7557 resultaten.
Zij branden erfzonden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
720 engel me maar
de hele schare
duikt in wit op zwart
bewaar me
van mijn schouder
want ik ben alles zat
niets kan me
weerhouden om hel vanuit
de fout te schouwen
naast criminelen
moordenaars en dieven zie
ik anderen die mensen grieven
zij branden erfzonden
zijn abel en de kaïn weer
in alles wat god heeft gezonden
jij hebt…
Smeerkaa(r)s
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.007 Ook zien we zwarte peper
die de pit doet niesen.
Beide worden verslonden
als hete bliksems
op de kleine schaal
met toast en stokbrood.
Nog een droge wijn
erbij om te blussen
en de gesmeerde avond
vreet de nacht stuk.…
Dingle I
gedicht
3.8 met 8 stemmen
7.497 We hadden ons gehuld in lange zwarte jassen
en schuld die tastbaar in de benen hing.
De berg op moesten we. Een hoop mededogen.
Geen bluf, geen blarney, maar boete doen.
En boven breekt de zondvloed los. Tussen lijf
en leden struikel je. De aarde smakt obsceen en
maalt de varens in haar luie kaken.
Het land is weggespoeld.…
Voor de laatste keer sterk zijn
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
2.500 De wereld brandde
Je hand gebald
Om het te verbergen
Toch zag ik dat
Je vingers trilden
Je trekt je terug
Het gevecht bood geen uitkomst meer
Ik voel de steken
In je hart
Je lichaam wordt slap
Nu hoef je niet meer sterk te zijn
Ik kijk naar je ogen
Voor de latste keer
Ik wend me af
Kan het niet langer verdragen
Terwijl het zwart…
Mammoet
gedicht
3.5 met 46 stemmen
20.656 Het is gemaakt van zwarte vingers
en bevroren inkt. Het staat in gletsjers
om me heen verrezen.
Ik heb er lang in rondgedwaald.…
de wachtkamer
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.546 je oogt verlegen
tongt een glimlach
die rood spreekt
een mond
vol kleine tanden
wacht de scherpe beet
je blik is zacht
ziet minder kleur
dan ooit gedacht
de zachte lijn
van je gezicht
schaduwt in het licht
je haar is zwart van
chaos in zijn pieken
er in kroelen is genieten
nog sluier je je angst
wacht gelaten op de uren…
Hartverscheurend.
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
1.190 Daar waar ik de geur van de zon inademde
zijn nu alleen wolken van stof, zwart
Ik durf mijn verdriet niet in te slikken;
Ik voel een naschok in mijn hart.…
Ach, laat ook maar...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.941 Ze duwt getergd haar koffer dicht
hij zit verslagen op de rand van hun bed
zijn nerveuze blik op de grond gericht
vernederd en aan de kant gezet
De stilte is ondraaglijk hard
ze kijkt op de klok en dan,
vertrekt ze, gekleed in het zwart
daar hield hij namelijk niet van
Vlak voordat ze de deur dicht doet
rent hij de trap af en roept haar…
Grote verandering
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.178 De wereld ziet niet langer
alleen de kleuren zwart en wit
de regenboog komt tussenbeide
en de wereld heeft meteen meer pit.
Waarden die stil bleken te staan
normen die leken te vervagen
nu er weer beweging in is geschoten
komen ook weer nieuwe vragen.…
Krasjes.
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
679 Tijdens het krijten
bij de opdracht op het bord
snerpte jouw vingernagel
het krijtje was te kort
je schreef over de liefde
geschoold als ijsjesfrik
en schetste schuine letters
van zwart-witte-wijzersblik
bij allergie voor piepen
komen krassen te hard aan
blijf hier het liefst niet eten
maar sla een stemvork aan
steels luisterend naar…
is verrot en aangeraakt
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
791 als ik wakker word
is alles wit
geen grijs en blauw
alleen maar wit
zover ik kijk
ik maak het goud
omdat het dan de
wereld wordt waarvan
ik houd, die ik vertrouw
in goud en later rood
ik ben naakt omdat ik
zwart wil dragen
een jurkje met bandjes
mijn schouders
zijn nog mooi
de rest is vies
daar walg ik van
dat is verrot en aangeraakt…
van dag noch uur
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
997 vergeten wat dichtbij lag
en zich niet beschrijven liet
wellicht probeerde ik geluk
als woord
wie hield me immers tegen
om op te gaan in lichte zinnen
rozelaars
en herschreven stillevens
- de lucht is schaduwloos
en, zoals dat gaat, in bloei -
zo anders dan de tijd
die nu mijn waan verzamelt
de wolken
grijs, de vlagen zwart…
Een stille zomerliefde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
684 De lucht een zwarte spreeuwenzee
Vlucht van zomermiddagschepen
Op windankers drijft met hen mee
Een geurend badpak met aardbeistrepen
Jouw granietporseleinen borsten
Lieten duizend en één nacht zweten
Mijn hunkerende lippen verdorsten
Tot een bleke wondanemoon
Nu zwieren gistervorsten aan de horizon
Zonder te vertrekken zal ook jij me verlaten…
Ooit weer geweest
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
505 Verdronken in mijn eigen gedachten
Achtervolgd door eindeloze angst
Tijden tikken maar blijven wachten
Op uiting van een verscholen kans
Deze gevoelens zullen gaan vervagen
Ooit plaats maken voor geborgenheid
Tot dan met onuitgesproken vragen
Genoodzaakte antwoorden zijn kwijt
Toch een lichtstraal in het zwarte
Een zicht van zonnigheid…
Gestrand warm zand
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.653 glanzend zwart afgekante deining
dwingt de delta in broei
tot glanzend kwel
amper verholen in zilte zindering
wacht op ademwarme wind
gestrand in tongrollende vlagen
vederlichte vingertippen
toetsen over rotsvaste toppen
en prikkelzacht zeewater
doet schokkend ontdekking
van stralend witte kleuren
die blanke flanken doen verschieten…
IJskristallen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
652 Gewoven zwevendzachte zijde
omplooit vervagend schaduwrijk
gefluisterd valse beloftes vervliegen
als slechte dromen van gisteren
lichamen vervloeien intens
zoeken grenzen in liefde
illusies bouwen kastelen
vluchtige luchten het fundament
rozen bloeden zwarte schaduw
in maanlicht ijskristallen koud
diepe haat wortelt in liefde
en bloesem…
verjaardag
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.924 Het haar is nog altijd zwart,
maar de verfkwast is langs geweest.
Alleen het verstand verbetert,
heeft eerst leren nadenken,
om dan pas uit te voeren.
Heeft leren waarderen en dan liefhebben.
De kroon op het werk zijn
de voorbije levensjaren.
Nu krijg ik een rode strik rond mijn hart,
dat is mijn verjaardagscadeau.…
Vermoorde onschuld 23-1-09
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
806 In een waas
Prikt de dwaas
Ieders zeepbel door
Het staal trekt een spoor
In de ontzetting van de ziel
Met de stemmen in zijn hoofd
Beroofd van enig moraal
Dief van werd beloofd
Aan de onschuld van het leven
Waant hij zich weer even baas
Over wat hem niet werd gegeven
Met ogen zwart, vaal gezicht
Gedachten verward, doelgericht
Uithaal naar…
Boterbloem
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
594 Zo geel, zo mooi,
als botergoud
thuis gekomen
in het zwarte vaasje
je zetten zou
Nooit gedacht
dat je bloemenpracht
zo zou blijven in gedachten
Nu ik terugkijk
en je slechts in bermen terugvind
maar ook je wortels in mijn tuin
Waar ben je, behalve dan in mijn gedachten,
gebleven, onderaan de polderdijk?…
Gekerfd hart
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
477 Het kruis om mijn nek
zwarte strepen op mijn huid
bloedende striemen
verderf van weleer
komt weer boven.
Twee handen in de lucht
smekend voor leven
hartverscheurend gegil
tranen mengen zich met zweet
de dood neemt alles tot zich.…
in het licht van stilte
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.284 ik geef jou
een steen, aarzelend warm
van mijn handschrift op zijn huid
misschien dat het lot
mij dit vraagt; een paar ronde,
onmeetbare woorden
nog vóór mijn ziel
het ontbinden verkiest en alle straten
zwart schrijft
met droeve verzen
waarin vogels zonder stem
zich wikkelen
of misschien
willen mijn handen weten
waar we…
mega retorisch
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
925 orakelde ze nog na
Het zwarte gat in haar schedel
was zich aan het vullen
in een snedige ledigheid
'Hmm, ze heeft nog veel te leren!'
althans, dat dacht ik toch…
Verrot en aangeraakt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
722 als ik wakker word
is alles wit
geen grijs en blauw
alleen maar wit
zover ik kijk
ik maak het goud
omdat het dan de
wereld wordt waarvan
ik houd die ik vertrouw
in goud en later rood
ben naakt omdat ik
zwart wil dragen
een jurkje met bandjes
mijn schouders
zijn nog mooi
de rest is vies
daar walg ik van
dat is verrot en aangeraakt…
Soedan Baby’s
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
618 In de gruwel van het duister van de nacht
waar geen sterren of maanlicht doordringt
stappen vertwijfelt duizenden naakte kindervoetjes
kil angstig als de kreet van de zwarte raaf doorklinkt
Dwalend blind tasten zij naar het hen niet gegeven
zoeken dat ene wat zij steeds maar weer niet kregen
het geluk op een leven zoals zij werden uitgeloot…
Witter nog dan bleker blauw
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
458 ze hebben me
heel zachtjes dood gemaakt
rood kon ik verwassen
witter nog dan bleker blauw
van binnen ijzigde de kou
vuil heb ik eraf geschrobd
ik voel betast en vies
zie mijn haren niet
het piekt als slierten om
mijn nek tot zwarte vlek
ik wilde niet ik gilde
maar ze braken in
hun vingers waren overal
ik brandde spuugde gal
en sloot…
Witter nog dan bleker blauw
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
520 ze hebben me
heel zachtjes dood gemaakt
rood kon ik verwassen
witter nog dan bleker blauw
van binnen ijzigde de kou
vuil heb ik eraf geschrobd
ik voel betast en vies
zie mijn haren niet
het piekt als slierten om
mijn nek tot zwarte vlek
ik wilde niet ik gilde
maar ze braken in
hun vingers waren overal
ik brandde spuugde gal
en sloot…
Geld keert iedere cent
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
641 het lijf in pose
gezicht zonder mimiek
alleen in ogen
schaduwt het verdriet
haar bewegen is gevat
door draden tegen zwart
onzichtbaar voor publiek
dat ademloos geniet
de ster speelt slechts de
wil van regisseur en producent
zij trekken aan de touwtjes
want geld keert iedere cent
haar vrijheid is beknot
de ziel genadeloos gekooid…
Een handvol duisternis
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
665 en een handvol
duisternis zit ik
op de rand
van mijn bestaan
nog het minste
met mezelf begaan
zoek ik met licht
een wankel evenwicht
maar als ik kijk
verdwijnt realiteit
blijft alleen de pijn
de chaos van steeds
iemand moeten zijn
mezelf verliezend
in fragmenten die
nooit mochten hechten
mijn leven
vaak verpestend
door hun zwart…
veranderd zicht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
691 je keek vanuit je stoel naar verderop
de groene bomen die ons niet veel
verder deden kijken dan 't grenzeloze
leven en je stoutste dromen
nu laten zij in glimmend zwart
hun kaalheid en de keerzij zien
van een uitzicht waar verlangen
en de fantasie niet langer samenkomen…
De ontvallen dichter
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
640 nog eenmaal
dwarrelen geletterde vlokken
gelijk uitgepluisde witte watten
langs schouders en
dunne vaalbleke lokken
bedekken mede
als een hemelse manteling
de lange zwarte jas
met opgestikte zakken
ik draag een harnas;
een omhulling over
stilzwijgen getrokken
in gedachten,
ontdaan van dynamiek
en gevoelens aan
ijspegels…