6320 resultaten.
Op de vleugels van de ziel.
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
602 Op de vleugels
van de tijd
koestert het
mijn gevangen
lichaam, gebaard
achter gouden
tralies van
de moegestreden
horizon.…
uit een ander seizoen
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
741 iedere dag reinig ik mijn lichaam
met zeep
ik schrob mijn huid
van wit naar roze
naar rood
tot haast bloedens toe
tot ik niets meer dan water hoor
ik draai me weg
van de nacht en van al dat sterven
waarmee ik leef
mijn ziel wil aaien, waaien, zwaaien,
schuimen naar zee
naar duinrozen
die ik kan neerschrijven
alsof…
Bed
gedicht
5.0 met 1 stemmen
7.350 Je lichaam vast in slaap, de rest vloog weg.
Een hand ligt naast je met gekrulde vingers.
Doe ik mijn hand erin, de jouwe sluit zich,
neemt die van mij en legt hem op je hart,
je andere eroverheen. Wat heet
liefde.…
Max Kwabe
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Als jongere jaars
Medicijnen werd
Je doormidden gezaagd
Over de duizenden
Fysische en biologische
Functies van het
Menselijk lichaam,
Leerde je duizenden
Termen uit je hoofd,
Hoofdzakelijk in 't
Dokterslatijn - na de
Eerste fase goed te
Zijn doorgekomen werd
Je meer en meer getrokken
Door de persoon achter
Achter de klachten…
Zwerver?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
486 Hij zwerft eenzelvig op de werf
kerft diepe krassen met zijn stem
het scherpst van elke vlucht en trede
breng de huivering in mijn lichaam
het zijn de onbekenden op het erf,
een zwarte kraai die schipbreuk leed.…
De reiziger
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 ontsterf eigenlijk, in een ontkooide horizon
in iets dat mijn rivier rusteloos stromen doet
eenmaal ten ruste gelegd in overpeinzing
klinken naden van de rails als het hart
met vluchtige tikken, een gedempte siddering
kloppend in vleesgeworden, zachte smart
een vinger tekent in condens op het raam
een stad van weinig woorden
stervend in een lichaam…
Ik was weer mens
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
611 meer lieten
Kennen -
Afgevlakt gevoel
In een mens die zichzelf
Verliest aan een wereld
Verloren in schuld
Asgrauwe hemel overdag
Ondoordringbare nacht
Een lange tunnel
Zonder vluchtstrook
Onbewust biddend
Dat er aan het eind
Van de tunnel weer
Licht mag zijn
En dan met verf
En hout en draad
Zo ver komen
Dat het lichaam…
Ochtendbede
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
513 Een wezen
met jouw neus en borsten
daarmee menselijk blijkt
met een kern van eeuwigheid
ogen als oud licht,
Venus zeg je dat je heet
ik stel me voor als de smid
van een uitdijend heelal
met een vangnet van sterren
Het is genoeg dit sterven
in elkaars armen en de tijd
om een lichaam achter te laten
te worden als vertrekkend licht…
JEZUS EN DUMUZI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 liggen op de grond
Er speelt een glimlach om mijn mond
Er zijn weer vele schapen drachtig
Het is en blijft toch raadselachtig
Ik fluit mijn trouwe herdershond
Die blij is nu hij mij weer vond
Hij likt mijn wonden, het is prachtig
Ik was slechts enkele dagen dood
Het is met recht waarlijk een wonder
Dat tot geloofsleren zal leiden
Mijn lichaam…
Onderwater
gedicht
1.0 met 1 stemmen
3.272 Zuidpool: die van de pinguïn, vogel in duikerpak
die het eigen lichaam als slee gebruikt om over de hard
geworden winter te glijden.
Vogel die liever zal zwemmen in het donkere onderwater
dan vliegen in het licht der eeuwigheid.
Ik kan de pinguïn wel begrijpen.
Slapend zien we meer dan met de ogen open.…
De zevende hemel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
572 jouw buitensporigheden
doen mij paden betreden
uit een mystiek verleden
tot aan het goddelijk raken
jij kunt de hemel open maken
met een lach en stralende ogen
mij wenken jou te volgen
als ik mijn lichaam heb verlaten
samen aan het rode koord
van hartstochtelijke passie
onszelf verliezen in het gaan
en komen in elkaar verstaan
ik…
Vlinderpracht
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
494 Gewichtloosheid van lichaam.
Puur genieten van het niets.
Alleen vrijheid van vlucht.…
Ongezochte vondst
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
582 Jij, die weet dat ik geen onbeschreven blad ben
maar getekend door woorden
mij kunt lezen nu ik naakt voor je lig
en ik mijn ziel in je lichaam schrijf
Jij, die behoedzaam de blaadjes van mijn hart
omdraait als ik er hardop uit voorlees
ezelsoren vouwt in mijn kwetsbaarheid
zodat ik weet waar ik gebleven ben
Jij, die weet hoe je onderhuids…
Dwalen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
671 laat mij in je kruipen
ik sla je huid opzij
en duik eronder
nee, ik doe je geen pijn
je merkt er niets van
niet in het begin althans
ik ga dwalen door je lichaam
verken eerst je onderbuik
waar ik vlinders zal ontwaken
in je lendenen het vuur
dat hoog opvlamt en zacht dooft
maar ik zorg dat het niet uit gaat
in je hoofd wandel ik…
Wordt het minder?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
668 De geestelijke pijn is te veel,
de lichamelijke pijn ondraaglijk,
zeg me
wanneer het minder wordt, meer draaglijk,
of is dat teveel gevraagd?…
VADERDAG EN HET LEGE NEST SYNDROOM
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.002 zegt
als verlengstuk van Moederdag
wat me ook zo weinig zegt
maar vandaag toch een gevoel
vader´s lege nest syndroom;
gisteren ging zij op vakantie
mijn dochter met haar moeder
ik hielp, pakte in en zwaaide uit
en daar stond ik, en betrad
hun lege, vooral stille woning
waarin geen leven te bekennen
de stilte sloeg over in mijn lichaam…
Voeten in de klei
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
458 in ver kijken
gaat het lichaam wijken
schiet zien tekort
als ogen
in wolken dwalen
bepaalt kleur de horizon
de grens waar
lucht en aarde elkaar
raken is een blokkade
soepel zweeft geest
over de belemmering
vindt ruimte in buiten
het universum trekt
maar is varen op een
door aarde gegist bestek
met voeten in de klei
is loslaten…
Eros leeft
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
495 Soms klimt haar Chanel 5-geur
heel sluipend in mijn slaapkamer,
dan denk ik, heel bizar, nú
wil ik haar wezen zijn
of die herinnering
maar er gebeurt weer niets
alleen in mijn erotische dromen
glijd ik langs je hunkerende lichaam,
als een koningscobra in het donker,
dronken, stoned en zwaar giftig,
kan ik bijna breken
want ik wil zo…
Dordrecht
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.446 Is het leven daar net zo als elders – vuil dat de lichamen
van mens en dier verlaat, bestaan dat uitgezeten wordt –
of treft je het bijzondere,
een gevel als geen andere,
een onverwisselbare wolkencombinatie
of een individu – desnoods gespiegeld in een etalage.
----------------------------
uit: 'Hoogste zomer', 2015.…
Bernard van Beurden beurde mij steeds op!!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
484 Ouder worden komt met gebreken
maar dat geldt doorgaans het fysieke
het geestelijke kan blijven groeien
van Beurden's lichaam brokkelde af
maar zijn geest beurde steeds weer op
tot bloeiend ogende muziekcomposities
zijn geest bleef uitkijken naar uitdaging
vernieuwing, verjonging, conceptueel
verrassend als een frisse jonge man
zijn…
Helpen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
714 Als ik het even niet meer weet of vergeet
denk jij dan met mij mee
als mijn lichaam niet meer doet wat ik wil
help jij me dan ermee
Als ik kijk met een lege blik
kijk jij dan mee met mij
als alles mij teveel wordt
zorg jij dan voor rust bij mij
Als ik traag en stijf ben
help je me dan
om vooruit te komen
zodat ik weer op pad kan…
Haar elasticiteit
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
532 Verlegen rood pompt mijn hart
door een temperament lichaam
die ik niet meer kan omarmen
maar psychosociaal heeft bevangen.…
verjaardag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
796 Het tengere lichaam van vroeger
heeft de tijd overwonnen,
ze past nog in maatje 38.
De mooie ogen twinkelen
nog altijd, maar hebben nu
iets ondeugend.
De mooie witte tanden
zijn gefraudeerd, maar nog
even verzorgd.
Het haar is nog altijd zwart,
maar de verfkwast is langs geweest.…
Ode aan de emotie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
805 Onverhoeds komt het omhoog
als een vulkaanuitbarsting
tussendoor een lavastroom
Het is verwerken dat gepaard gaat
met hevige regenval
totdat de zon zijn kracht bepaalt
warmte in het lichaam krult
de wind langs wimpers fluistert
een ander zicht, een nieuw geluid
waarvoor ik zwicht
geen noot kan ik lezen en toch
leeft er muziek in mij:…
Ernstige verhalen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
647 van de takkenboom
in de lentekleurige
mand op de vensterbank
als speels centrum van pasen
met de kleine versierselen
uit voorgaande jaren die zo
hun eigen tradities bewaren
een schat aan herinnering
tussen eieren en paashazen
die altijd onze aandacht vragen
het is een feest met
mooie ernstige verhalen over
de verrijzenis van lichaam…
Omkijkend
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
496 wij vleugelen niet
verplaatsen ons al
ongehinderd in de geest
zeggen dat we dromen
praten vaak met anderen
die naar ons komen
omkijkend zien we
de lach die het nu ontspannen
lichaam vult met kracht
wij lijken zorgeloos
de werelden te omspannen die in
ons deel van het universum hangen
nog is er niet het gevoel
van er helemaal bij…
De Koerdische vluchteling
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
568 Schrijver ben ik - was ik - ben ik
Mijn pen geworteld in Koerdistan
De uniformen pakten mij op
Rukten mijn snorharen 1 voor 1 uit
Al waren het woorden tegen hen
Sloegen en spiesden mij met stokken
om er een punt achter te zetten
Een zin kende ik niet meer
Ik schrééuwde VERWARRING uit
Nu woont mijn bewerkt lichaam
in een ver en vreemd…
Ik voel mijn sneden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
418 ...Sommigen mogen me niet
.....en ik mag mezelf niet
.....als dat meisje
.....dat niet in de spiegel wil kijken
.....maar graag de aandacht trekt
.....dat nooit bang is
.....om uitspraken te doen
.....om dwars te liggen, gewoon
.....om eerlijk te zijn, verlangend
.....onderdanig te zijn
.....en het vleselijke genot
.....van mijn lichaam…
Rouwend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 ook de mijne)
Raak me niet aan, mijn huid
staat strak om de oude wonden
gehard tot een schurend harnas
tegen wat niemand mag doen
(en toch is gebeurd)
Raak me niet aan, mijn buik
verdraagt geen enkele druk
op het weivlies om de stekels
op de wonden van de lust
(van mannen)
Raak me niet aan, ik huil
het woekerende verleden
mijn lichaam…
Levensmoed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 Wij zijn onze lichamen niet,
die ontstonden uit de aarde.
Leven op aarde dankt leven,
aan de energie van onze zon.
We zijn onze maskers niet,
die gevoelens dom misleiden.
Wij zijn onze angsten niet,
die ons onnodig laten lijden.…