9250 resultaten.
hallo in 12 regels
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
8.620 Nooit schrijf ik geen gedichten meer
heb ik mezelf ooit beloofd
en inderdaad ik doe het weer
van al mijn rust beroofd
ik plaats de woorden hier en daar
maar waar ik ze ook zet
het blijven woorden naast elkaar
niveau niet je van het
toch heb ik dit voor jou geschreven
en als groet aan jou bedacht
in de hoop dat je heel even
of iets langer…
Met liefde bereid
netgedicht
3.7 met 21 stemmen
1.494 je woorden aaien langs mijn wangen
strelen zich een weg naar beneden
blijven rusten vlak voor mijn mond
die ik plagerig
voor je open
en dicht
om te proeven
in welke saus
je de zinsneden
hebt gedrenkt
ik taal naar dat delicate ingrediënt
dat boekdelen vol bestek spreekt
maar ons de laatste strofe laat…
Mijn eerste lentebloemen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
957 mag ik jou
lentebloemen geven
jij zag ze ontkiemen
de bollen wist al het leven
ik rooide ze in
zomers blaken ze droogden
we lieten ze in onze rust
hun kleur weer herverdienen
het is nog vroeg in tijd
maar deze winter heb ik
alles voorbereid mag ik jou
mijn eerste lentebloemen geven…
De kleuren van de regenboog
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
973 De vrede en de rust
die nergens zijn te vinden,
maar die we scheppend toch vermoeden
in kleur en beeld en woord,
in tederheid van mededogen.
Bij een kunstwerk in glas van Annemiek Punt.…
‘Afscheid in Auschwitz’
gedicht
4.5 met 87 stemmen
18.669 Eenzaam staart een vrouw
Naar het rimpelloos water
Van een plas in het veld
Vocht vult ook haar ogen
Waarachter herinneringen
Zich geleidelijk opdringen
Het verleden rust als as
Op de vruchtenloze bodem,
Haar hemel blijft zwart
Als de rook van toen
En haar tweede afscheid
Fluistert lieve woorden:
“Dag moedertje…”…
Moe
hartenkreet
3.8 met 21 stemmen
1.147 ‘k Sluit mijn ogen,
mijn gedachten rusten
op tafel.
Mijn hand wil
niet meer,
niet meer bewegen
weigert,
weigert te spreken.
‘k Ga er niet tegen in,
ik wil het ook niet meer.…
Brekend licht
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
784 Eenmaal in zee, me zorgeloos wentelen
in zilveren dagen van rust - wachten
op de dingen die komen gaan.
Is er een kans dat het zonlicht
in mijn waterdruppel breekt
en ik weer terug ben, onbevreesd
weer al mijn kleuren ken?…
Vaarwel zomeroogst
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
1.142 als het verkleuren
van de blaren
nog voor de val
een aanvang neemt
en het najaarsgrijs
de rust inluidt
om aan dood
en opstanding
te wennen
geraakt de mens
vaak snel ontheemd
van zomeroogst
en zal wellicht verval
schielijk herkennen
morgen bestaat
alleen nog in hoop,
woord en dromen
wordt hij enkel zo door
de verstilling…
In opstandige vloed
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
762 voelde zand
van het strand
in een rusteloos glijden
heb de golven
laten betijen in
opstandige vloed
ik pakte je hand
vond de schelpen
die jij had ontmoet
ze vertelden van leven
hun vrucht reeds gegeven
het huis op de vlucht
neem nu je rust
kom terug want morgen
is er weer vloed te beleven…
De bever
gedicht
3.0 met 65 stemmen
19.890 Waar land
geleidelijk in water overgaat
en je in zompige poelen
het ontstaan van leven waant
waar tussen de groen- en grijstinten
van het wilgenhout
de modder glinstert
als de avond valt
kun je onverwacht
een rimpeling in het water zien en
mits onbeweeglijk,
een dier aanschouwen
die in alles rust uitstraalt.…
Rêverie
netgedicht
4.7 met 17 stemmen
1.009 Kom dan kleine melodie
speel nog eenmaal je maanlicht
op mijn bevroren vingers
geef je nachtkrijt aan mijn dromen
bedek het wit, het wit van stilte
op maat gezwegen, eenzame
uren van voorbije levens
laat de geplooide tijd weer spreken
tot de essentie in mijn adem rust
bewaar me.…
Opletten
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.121 ’k Zal op je wachten
Je hoeft niet ver
Ik weet het
Toch vraag ik het je maar
-
Je let wel op
Rust in je ogen
Het wordt geen wereldreis
-
Maar let die ander
Hier vlak buiten
Ook echt wel goed
En dus terdege
Op mijn eigen
Lieve kleine meis?…
rozen op een leeg graf
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.665 Donderdagmorgen
Een stralend kind
Mama vangt het geluk op
Warme ochtendknuffel
De tijd kent nog geen pijn
Een schoolwandeling zonder retour
De verwachte stem blijft in de toekomst
Draaikolken vegen de rust weg
Het opgejaagde hert vermenigvuldigt zich
De onbezette plaats stelt steeds dezelfde vraag…
smeulen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.066 Wit geboren
Beschreven naar luisteren
Stil gemaakt
Prikkels tokkelen op zijn ziel
Gedachten smeulen in elke cel
Zwijgen in de groep
De schrijver bij hoge emoties
Complimenten voor intense empathie
Zoektocht naar de rust van het oog in zijn tornado
Zijn gekozen weg wordt afgeremd door de rationele denker…
Dwingt de tijd (Stappenteller 8)
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
707 zo schijnbaar achteloos
als hij me inhaalt
een loopje met mij neemt
zelfs op de hielen zit
geen voorsprong toestaat
en mij vóór de sprint al
laat versnellen
zo dringend dwingt de tijd
om pleisterplaatsen in mijn leven
op deze plek een plek te geven
de foute routes af te snijden
om na de loop
in redelijke rust te kunnen einden…
Schouwspel
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
452 Schouwspel
Op excursie door zijn leven;
een schouwspel,meer niet,
als een afgelegde huid:maak
de geest los,spreidt haar uit,
zoals vleugels fladderen in volle
vlucht door de vrije onbegrensde
ruimte;naar zee,op zee:
uitgemergelde vrede van het
woelige water,niets meer dan zee:
hetzelfde als een doodsverlangen;
rust,van de wijde watervlakte…
Ode aan de dichter
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
645 je laat mij wonen in je woorden
als ik ontheemd
mijn plek niet vind
me thuisloos waan en
in de wereld sta als vreemdeling
de ochtend neem als sprakeloos
de avond als voorgoed verdaan
als blinde in het licht moet kijken
dan geef je rust met al je zinnen
beland ik in een veilig nest
de duivel en mijn zieledeuk
voor even weg…
mijn ijzeren grillen.
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
491 Geef me rust! Laat me
gaan slapen en laat de
maan bij me zijn, voor-
dat het te laat is, en ik
voorgoed wakker word. -…
gezandstraald
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 lopend door de duinen
de schuimkoppen ruikend
van een steeds woester wordende zee
zie ik de lucht gejaagd kleuren
oorverdovend zwart
gezandstraald weggeblazen
door storm en krijsende meeuwen
kom ik thuis weer langzaam tot rust
alleen m’ n stoppelkoppie
is nog wat zoutig en verward…
Schaduwzijde
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.102 aan de maanzijde leggen bomen
zich te rusten op de stenen
van het weggetje langs de zomen
waar de weegbree is verdwenen
aan de zonzijde liggen bidders
lakenlang de luim gestrekt
ingekuild als ridders
hun reptielenhuid bevlekt
aan de keerzijde slaapt een kind
dat niets van dromen weet
van warmte en bemind
tot het zijn naam vergeet…
nat zand
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
976 gebonden aan een touw
en de kracht van de maan
langs duizenden sterren
in de hemel gegaan
in aanzwellende stormen
van geweld
op zoek
naar haar held
zonder naam
zonder weet
van haar bestaan
in de rust van de nacht
onder een hemel van sterren
schrijf ik mijn naam
in het nog warme zand
ik geef haar mijn hand
en weet
dit is goed
het is…
Licht ontwaken
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
423 de nacht is af
de lucht verbleekt al
de maan legt zich ten ruste
ik ontwaak in een zee van gedachten
hijs mezelf in een bootje vol koffie
zeil het licht tegemoet
er is immers beweging genoeg
in mijn gedachten
ze wegen ook bijna niets
het varen door de dag
gaat dus behoorlijk vlot…
Jij vrouw
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 Jij
een vrouw
om de hoek
uit het internet
Ik
een man
andere hoek
in het verlangen
Je raakt me
Ik verzacht
ik zwem
in mijn tranen
Van mijn hart
Zak in mijn voeten
In Moeder Aarde
Adem in de wind
Van de Zee
Avond frisheid
Zang van de vogel
trilt in mijn oren
Vrede in rust
in mezelf
in haar Aarde
in verbinding…
Avondrust
hartenkreet
4.7 met 19 stemmen
655 'k geniet nog even van die rust
Zit buiten en hoor
geen vogels meer fluiten
het is tastbaar stil
de sterren stralen zacht....
Het is een rustgevende sfeer.
Verlang verder niets meer
dan dit moment.
En wens dat deze stille uren
nog even voort kunnen duren....…
Het ochtendkind
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
471 fluister het tegen de wolken
vertel het aan de wind
leg het te rusten in de takken
om haar te koesteren
als het ochtendkind
ontwakend in vele armen
verscholen onder een bladerenbed
doet ze zich te goed aan zonnestralen
die haar weldra in het middelpunt zetten
ontstijgt ze al gauw het aardse
uiteindelijk is ze volgroeid
om haar vleugels…
duister
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
578 zwart beschrijven zonder kleur
knoflook zonder geur
zintuigen vragen prikkeling
dat is hun ding
ik geef jou wat woorden
geen klank of reuk
maar voor dat punt
zal ik naast jou staan
jij wijst mij af
of...ga even mee
luisteren
naar zwarte klanken
het indalen van rust
dit is het antwoord…
Bewonderenswaardig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
564 bewonderde
zijn weidse blik -
zoals díe uitkeek over het landschap
bergen, dalen, bossen en meren
woestijnen en oceanen
onafzienbaar als ze waren
toch hélemaal in zich opnemend
die blik die zei:
pas als ik dat allemaal belopen
bereden, bevaren heb
en daar dan ben, dáár
daar helemaal achteraan, weet je wel
dan ben ik er -
en dan zal ik rusten…
Dag meneer
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
562 Hoe wit is uw gewaad
afstekend tegen
't donker van uw handen,
integer uw gelaat
uw houding ingetogen
alleen al uw aanwezigheid
geeft zoveel rust en stilte,
de schilder die u portretteerde
wist van 't kleurrijk wit
een stralend licht
in plooien te creëren
toch is 't uw houding
die mij nog het meeste raakt.…
jij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.055 jouw ontspannen gezicht
dat op het kussen ligt
je verwarde grijze haar
je armen gekruist over elkaar
het is allemaal zo vertrouwd
na al zo vele jaren getrouwd
zelfs je snurken kan ik verdragen
vast gewenning na al het klagen
voor de zoveelste keer
daalt jouw rust ook op mij neer
ik vlei me tegen je aan
zal nu…
grote grijze zee
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
666 hier niet –
mens is er,
knallen en
snelle dood
door, weer door
achter ginds
is eten
en rust
volg zon, sterren
vlieg erheen,
met ons mee
op en neer,
vliegensvlug naar
grote grijze zee…