8651 resultaten.
Leeg theater
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
874 Het is een open eind
-niet bijzonder-
Als een man
staat de rij voor me op
Schaduwen op 't witte doek
hoofdrolspelers tijdens
de aftiteling
Ze komen niet voor
in 't boek
maken 'n nieuw verhaal
Waarin winterjassen
en 't gevecht de armen
in de mouwen te steken
de stoelen die achterbleven
op rij na rij
Flesjes en glazen leeg…
Zet ik het mes
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
724 penseel stilte
zonder veel contouren
met grove kwast
verwijder ik rumoeren
als kleuren zachtjes
vloeken met elkaar
soms zet ik het mes
met veel misbaar
in de pigmenten als
zij elkaar niet wensen
en denken ieder weer de
eigen gang te kunnen gaan
dan schuif ik de
lijnen genadeloos
terzijde dek met
maagdelijk wit het zicht
en ga…
Penceel
netgedicht
4.1 met 54 stemmen
1.097 na gezoek van toen
gevonden wat ik zoek
kleur in mijn leven
creëren op doek
bomen groener
gras de waterplas
mensen zwart en wit
alles wat daar tussen zit
mooi perfectie streven
menig doek niet af
penceel - 000- zo klein
nodig voor dat éne stipje
karakterlijn
maar nu ik schrijf....…
Ondersteboven
netgedicht
4.7 met 19 stemmen
1.461 De lente komt en komt alweer,
nu spuiten de vulkanen
en witte wolken druppelen
hun lading op het land.…
Zeldzame pigmenten
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
820 ik vijzel ook
de hardste steen
op zoek naar
zeldzame pigmenten
was het zand
en aarde in mijn
nijvere arbeid uit
en koester de momenten
dat een nieuwe kleur
het zonlicht ziet
de plaats inneemt die
schepping haar gebiedt
ontdek een
wereldvreemd palet
waarmee ik hart en ziel
het witte doek opzet
getekend met
de turbulentie…
Paaien
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
574 Kleine kiezels
in maagdelijk wit
bedekken
de smalle oevers
van het klare beekje
Sierlijk
glijdt een oranje
gevleugeld visje
door het kalme water
Haar schubben
glanzend als zilver
strelen het parelmoer
van de bodemschelpen
Ze voelt de stroming
langs haar zijdestrepen
wanneer ze tussen
het watergroen verdwijnt
Daar wacht een partner…
dag pa
netgedicht
2.3 met 115 stemmen
6.705 wolkjes adem achterna
in de vrieskou
auto’s met veel tinten wit
het is ochtendmist
flarden levenslied
uit een café
over een moeder
hoog in de hemel
kijk toch even omhoog
onderweg naar vak D707
twijgjes treurwilg plukken
vlecht een bezempje ermee
veeg de geboortedatum schoon
van vijftien jaar
denkbeeldige resten vuil
negentig…
Gaan we naar de kribbe
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
1.682 in wit rijpen
van de bomen
ben je gekomen
in sprookjessfeer
de tijd verstilde
wilde niet dat
wij ontdooiden
want jij was daar
ik paddestoelde
vuur in open haard
dichtte de gordijnen
jouw handen in de mijne
buiten wintert het
we hebben samen maar
de kerststal opgezet
ja jozef en maria
zo gaan we
naar de kribbe
het kind als…
Staren
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.070 En zonder dat iemand het ziet
doe ik niets
Minutenlang
blijft alles in mij vast
en strak geborgen zitten
En niemand merkt
dat ik niets doe
Seconden zonder einde
blijft alles in mij geklemd
Mijn knokkels wit
van staren naar een
helder, kraakwit blad
En niemand merkt
dat ik niets doe
zodat iedereen denkt
dat ik een machine ben
die…
Spijbelweer revisited
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
694 Het allerliefst met jou
in wuivend gras
en drinken, zittend op jouw jas
uit de fles witte Zuidafrikaan
die in jouw tas was
die wonderwel
perfect op temperatuur was
Lang turen over het kanaal
ver langs de brug
en luisteren wat de bomen ruisen
en zwijgend verder fietsen, want
geluk moet je niet hardop noemen
De rest nippen we thuis, in…
Een lentewandeling
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
1.201 zilver wilgenkatjes
toeven wit en glanzen
met donzig dansen
uit bruine jasjes
aan de kant
van het roestrood
waterlopen land
langs de velden
waar woorden
over mij vertelden
en diep frazelen
waar mijn stemming
ingetogen roert
waar grote
paardenhoofden
gebogen grazen
van gele resten
tussen lentegroen
waar ik…
Verloren stiltes, verloren woorden
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.662 Van het wachten zo moe
dringt het sterven door
in mijn smalle handen,
waar een witte kaars
mijn zuurstof doet opbranden.
Zonder te weten wat ik doe
grijp ik naar mijn adem
in mijn laatste zwerven,
waar ik een tere traan op
mijn wangen zal kerven.
In mijn onleesbare geest
beweegt nog een verloren woord.…
Duidelijk genoeg
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.871 "Ik hoef op den duur", Zegt Jan van Dalen
Geen cent belasting meer te betalen
De ontvanger uit Hengelo schreef mij dit
Riek zijn vrouw, ziet de zon weer schijnen
Alle blauwe brieven laten wij verdwijnen
In de Otto of de kolenkit
Want Jan heeft, en dat is een zegen
Vandaag zijn laatste aanmaning gekregen
Staat duidelijk zwart op wit…
ik vertelde
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
2.227 ik vertelde het de wolken en de wind
en de wind, ze huilde in mijn oren
en de wolken, ze traanden op mijn wangen
en ik, ik volgde het spoor naar gisteren
langs het water en bevroren bomen
met hun wortels tastend in de lucht
als armen zoekend naar de warmte
van de omhelzing kort geleden
door het tere witte waas
schilder ik verleden tijd…
AVONDMAAL
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.146 Gehuld in mijn scharlakenrood,
kom ik bij zilver en bij linnen
uw liefde tegen in mijn nood,
ik eet en drink bij wit en rood,
in U mijn Heer, mijn zonden dood,
genade licht uit wijn en brood.
Gehuld in mijn scharlakenrood,
weet ik bij zilver en bij linnen;
een zondaar mag opnieuw beginnen.…
Zo ver van dromen
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
910 hoe stil is het gras
zelfs banken en bomen
wanneer ik je zacht
in de treurwind leg
hoe smal zijn je vingers
rond de wilgende vijver
en de witte vogel
van rozenhout
je verhalen zijn
zo traag en
haast vergeten
van dag tot dag
van zon tot zon
geen ster wekt
mijn dromen
zelfs de wolken
liggen dood
toch kan ik
niet verder gaan…
Gedachten
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
901 Lekkende gedachten ontmaagden
witte regels met vallende woorden
naast verdampen als nooit bestaan
schaduwen bezwijken bij beweging
tussen verlangen en hoop het went
emotie en verstand in rivaliteit
ritme en klank wissen en laten
de pen de hand de schrijver de dichter
bevrucht willens en wetens
schijnzwanger of buitenbaarmoederlijk
een chaos…
Pijn
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.201 kapot gemaakt
vloeiende gedachten
snerpende angst
scheur in een wit blad
verwrongen
stroom van pijn
druppels verdriet
warm vocht
uit een koud hard
beschadigd
leven vol eenzaamheid
schreeuw zonder geluid
rode tranen
over je eigen huid
leeggestroomd
en langzaam
gaat alles wet
blijft er alleen nog stilte
en een litteken…
Zoek doel
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
1.042 schuif maat
schuif met je maat
over de epochen
meet de afstand
afgelegd
en schat wat komt
kleur sierlijk alle delen
van de regenboog
in het betoog
dat je zal houden
over dat wat was
tuur op je kompas
voor richting
in de tijd
en voed de hoop
op weer een nieuwe tijd
tot je kleuren verdoffen
en je weer met een griffel
de zaken wit…
Maar dan toch.....
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
643 Toch doet het pijn
De steen op mijn maag
Veroorzaakt een sleetse
Plek op mijn shirt
Toch doet het pijn
Het verlaten hart
Pompt radeloos om
Wat er is gebeurd
Toch doet het pijn
De glimlach van mijn moeder
Op haar sterfbed,
Geen traan, niet getreurd
Verloren jaren
Verdwenen in de mist
Begraven in een witte kist
We hadden afgesproken…
Maastricht , 28 december 2000
gedicht
2.6 met 23 stemmen
10.183 Ik lees je hier, ik hoor je hier,
ik zie je hier geprojecteerd
op witte muren. En als pop
zo groot als jij en in de juiste kleren.
Ik lees op een andere muur
meer woorden over meer daden
dan ik van je gezien heb.
Ik mis je grote plastic oor.
Ik mis je antwoord.…
Bestemming onbekend.
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
3.646 Onbereikbaar zijn de lippen
tot vergankelijkheid geplakt
de dood lijkt nu pas echt te leven
in tastbaar wit satijn verpakt
poedertjes hielpen gisteren niet
ze kleuren vandaag het gelaat
tot een vredig slapend gezicht
dat pijn en verdriet achterlaat
een laatste blik op de scheiding
gelegd door andermans`hand
vaarweltranen gedrenkt in linten…
Schone schijn
netgedicht
3.7 met 31 stemmen
1.502 door de jaren heen
alleen maar toe
heb ze mogelijk in hun
verwachtingen bedrogen
worden van mijn aanwezigheid
ondraaglijk moe
of zal het zo zijn
dat ik nu pas,
door de jaren gelouterd,
de schone schijn doorbreek
van zelfgenoegzaamheid
waar de ziel
schellen verdrijft
uit het land van blinden
dat ook in mijn handen
zwart wit…
Even maar
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.687 Ik zou alles willen opgeven
Alles wat belangrijk leek
Me volledig willen overgeven
Aan wat eens onmogelijk bleek
Ik wil helemaal niets meer willen
Niet meer moeten, alleen zijn
En alleen nog verdwijnen
In een stille witte schijn
Ik wil alleen nog waarnemen
Me verwonderen over wat is
En me geen zorgen hoeven maken
Over wat ik wel of niet…
Jouw sneeuwse pracht
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
589 je groeide zacht
bloeide in stilte
op bomen en wegen
jouw sneeuwse pracht
zacht dalend in
duizenden vormen elkaar
ontmoetend begroetend
in de avond en nacht
haakte tot
kristallijnen maar
mocht in de zon je
bloem niet meer schijnen
het wit is vervaald
verdwaald in kleurloosheid
van water ooit zal jouw pracht
weer gestadig dalen…
geen verbetering
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
932 Het is nutteloos
Geen harmonie
Geen vrede
Geen verdraagzaamheid
De mensen blinken uit
In frustratie en kaalheid
Van hun gevoelens
Een dorre lege plek
In hun hart
Toekomst wat is dat
Een groot wit blad
Geen woorden te vinden
Die het levensboek
Weer aan elkaar kan binden.…
Strandtafereel
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.059 Trillend met mijn handen
duw ik mijn pen op wit papier
kan ik wel omschrijven
dat, wat er nu in mij omgaat?
De zee aan het strand
waarop een uitkijkpost staat
het lijkt zo verlaten
maar ik voel me er zo thuis.…
Buiten de proporties
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
527 Buiten de proporties
is de nacht mijn minnaar
aan wie ‘k dacht en desnoods
mij gaf in alle beelden
die verwoord konden worden
ik kende geen andere duister
dan die ene met dat zwaard
en felle ogen zonder wit
bebaard en toch vrouw
zij was een ruiter zonder paard
doch koetsierde
zij in alle wrangheden
van haar te kort bestaan
waar ze…
Hooggehakte lange benen
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
637 in lilarood
daal jij
witmarmeren trappen af
een gracieus entree
de parfumvlinders
fladderen met je mee
je danst op
hooggehakte lange benen
zwarte laarzen om de schenen
je robe rokt
tot op de knie
de adem stokt
als jij je draait
met vleugjes lente
in je ogen
langs het witte marmer
weer naar boven
ik begin in hemel te geloven…
Cycli
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
620 Aarde in een grijze jas,
bomen in het rijp, met
witte adem geschoren,
seizoenen die in de tijd
gemetseld zijn met de
specie van de leegte,
de takken van de wind
zijn dood, in een laatste
kreun verloren, ontbloot
aangepast het zicht, as van
verjaarde bladeren steunt
nieuw perspectief onaangetast
in opkomend licht, vergaan
door te…