12341 resultaten.
Heerlijkheid
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
1.379 Fabelachtige heerlijkheid vol zuiver diep verlangen
Je lach werkt zo aanstekelijk
Mijn hart komt tot ontvlammen
Wat sterk was is nu tot was aldus verworden
Het raamwerk ontdaan van rastering
Totaal opnieuw begonnen
Geen letters maken woorden uit passie vloeit het voort
Een leven als nooit tevoren
Dit is zoals het hoort…
Overschatting
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
807 Mijn hoofd, een rots vol letters
daar hak ik woorden uit
dat zijn soms fraaie spetters
zodat ik zing en fluit
Dan start ook het polijsten
elk randje dat verdwijnt
ze zijn om in te lijsten
juweeltjes, zo het schijnt
Zo bouw ik aan mijn hoogmoed
kom van een koude kermis thuis
waarschijnlijk zoals reeds bevroed
blijkt het slechts kolengruis…
Lam geslagen
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
873 Uit hun jas geholpen onschuld
tot munt geslagen leven
teruggegeven aan de eeuwigheid
de sneeuw kleurt
anders dan het schreeuwend wit
in de wijn brandt één lumen licht
dieprood en zo vol liefde
dat ik tot stilte besluit
om de haat niet te voeden
die poogt te ontkiemen
ik hef de kelk
wat een afdronk
welk een smart…
de appel
hartenkreet
3.1 met 13 stemmen
3.366 een vaal houten buffet
twee laden vol met geschriften
een geladen tafereel
de appel ligt daar
niets vermoedend
verzonken in het hout
hij ligt daar maar
op de gewogen tafel
in stilte
de geschriften spreken niet
ze houden hun gewicht verborgen
in de leegte van de kamer
de appel weet zich alleen
in geladen stilte
die de leegte verzacht…
Opvallend blij
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
892 Naderend tot niets
zo klein
een kleurenspel
dat mij tot zwijgen dwingt
zo veel zo vol
ik blaas pluizen van een bol
verbaasd
dat zoveel zaad
zo vrolijk aan de adem hangt
ik ben verrukt van de beweging
van het leven tussen het kruid
ik wil maar kan niet schreeuwen
wat ik schreeuw komt er niet uit
bedwelmd door de bloesem
die geurrijk…
Wantrouwhartig
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
913 Na Roodkapjes bezoek ging d'r broertje
naar oma; het werd geen retourtje,
want grootmoeder was achterdochtig
en gooide de jongen hardvochtig
na 'n mep, die ze gaf in d'r drift,
in een slootje, dat vol zat met gift.
'Wie naar oma gaat, gaat naar z'n grootje,'
beweerde de wolf bij het het slootje.…
hoe het was
netgedicht
3.8 met 45 stemmen
3.585 iemand huilt
een dal vol tranen
in een zee van stil verdriet
ik zal troostend woorden schrijven
want te spreken lukt mij niet
het zijn gedachten
die mij doen zwijgen
en mijn herinnering
aan hoe het was
en dat ik nooit
genoeg kon krijgen
van wat ik in
jouw ogen las
niemand wil
de dag begroeten
na een nacht van eenzaamheid
ik zoek…
Begrip daagt
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.697 Ik weet
de dood piept in jouw ogen
in mij groet de pijn
de vloek van niet begrijpen
van vol van liefde zijn…
Vlinderloop
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.798 Z'n buik zat vol vlinders.
Hij liep er slechts één. 't Was een blauwtje.
'Ik moet je niet,' liet ze hem weten.
Dit heeft 'm bijzonder gespeten.
Hij voelde zich naar
door het missen van haar,
want de man was zo kaal als de neten.…
de vertrokkenen
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
4.811 vertrek uit huizen
in boos verdriet
hartezeer
ontparingen
men ziet ze vaak
bij pakken neer
gekeuteld nog
van muizen
lege kamers
vol met zakken
kale peertjes lichten
verloren waan
gedeeld bestaan
bruine dozen
kilo’s herinnering
verteren onuitgepakt
bij helle schrijn
van ochtendzon…
Vluchtelingen
gedicht
3.3 met 43 stemmen
26.066 Eliot
en zijn Waste Land,
over hun jeugd
vol zoete herinneringen.
Ze luistert naar hun gebroken levens
en hun dromen, die wegrollen.
Zonder twijfel
zal ze bloemtuilen
in hun kussens planten.
-------------------------------------------
uit: 'Een middag wit als melk', 2001.…
de tijd
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
938 soms houdt de tijd zijn adem in
ik pak mijn dagdroomvleugels en spring
de lucht is vol met tortelduiven
er zijn warmwaterbronnen
en jij mijn lief bent daar
de zon verbrandt de nacht
het tere maakt het harde week
een bloem groeit uit een rots
een bergkristal schittert
en ik denk
wanneer stopt het klokkenhart
kan de tijd ook sterven…
Spreek je verdriet in woorden.
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.412 je kunt lachen als een vlinder
die van bloemblad tot knop
zich vermaakt met maskers
en onschuldigheden vol geluk.
je kunt met je ogen stralen
maar het helpt niet als ik
allang heb gezien dat verdriet
je lichaam in bezit heeft.…
Coverstory
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
713 Op de omslag van het magazine
een meisje van een jaar of zes
misschien oogverblindend wit
jurkje blote schone voetjes
handjes zonder zwarte nagel-
randjes een idylle
Stevig in de zandbak staan
twee onbedekte beentjes
teentjes die bewegen modde-
rige vingertjes vol leven
echt een plaatje…
Ontastbare nacht
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
738 laat me niet dromen
over ontspoorde letters
als het bloed niet sterven wil
doorheen al mijn zinnen
want onbespreekbaar
wacht ik op vleugels en
armen vol rood gestold licht
omring me niet
met dichtbije nachten
die het sterven verbergen
in het opwaaiend stof
want in het schreien
en voorbij gaan
vallen de letters
in mijn…
Vluchtelingen
gedicht
3.8 met 25 stemmen
15.621 Eliot
en zijn 'Waste Land',
over hun jeugd
vol zoete herinneringen.
Ze luistert naar hun gebroken levens
en naar hun dromen, die wegrollen.
Zonder twijfel
zal ze bloemtuilen
in hun kussens planten.
----------------------------------------------
uit: 'Een middag wit als melk', 2002.…
Zomertuin bij avond
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
605 De zomertuin
maakt zich
met mij op
voor maan bij nacht
Bloemen sluiten
zich als vensters
Geur van gras
pas gemaaid
Ons kleinkind
hebben we uitgezwaaid
hoort thuis in de armen
van haar ouders
Verwacht stilletjes
jouw handen
op m´n oude schouders
Je heft ´t glas
vol zwijgen
van betekenis.…
Tot oester gedicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
748 waar woorden ooit dwarrelden
ongedwongen een weg zochten
in vrolijk tintelende volzinnen
staan ze nu door elkaar gehusseld
in onuitsprekelijke onzinnen
naar parels vissende melodieën
overstemmen eens gezinde duetten
vervalsen een ooit zo zuiver geluid
in een schelp vol verwaterde vriendschap
die zich langzaam in vergetelheid sluit…
A versus B
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
725 de beklaagdenbank torst
het gewicht van de leugen
zoekt naar de waarheid
die niemand gelooft
verzaakt aan het recht
dat ooit is ontkomen
als zeemzoet gesmeek
dat zweepslagen werd
en kraakt in haar voegen
door pleidooien vol haat
die woord tegen woord
nog wonden slaan
waar enkel bewijs
de stellingen staaft
het niets van de leugen…
Rondingen
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
1.694 Jouw rondingen met schaduw valleien
Van volle borsten en gewelfde dijen
Toonden mij een landschap vol van erotiek
In een wereld van gedroomde mystiek
Wanneer ik dan die romige toppen verlaat
Wandelend door de zacht sidderende vallei
Vlij ik mij neder om te voldoen aan lusten
Tussen jouw uitnodigende dijen partij…
Diep van binnen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
575 Gevoed door de bron
schijnt de zon nog feller
geuren de bloemen dieper
kloppen onzeren harten sneller
Onze twee-éénheid
die geleidelijk is ontstaan
groeit iedere dag dieper
dat kan niemand zijn ontgaan
Vol verlangen
heel diep en intens
was het jij die mij riep
mijn allergrootste wens
*…
het huis van mijn moeder
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
560 door het open raam kijk ik
naar de naakte werkelijkheid
ik zie je schuifelen
op het dunne ijs
bevangen door twijfel
weet ik niet wat het betekent
mijn taal valt uit
ik sta met een mond vol glas
met een kapmes door het geweten
en drijfzand onder mijn voeten
voel ik even de wind van de vleugels
van de waanzin
ik kan de deur van…
Met scherp venijn
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
579 ik zag
de bui al hangen
dreigend donker
het regende nog niet
maar je ogen
bliksemden
lippen vormden
stormen vol verwijt
je stem
sloeg in als
donderslag en siste
na met scherp venijn
ontlaadde met
een furieuze kracht
je had het helemaal
met mij gehad
toen de tranen kwamen
ben ik gegaan omdat
er na een bui weer
zon en regenbogen…
Breister
gedicht
2.1 met 133 stemmen
25.756 Laden vol warme halzen
breit zij en komt zo mensen
op het spoor die het jaar door
winter trotseren in haar.
Naalden zijn de laatste taal.
Een na een heeft rijm
de levenden het zwijgen opgelegd.
Toch zijn ze er nog allemaal.
Hun alfabet is een perfect geheim,
het wordt omwonden, niet gezegd.
Wie spreekt kan er niet bij.…
Wolkte licht
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
654 ze verschoot
wolkte licht
haar donkere ogen
golfde brekend
door een zee
vol emoties
strandde op
basalte hardheid
van mannelijke trots
onbespreekbaar
in traditie buigt
hij nooit de harde kop
maar in het zwijgen
speelt zij zijn muziek
neigt als hij verkiest
windt hem weerloos
om haar zachte vingers
tot hij doet wat zij gebiedt…
sara
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
2.077 ging ik vroeger
met gemak
vol overgave
uit mijn dak
in hartje
binnenstad altijd
was het ultra
bijna lustrum
ben ik nu dan
dat gevoel kwijt
niets is er aan
verloren en
heb ik geen spijt
maar die tijd is
nu verleden
bijna nu
al drie jaar
bereikte ik onomstreden
de mooie leeftijd
van onze saar
wil dat niet zeggen
het is voorbij…
Jagen in de polder
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
535 twee teefjes onder appel
op die mooie zomerse dagen
mijn stem herkenden zij wel
ook al gingen zij op in het jagen
ma en kind met hoge sprongen
achter de konijnen aan
om later met hangende tongen
het koele water in te gaan
braakliggend polderland
hernomen door de natuur
niet kunstmatig aangeplant
een veld vol avontuur…
Het dak
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
821 Jij bewoog mij
daar het huis te bouwen
met een dagelijkse krant
en een dichteres op het dak
en ze sprak daar over het weer
over de oorlog en eindelijk vrede
tussen ooievaars en zomerregen
liefde ze de kinderen en mijn wiegend lied
nam ze op in haar vloeiend repertoire
vol speelse zomer woordenzinnen
zag ik het dak vaak als de hoogste…
SPIEGELS VAN ZON
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
698 Langzaam
vergeelt het landschap
veld na veld: zonnebloemen
Ze steken af
tegen het blauw
van Franse luchten
Steken af
tegen het geel
van velden vol graan
Steken af
tegen het groen
van weiland na weiland
Straks glijdt de maan
het dekor van deze
boerenroman binnen
Blijven de zonnebloemen
worden handspiegels
van maan.…
Volaan vooruit
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
648 de zon weer glanst
in gouden regendruppels
op het water deint een boot
de golven spelen
het spel van op en neer
de wind rukt en trekt
aan het roer
de schippersdochter
kapiteinse
op eigen schip
haar koers varend
immer de horizon
in zicht
vol aan vooruit
buldert de wind
stevige handen
aan het roer…