5637 resultaten.
Vang mij...als ik val
netgedicht
4.6 met 86 stemmen
3.571 Een bloem ontluikt
om te groeien... naar de zon
mijn hart ving dat geluk
verder dan ik kijken kon
in een licht dat lacht
naar later
laat ik die bloem
uit liefde bloeien
en pluk alleen de dag
dankbaar dat ik mag bestaan
drijvend op dromen
van wolken en water
vogels vliegen mij voorbij
opgetogen, deel te zijn
van het lied dat leven…
Oktober
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
687 oktober dampt zich
in de eerste kille ochtenden
als voorlopers naar winterse donkerte
af en toe schijnt er een waterige zon
oktober spiegelt zich
in goudgebladerte en grijze wolken
die zachtjes uitvallen in humusrijke aarde
volgende lente weer zinnig groen
oktober verdonkert zich
in bewolkte nachten en benevelde aarde
terwijl de maan aan…
Oelen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
484 Zoek in staren en mijmeren
rust van gedachteloos zijn
herinneringen laten zweven
gewichtloos tussen wolken
als spattende zeepbellen
in ijle lucht van zonnig blauw
en over groene vlakten
dromen van witte nevels
golvend in gouden gloed
als zee van welzalige vrede
eindeloze stroom tot de horizon
door liefde en geluk gevoed
meevliegend met…
Mijn dans
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
753 Mijn dans is de dans die eenden dansen
wanneer zij zwemmen
Mijn dans is de dans die wolken doen
wanneer zij onweer temmen
Mijn dans is de dans die een hart laat kloppen
zonder sein om ooit te stoppen
Mijn dans is de liefde die men geeft
als veilige warmtebron
Mijn dans is de haat die wordt gekweekt
met God als compagnon
Mijn dans is de…
MIJN GROOTSTE LIEFDE
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
553 MIJN GROOTSTE LIEFDE
De aarde zo diep gelegen
krijgt smoel door d'ochtendgloed
d' rode horizon verraadt een zon
die de wolken verwelken doet
Ons vliegtuig zweeft daarboven
van ons geliefde Zuid-Europa
terug naar ons geliefde Nederland
Ik kijk naar mijn geliefde
voorzichting niet opzichtig
streel ik lieflijk zijn hand.…
Nachtlichtjes
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
476 Zachte wolken drijven
over stenen vloeren
van verweerde graven
Je leeft verstild met de doden
Ingetogen spreken behulpzame
handen hun zorg uit
Zij strelen rimpelogen
die de nachtlichtjes nog verdragen
in een oud gelaat
en twinkelen
zoals de pimpelmees
die in je schoot geborgen
over liefde zingt
In ompaalde hartelijkheid…
Kompas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 gaan, je laat mijn hand los
onder de sterren lijkt de wereld immens
groot en onzichtbaar, en ik levend en blind
ik heb je nodig om het te ontdekken
maar ik ben klein en nietig, en ik voel me een klein kind
jij kunt me redden, jij weet de weg
en ik voel me eindelijk weer veilig, bij jou
in je armen, samen, je hand weer in de mijne
de wolken…
ik zie wel eens vlekken
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
687 dat er dan niet is
geschreeuw en gefluit
links achter het aambeeld
of ik hoor iemand uit
die is mijn evenbeeld
vaak lig ik dan op mijn Hästens
midden in een woestijn
geen dekbed of deken
een waterbed zou hier beter zijn
er is niemand waar ik op reken
sta te gillen op het "Plein"
met mijn hoofd omlaag
hang ik dan uit het raam
de wolk…
Ben ik er weer
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
503 Ik ben zo wonderlijk als het weer
wisselvallig en humeurig wanneer
ik krachtig stralend, door de zon bemind
plotseling waai als een woeste wind
Opborrelende stapelwolken
doen mijn gedachten draaikolken
spanning bouwt zich langzaam op
veroorzaakt donder in mijn kop
Met ruige regendruppels raas ik rond
donkere wolken tekenen mijn mond
boze…
Liedje
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
682 Reikte dat web even hoog als de wolken?
Dat weten zij, die de hemel bevolken.
Durfde ze klimmen tot hoog in de top?
Nog één hapje, je pap is op!…
ZONNESCHIJN
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.012 Uit grijze wolken
hangen bundels zonlicht neer.
Zie de lucht als lens.
Omringd door schaduw
glanzen lange graspluimen
vol goudgele zon.
Doffe harspegels
gaan glanzen, zacht _ steeds feller:
traag rijst de zon op.
Het eerste zonlicht
daalt langzaam op de vijver:
kikkerroep begint.…
ode aan piet paaltjens en slauerhof
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
613 Na jarenlang in het duffe ruim te hebben gezeten
Met Maleizen, Tamils en Chinezen, een vreemde mix
Deed, eenmaal weer op het dek gelaten
De zilte zeelucht mij vrijwel niks,
Met de terugkeer naar het vaderland
Zijn groene weiden en witte wolken was ik vroeger kinderlijk blij
Maar nu maakt het weerzien van de blonde duinen
Dat ik slechts bitter…
Hemelhoog
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
550 Gods liefde is hemelhoog
Tot aan de wolken reikt Zijn trouw
Het is de vaste rots waarop ik bouw
Op Hem richt ik het oog.
Hij wil mij leiden van dag tot dag
In alle omstandigheden van mijn leven
Zal Hij mij Zijn hulp en bijstand geven
Ik prijs mijn God met groot ontzag.…
Zeeblik
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
675 Zie de zee gestaag het land verleiden
door haar lippen vochtig langs de rand
te strelen van het maagdelijke strand
om in diep verzinken te verglijden
en hoe het avondlicht blozende brand
als de zon zich drenkt in de getijden
wolken nevels weven als verscheiden
duinen zwijgen in hun rust verzand
hoog op de keienkade zit een vrouw
haar…
Hemelhoog
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
505 Gods liefde is hemelhoog
Tot aan de wolken reikt Zijn trouw
Het is de vaste rots waarop ik bouw
Op Hem richt ik het oog.
Hij wil mij leiden van dag tot dag
In alle omstandigheden van mijn leven
Zal Hij mij Zijn hulp en bijstand geven
Ik prijs mijn God met groot ontzag.…
Ravel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
475 een kleurenpalet in het hemels
onbereikbare, de wind drijft de
wolken in dit constant
veranderlijke doek, openbarend
tegen de achtergrond blauw, naar
ongekende vergezichten, van
licht transparante sluiers naar
donkergrijze massa's.
en ik, ik ben slechts een stip,
aan de grond genageld, kijkend
naar dit atmosferisch wonder.…
het trage net van de zee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
570 vragen, luister enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten
sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom
ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de wijdte van de wereld zien
zodat ik kan zoeken, in waarheid en eenvoud
tussen twee duinen hebben wolken…
nu is het herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 de herfst doe z'n intrede
zeg maar gerust: de storm
en de regen rauzen over
een landje vol heimwee
naar dat mooie weer
van afgelopen maanden
onder de rode luifel van Bos
zitten we nog op het terras
maar al in onze regenjassen
huiverend voor de maanden
die nu worden aangekondigd
kijken we naar voorbij jagende
wolken en naar fietsers…
WIJ HEBBEN ER NOG OM GELACHEN
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 herken jij dat bankje nog
dat wij toentertijd bezaten
tot laat in de avond
wachtend op de maan
die voorbij de wolken kwam?
innig omstrengeld
veertig jaar later mokte jij
naar huis te willen
omdat jij de maan zat was
wij niet de eerste waren
die erop landden?…
gezien (voor J.v.L.)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
442 kijkt het opgesloten
kind vanuit de hoogte
naar de wereld buiten
in de binnenkant
van het breekbare
hoofd nestelt zich
het versmalde leven
het volgt een verdwaald
dansend papier
dat tot slot voorgoed
in de goot beland
het hoort de vleugelslag
van overvliegende ganzen
vangt flarden op
van wegstervend gezang
het ziet witte wolken…
Zuidpoolijs
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
452 laat geen dag, geen avond hetzelfde zijn
zodat ijs verdampt
en het klimaat verandert, hoewel niet voor het leven
de zon doolt rond in onze tuin op het zuiden
waar het niettemin een aantal graden koeler is
zo verkwikkend, dat ik in de vijver met troostvissen
bedlegerige gedachten zie zwemmen
op het liefdevol spiegelende oppervlak
breken wolken…
Weeskind
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
716 Een dik boek is vandaag gesloten
Ik voel me vreemd en verlaten
door een wolk van verdriet overgoten
en niet in staat om er over te praten
die laatste uurtjes waren te pijnlijk
een gevecht tot de laatste snik
toch leek het mij zeer waarschijnlijk
dat er een rust kwam in haar blik
de vrede die mijn moeder heeft gevonden
stelt mij amper in…
Losse stenen
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.298 aan het einde van de dag
verdelen strepen je huid
breken centimeters je lange haar
het uur trekt langzaam aan
op de hei zie ik ogen
de paarse zee worden
jouw rug die langs mijn hand loopt
tekent het land dat we bevolken
vanaf het bankje waar we zitten
hangen we onze ogen in de bomen
we herinneren ons die plek
waar jij de wolken vergat…
Hoofdgedachte
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
736 Uit de wolken vielen sporen,
bonte bloemen langs mijn raam.
Meeuwen droegen het water,
alles was grenzeloos in eb en vloed
en de wind dreef de horizon verder af.
Nu laat tijd me los, meer en meer,
de grond nog zichtbaar.
Maar ook mijn nest.
Ik tast aan wederkeren,
toegeworpen.…
Beiden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
622 Hij en zij
samen op het strand
langs de waterkant
hand in hand
Allebei
alleen maar zwijgen
nadenken
terwijl donkere wolken dreigen
Jij en ik
de golven spoelen aan
het wordt vloed
blijven we of zullen we gaan
Beiden
zo kwetsbaar in de natuur
zeggen niets maar begrijpen elkaar
op het late uur
Ik en jij
als de golven van de zee…
Hartstochtelijk
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
604 jij, mijn muze
ziet mij niet
voel je wel;
mijn schepping in het verschiet
mooi, zo mooi
waarover ik vertel
of droom in het gras
drijven op jouw wolk
zuchten, zij aan zij
wij zijn een
samen zijn we te leen
altijd toeven in mei
de woorden gemeen
je gaat ver
de morgen vooruit
dat hoort ook zo
ik verlang naar je
mijn kunstige bruid…
Kunstsneeuw?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
431 Wolken kunstsneeuw
drijven behoedzaam
binnen, het zijn de
souvenirs van
onze openbaringen,
gebloesemde herinneringen van
een laatste rustplaats onder
de wortels van mijn kunstboom.…
De Nacht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
484 De Nacht, ik weet haar donkere materie
rondom het huis, haar negatieve licht,
schijnt met absentie, boordevol mysterie:
een zwarte wolk die tussenruimtes dicht
Haar stille alomvattende presentie
die plichtsgetrouw het zonlicht compenseert
dooft weliswaar de ogen-referentie
maar het gevoelsgebied intensiveert
Zo geeft zij kalmte om ons te…
Een scheppingsmanco
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
610 Wat kan een vliegtuig mooie strepen trekken
Kaarsrecht en als een bruidsjapon zo wit
’t Is jammer dat er heel wat troep in zit
Waardoor we rondom Schiphol haast verrekken
Wat kan een vliegtuig toch een stank verwekken
Door kerosine eindeloos verhit
In wolken roet en net zo zwart als git
Die alles met een kankerlaag bedekken
Nee, zonder vliegtuig…
25 jaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.155 eeuwenoude
Amstel die rivier van ons leven
en binnen onze geliefden
al zo lang en we aten en dronken
dan een lied en nog een lied
en een verrassende liefdesverklaring
over 25 jaar
kinderen en oma's en opa's en ouders
die daar allemaal fris en lachend stonden
we keken uit naar de toekomst op het terras
terwijl gebruikelijke zwarte wolken…