5042 resultaten.
Die lichtvoetig dansen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
502 sprookjes lijken alleen nog
te leven in oudere geesten terwijl
de decors hetzelfde zijn gebleven
donkere delen van het bos
hoog struikgewas met open plek
het vijvertje met oevers mos
sterren en een volle maan
fee en elven die lichtvoetig dansen
de droomprins op het witte paard
maar de kinderen zijn los gegaan
in stemmen die relaties…
Prooiboom
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
521 Over lage velden rolt dreigend de nacht uit
een zee van duisternis spoelt
als een onstuitbare vloed over het weerloze woud
het daggeluid sterft in de stilte
achter het masker van het inslapende licht
fluisteren geesten lange avondgebeden
die schijnbaar loos hun weg langs dode takken
de vaart van de wolken achterna zweven
de verstoten boom…
Vanmorgen, vroeg ik mijzelf af
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
550 Van Hollandsche Spoor naar haven en strand
een reis van binnen- naar de buitenkant
De trambestuurder maakt zijn eerste rit
hij, nog jong begint de dag met veel pit
Hij rijdt als de autocoureur Stirling Moss
trekt op, remt af, trekt op, rinkelt erop los
Links slaat een paard met wagen op hol
dat vindt hij leuk, hij is zo van het leven vol…
Myosotis
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
529 Het einde leek
zo einder-loos
bevroren en verloren
vol ondergraven bloemen
met neergeslagen koppen.
De slotsom
bood geen rekenschap
maar zwoegde moeizaam verder
langs heel het koude levenspad
waar glorierijke armoe
ten grave wordt gedragen.…
Dit is het land
gedicht
4.1 met 11 stemmen
41.737 Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.…
Lichtspel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
553 Het hoopje takken lijkt betoverd
en schittert er op los.
Een wolk schuift voor de zon,
de voorstelling is afgelopen.
De takken verduisteren
en steken donker af tegen het mos.
Ik wacht nog even, hoopvol,
maar het spel is uit.
De takken zijn gewoon weer takken.
Alles is vergankelijk.…
XXIV
gedicht
3.2 met 8 stemmen
4.967 .
--------------------------------
uit: 'Losse gedichten', 1990.…
Opgestoken haar
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
642 Vrouwen met opgestoken haar
door speld of lint
bijeengehouden
Losse haren
vibreren in bries
in stralen van de zon
die haar mooi' huid verlichten
door opperhuid gerezen
bovenuit opgestoken
Ook met elastiekjes
weten vrouwen te bekoren
In allerlei kleuren
diverse smaken bijeen
met staartjes die inspireren
in kleuren van de regenboog…
Waterkamer
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
753 Op weg naar zee passeer ik luchtkastelen
en woningen zonder bewoners
vervallen oude huizen die als losse hulzen
na het treffen in het landschap liggen
de daken bieden geen beschutting meer
gunnen de roofvogels een onbelemmerde blik
in de lege buik van bescherming
slechts een verstomde angstkreet houdt zich
uiteengescheurd verborgen in uitdijende…
De vrije teugel
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
596 Rijm lustig uit de losse hand en voel me als een delirant
van alle dwang bevrijd.
Maar heb ik dan zo’n versje klaar
vergaat me steeds de pret:
Het lijkt dan altijd, ja heus waar
-al wijkt het af zo hier en daar-
wel haast weer een sonnet.…
alles heeft zijn uur
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
624 het veelkoppige monster
dat je pijnlijk uitholt
en de dood
buigend begroet
krassende kraaien
en een vallend glas
brengen je terug
naar de lege tafel
alles heeft zijn uur
je loopt achteruit
meter voor meter
neem je afstand
van de draak
de kruimels op
de lege tafel
het huis
de vlinderstruik
langzaam laat je
jouw wereld los…
De mooie gedekte tafel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
869 Ik zie een prachtig gedekte tafel
en krijg de neiging om alles omver te werpen
Stilletjes trek ik mijn schoenen uit
en klim op tafel, mijn rok omhoog
Zachtjes tik ik met mijn tenen tegen het eerste glas
het rinkelt zacht, en dan ga ik los
Met elegantie wip ik ze eraf
en dan krijg ik het te pakken ik schop ze eraf als een voetbal maar met gevoel…
Primair verlangen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
479 Schril zwelt het aan, tomeloos van aard,
maakt mij zwoegend los van menselijk leed.
Waarvan vergankelijkheid het meest wreed,
tot het sterven verslagen bedaart,
en alleen nog, lawaai van leven, verstoort.…
blijf groeien - van harte
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.234 lieve
leven
leer je
is vastpakken
om los te laten
groeien
van kind tot persoonlijkheid
leven
leer je
kent geen protocol
is een zoektocht
doorheen de jaren
meer en meer
naar wie jij bent
leven
leer je
is omgaan met de dingen
die overkomen
in voor- en tegenspoed
die jij creëert ook
met wie en wat jij bent
leven
leer…
Lesbos
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
584 Ik kan dat eiland niet los van haar zien.
Tegenwoordig worden de kusten van Lesbos
vervuild door plastic boten en vesten, de
hang naar poëzie is dramatisch ondergeschoffeld.
Het eiland fungeert als ordinaire vluchtroute.…
De ziel
gedicht
5.0 met 3 stemmen
5.250 Begrensd door ene begrip dat loos is, zonder materie
is zij niet meer dan het woord dat haar benoemt
zielsveel, met hart en ziel, zieltogend: niets dan taal.
Daarom raakt dit gedicht aan niets en
slaat bij iedere regel de plank steeds verder mis.…
Regendag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
481 De lucht is afgezonken als een grijs dok
donkere wolken tornen de regen los
die striemend valt op de spetterende
schaal van de straat
haastig golft een veld van paraplus
nat opgestoken glimmend overgoten
fietsers rijden voorover gebogen in
een zorgelijke horde malende pedalen
de wind haakt in regenjassen
reizigers bij de bushalte.…
verdriet moet je altijd voor het daglicht bewaren
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
633 laat nu maar los
zegt mijn moeder
hier maakt het niet meer uit
de zwart witte meeuw dobbert
zout en nat- in – nat en zout
het water staat aan onze lippen
verdriet moet je altijd voor het daglicht bewaren…
Beschaamd vertrouwen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
642 Z’n handen normaal in z’n zak
zaten los als ie weer eens z’n dag niet had
Dat gebeurde vaker en steeds meer
ze liet ‘t toe, tot op een keer
Er iemand ingreep met forse hand
de brulboei verloor daarbij een tand
ook zijn vriendin, die werd weggebracht
en nu, is het over met de macht!…
respect
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
686 mijn ogen,
ik lees wat er staat geschreven,
ik kan het haast niet geloven,
maar ik ga het innerlijk herbeleven,
respect....leerden wij in onze jeugd,
respect voor een ieder om ons heen,
zelfs iemand die nooit heeft gedeugd,
liet respect hem of haar niet alleen,
toch, toch gaat alle respect veranderen,
we moorden en schelden er maar op los…
Slanke arcades
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
525 ik heb stenen gemetseld
slanke arcades gemaakt
verbonden wat aarde
heeft los gelaten
in ons nietig bestaan
met jouw lieve woorden
waste ik mozaïek
de krachtige taal die jij
temperamentvol uitte
mocht ik als specie gebruiken
je lach was als
een beek in mijn tuin
waar tussen rotsen je
ogen de subtropen haar
schitterendste bloemen…
Godvergeten bang
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
527 greep
op ons bestaan
maar het is gedaan
het hete licht dat
ons omringt heeft
geen goddelijke allure
we schroeien door
hitte van de vuren
geen engelengezang
wel godvergeten bang
om te sterven door
de chaos die we voelen
in het diepst van onze ziel
zonder laatste oordeel
en zijn paukenslagen
zien wij de vuurstorm jagen
worden los…
Hermes sonnet
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
664 Ik Hermes, zoon van de Oppergod Zeus
bergnimf Maia mijn geboortemoeder
niet alleen bode, benoem mij hoeder
der kunsten, lyriek, poëzie en heus
leraar van de schone zanggodinnen
men vergeet, ook ik laat mijn stem eens los
hoor het gezang alom Epidauros
luister Grieken, laat mij u beminnen
zodat ik uw ontroerend hart beroer
zet u neder op…
Doodstil bij jouw graf
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
758 donkere schemering
In mij kwam jij die trap weer af
met in jouw ogen die glinstering
Het was doodstil op je kerkhof
geluiden klonken flauw, van ver
Samen bereisden we dit doolhof
en nu bewoon jij een verre ster
Het was doodstil op je rustplek
een enkele uil kraste in het bos
Ik leun maar even tegen het hek;
mijn gedachten laten je niet los…
terwijl de woorden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
559 (1)
terwijl de woorden
worden geschreven, ontstaat
vrijheid in denken
terwijl de vrijheid
ontwaakt, is het woord wakker
een beschreven droom
terwijl de dromen
worden gedroomd, ontstaat iets
zoals het woord niets
(2)
terwijl de woorden
aan het drogen zijn, op de
waslijn van letters
terwijl de dichter
zich los maakt…
Hun allerlaatste trein
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
659 langs mij gaan
ik ken ze allemaal
door over te gaan
heb ik tal van
inzichten verworven
eenieder heeft wel
iets in de diepte van
zijn hart verborgen
dat het daglicht
niet mag zien
ondanks hun
volwassenheid zijn
het de kinderen
gods gebleven
maar hun speelse
vroomheid doet
bij mij toch wel
de ogen even open
ik laat ze
nu los…
We zeggen even dag Menno Wigman
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
529 Muzikale ritmes met schijnbaar gemak toverden
uit losse pols je wangen rozerood konden kleuren.
Hoe verslik je je al schrijvend niet in eigen tranen
is er die leeftijd waarop je gewoon niet ouder wordt.
Vandaag is een dag gul te zijn met uitroeptekens,
zijn poëzie te herlezen en wederom te koesteren.…
mijn hart groot of klein
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
557 het bloed dat uit mijn hart vloeit
de liefde dat meer en meer in mijn hart groeit
prikkels van en naar mijn zintuigen
die voor vernieuwing willen buigen
mijn orde en mijn district
mijn verblijf mijn verdict
ik volg nu mijn eigen pad
ook al is mijn ondergrond soms wat glad
ik heb er deze keer zelf voor gekozen
laat ik mijn problemen los…
Dilemma
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
483 Laat me gaan
blijf bij mij
laat me los
kom dichterbij
Ga naar huis
ga naar bed
laat me alleen
ga niet weg
Spin me in
rol me uit
hou van mij
met haar en huid
Wis me uit
kleur mij in
laat ons waaien
in de wind
Gevoel & verstand
lopen uit de hand
wissel van spoor
ga ervandoor
Breek mijn baan
laat een traan
geef wat lucht…
Zelfportret?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
485 dag
die lijkt gesluierd
door zelfbedrog en wat
de afvalbak niet vrat
inkt in associaties
gedoopt, des schrijvers
avontuur wordt niet in
ongeduld gedoogd
als de zon zich schijnen
laat, zijn de bedoelingen
niet opgedroogd in
de weerspiegeling van
het water, herken de
rimpeling als gelouterd
zelfportret, ervaringen
ingebed los…