijke brok
te willen delen,
De worsteling mag
je vrezen, droefenis
die uit de roes van zin
of onzin laat genezen uit
de littekens die je schept
en voelbaar blijven.…
De ondergang van het regenwoud
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
518 Zich zou vertillen aan te loden lasten
Waardoor zij schier onnodig wordt geplaagd
Vanwege takken met hun ruwe basten
Of twijgen die haar beurtelings betasten
Wat op de lange duur toch zeer mishaagt
Maar knapen wel een jaar bereid tot vasten
Voordat de druk hun geest te zwaar belaagt
Met als gevolg het zetten van de masten
Bezinnen zich op los…
afscheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
863 we hielden jouw hand
vast in de onze
kusten jouw koorts
we streelden jouw wangen
en we lieten onze tranen los
in vrije loop
je mocht gaan – we wilden het niet –
het verdriet was groot
toen je ons verliet
maar toch zijn we blij voor jou,
jouw pijn is weg
de koorts gesust, jouw rustige slapen
zacht gekust
in dankbaarheid, in…
clair-obscur (2)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
515 het schitterend licht valt overal binnen
op al die onvermoede plekken
hoe schilder ik je weidse kinderwereld
ver boven het alledaagse uit
ik kleur je trampoline-sprongen
als je handen de wolken op
ongeëvenaarde hoogte raken
je blote voeten maken zich los van de aarde
je rent lachend achter de kat aan
hij is meestal de vlugste
met zoete…
kaleidoskoop
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
581 Nu vis ik met groot gemak de beelden op, die
ik van jou heb en waar ik nooit los van zal
willen komen, omdat ik zielsveel van je houd.
Ik draai aan de koker en ik zie alsmaar weer
meer dierbare beelden van jou.…
Woordvlinders
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
504 wordt ondermijnd
denk ik de waarheid
te onderschrijven, zelf ik heb
er zovelen, onmogelijk
te noemen in getal, om
die bij de Muzen in te lijven
herschik de herkomst
op goed geluk, die dromen
langs de echo’s van wat
nog voorbij moeten komen
tot aan de papierbak
en tot aan de horizon
die tot nu alles vrat
geïllustreerd in losse…
Conny en Jezus....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 zeuren mensen toch
wat zeiken mensen toch
Is er geen deur in de buurt
om keihard dicht te slaan
zo hard dat het servies bij de buren rinkelt
Soms denk ik
neen heel vaak denk ik
Hij heeft voor niets geleefd
Jezus Christus
met zijn credo: ”ga heen en zondig zelf niet
want wat zeggen mensen toch allemaal
wat laten mensen toch allemaal los…
Aarde
gedicht
4.0 met 10 stemmen
2.266 dat ze van ons houdt is onwaarschijnlijk
dat ze ons wil houden lijdt geen twijfel
zo stevig trekt ze ons tegen zich aan
dat gewrichten almaar harder gaan kraken
en wij blijven wel koppig ontkennen
dat ze met ons kan doen wat ze maar wil
trachten vaak aan haar greep te ontsnappen
maar langer dan een dag laat ze ons niet los
op knieën dwingt…
Het woord was water geworden
gedicht
4.0 met 2 stemmen
1.997 Het woord was water geworden
een woest kolkende zee zocht
de diepten van de polders
vulde de putten en wellen en trassen
in de slapende huizen en hoeven
steeg in de dorpen en gehuchten
drong in de stallen waar het vrezende
vee aan halsters en touwen rukte
muren stortten in, zolders en balken
raakten los van hun ankers, dreven
met mannen, vrouwen…
Grenzeloos
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
829 Ik kom nooit meer van je los
Ook al ben je er niet meer
Niet dat ik zou willen
In dit grote levensbos
Het doet gewoon nog steeds wat zeer
Papa, 15 jaar al
15 jaar zonder kontakt
Zonder een teken van leven
Een lek vat bomvol verdriet
Waarin het peil jaarlijks wat zakt
Ik kom nooit meer van je af
Zoiets staat nu toch wel vast
Toch voelt…
Vrijheid op vleugels
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
628 jij waart
door gebieden
raakt aan vrijheden
met de status ongezien
of nog niet vertoond
waant jezelf los
van alles wat
met aarde bindt
alleen nog ik maar wij
zijn elkaar goed gezind
het zijn vreemde
transfers zo zonder materie
alleen de gedachte is
al snel genoeg om onopvallend
meteen ter plaatse te zijn
als een geur de wereld…
Wat je gaf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
459 Of je los durft laten.
Wat je moest nemen.
Wat je gaf.…
Haar laatste zin,
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
412 Ik kom haar ruimte binnen
vlak voor haar vertrek,
voorzichtig om af te dalen
in haar zelf gekozen eeuw,
zo stil, licht als sneeuw op
sneeuw, liggen handen
op het smetteloze linnen,
we zwijgen, ongeopende
vuisten om niet hoeven
los te laten, strijdbaar
is gestreden een glimlach
strijkt over het gesteven
laken, het rusteloze…
Familiebed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
380 Wij hoeven nergens in te geloven
behalve in elkaar, ook de zanger
is los, hij lacht om zijn amulet
en zwaait naar de oude man:
.....Kom erbij, hier ben je vrij!
De grijsaard ziet alles
met pretogen in zijn lange baard
vol struikjes mos waarin
het winterkoninkje fluit:
.....Kom erbij, hier ben je vrij!…
Tegenspel
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
464 verliezen
maakt je blij door
tegenspel te geven
ik heb vertrouwen
in eigen vaardigheden
zo heb ik mijn grote
verliezen altijd gemeden
jij bent gespind op
de toevallige zaken
die maken dat jij vaak
tot winst kunt geraken
van manipulaties
hebben wij geen kaas
gegeten willen er
ook niets van weten
een ontspannen gooi
met een losse…
stadsschip
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
525 door straten
blonken onder een steven
van loom varende gevels
je moest geloven dat torens
staand tot het want behoorden
scherp getekend door wolken
die grauw over de toppen joegen
gebogen wandelaars verdroegen
het was een bekend gerucht
dat dagen laveerden op gedrang
van stadswerken fietsen in het
rond gesmeten en diepe kuilen
van los…
Een nieuwe avond
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
570 Laat dat klavecimbel in je hoofd er maar los
deze week loste ik al het vrachtschip met haar tros.
Het vrachtschip vol ellende, pijn en beetjes paniek
maar de uitkomst loog er niet om er is weer verschiet.
Dus laat welke nacht die er is maar gerust komen,
alles wat nu gebeurt geeft enkel weer mooie dromen.…
Bekende tonen
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
440 nog hoor ik
klokken luiden
terwijl hun gebeier
steeds vrijer wordt
tot ook stilte eindelijk
de klanken smoort
er is geen stop
maar harmonie
verliest verbondenheid
in de melodie die
als los zand zijn
decibellen ziet stranden
alleen de wind
vangt wat vlagen
herinnering die
in verdwaalde
cohesie nog naar
bekende tonen klinkt…
Onderhuids
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
482 Ik voelde je
weet niet waarom
Koos kleren
vroeg de spiegel
of ik er
zo uit wou zien
Weet niet waarom
En daar belde je
En meldde je
Dat je langs en wat tijd
En wat onderhuids
Je stond in mijn kamer
en ik voelde meteen
en zocht
het onderhuidse
waarvan je niet wist waardoor
Het mobiel als tussenpersoon
Maar je liet het los,
nam…
Landweg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
478 Hulp ‘loos blad aan naakte takken
hangt nog even, vol angst te vallen.
Dan, een zuchtje herfstwind neemt het mee,
dwarrelt, draait en keert en vleit zich neer
op het tapijt dat vergane zomer toe zal dekken.…
In lockdown; Rutte en Ds. Gremdaat
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
589 Rutte’s Hoekstra trekt de portemonnee
Maar geld alleen maakt niet gelukkig
Het is een lekkende trekpleister
Op de wonden van het midden- & kleinbedrijf
Zij die ook en vooral hoop wilden horen
Dat bleef loos, dus dat blijft hopeloos?…
Een laag octaaf
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 zacht golfden
geluiden in een
zee van ongekleurde
decibellen langs
ons heen de
wijde wereld in
alleen gevangen
door lucht en wind
donker
bromden tonen
uit een laag octaaf
vlak bij de grond
zich onderscheidend
kenbaar maken los van
de spirit der jeugd in
hun super actieve vreugd
zij missen nog
identiteit hebben
andere zaken nodig…
Uitgestorven
netgedicht
5.0 met 95 stemmen
364 waar de wereld
uitgestorven leek
bewoog nog af
en toe het laatste
stukje sleet dat
speelde met de wind
een ongelijke strijd
met tijd als
ongeboren kind
wanneer de vlaag
ten einde raad
zich nog een enkele
keer te buiten gaat
in loos geklepper
en irritant geklop
is zijn geduld nu
uitgeput en zoekt hij
rust en luwte op
waar stilte…
Zomermaan
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
465 zachtjes
of je naakt mag dansen
onder de zomermaan
zwoel in de nacht
de waanzin van de donkere nacht
is de waanzin van de eeuw geworden
in een land waar ze je niet stenigen
om het geluid van jouw geaardheid
antwoordt mijn stem
om alle bewondering te uiten
wat jij laat zien, speels
uitdagend en avontuurlijk
gooit alle teugels los…
Wattenzacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 Mijn voeten werden 's morgens vroeg gekoesterd, gemasseerd
Ik kwam thuis en zag haar bezig
met mijn keukenkastje
De buur kwam aan de deur
wou mee naar schilderen,
ik verder met een perspectief
dat maar niet lukte
' k liet los,
schilderde harten
en hing ze aan de deur
Ik kookte, er was eten,
mijn benen trapten toen ik fietste,
zat…
laat de nieuwe mij bloeien.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 Ik laat het verleden los zodat de nieuwe mij kan bloeien.…
Ode aan de terreinknecht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
529 De boel aan kant om ruimte te creëren,
in ochtendstilte loopt een man, hij zucht
en uit zijn mond ontsnapt een wolkje lucht,
hij schudt zijn schouders los en schikt zijn kleren
Nog gisteren werd op dit gras gespeeld,
de noppen hebben veel geruïneerd,
de man, hij bukt, bekijkt een pol en keert
de sprietjes in zijn handen vol met eelt
Vakkundig…