Alle inzendingen over angst

5107 resultaten.

Sorteren op:

De Schone Herfst

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.224
En als ik trad onder het droeve woeden Van stilte en weelde en lust de dood gewijd Voelde ik een beven door mijn leden spoeden, Maar ook, diep in mijn ziel die bang-verblijd De rijkdom dronk, het mateloze bloeden Van schrijnende angst en hete onzekerheid.…
Johan Danser9 september 2015Lees meer >

Figuranten of marionetten

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 730
Wij uiten ons niet meer uit gemakzucht Staren TV, ellende en ergernis niet van de lucht Hebben wij nog een stem in ons verdriet Of gedragen we ons als een absorptievergiet Het gaat langs ons heen en glijdt van ons af Het lijkt, dat de interesse geen oplossing gaf Teleurstelling, angst en agressie tezamen maakten ons monddood, dat kunnen wij…
HANS UDING24 september 2015Lees meer >

Terminaal leven

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 526
In angst of in beven? In oorlog, in haat of altijd boos? In anderenverwijt of in zelfbeklag? Geniet toch van uw terminale dagen! 'Dien het wijf dat moeder heet!' Omhels de vent waarmee u strijdt. Begraaf uw bijl! Bevrijd dat kind! Alsof u binnenkort al wordt begraven! Leef met wimpel en met vlag. Leef als een vrije vogel.…

waaiende kleuren

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 557
Angst heb ik wat er met mij zal gebeuren, ik op mijn eentje met al die kleuren. Mijn borstel wrijft gretig in de poriën om mijn kleur niet te doen vermengen. Helaas hij is de trappers kwijt. Ik zal maar laten begaan, het is niet het einde van mijn bestaan want ik word bekeken door mensenogen. Zij schuwen de kleurenmengeling niet.…

Zonder gezicht

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 458
Een kerk zonder gezicht of identiteit waar ik luidkeels mag zingen over liefde en licht maar waar angst is voor moderniteit hier zijn wij waar staan wij fijn dat u er bent bij ons wilt horen onze prediking is opgewekt natuurlijk en blij er is echter één probleem wat wordt onderkend we hebben ons gezicht verloren ze…
Cor van Vliet13 november 2015Lees meer >

Ondragelijk verdriet

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 687
Mijn liefde werd steeds sterker, En mijn angst werd groter, Toen op een dag het vonnis kwam, Ze is verlost uit deze aardse kerker. Mijn hart brak doormidden, Er zijn geen woorden voor, Ik kon alleen maar bidden, Wat meer op schreeuwen leek.…
Lisa7 december 2015Lees meer >

Een bezinnend kind

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 450
Het voelt zonder angst voor de pijn. Zijn eerste fantasie op papier beschrijft. Zijn wil te houden, opdat het bij hem blijft. Hoe het wordt wat het wil zijn; en zich spiegelt in een wereld van licht. Het vormt zijn identiteit; en aan de plicht geeft het een eigen gezicht. Hoe het zich vindt in een samen zijn.…

Gevangen in oorlog

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 610
de hoofden van al degenen hier geen zeggenschap over hebben   breekt er een niet gekozen oorlog aan, waarin schaarste van alles de grootste gemeenschappelijke deler is   onveiligheid rukt op mensen die je liefhebt sneuvelen het luchtalarm verraadt bommen die zullen inslaan   met bloed besmeurde straten vallen niet meer op evenals angst…
LadyLove30 januari 2016Lees meer >

Onbegrijpelijk

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 548
Wat blijft is onbegrijpelijke angst, dat gewone mensen me begrijpen. Wat blijft is een diepe twijfel. Niet aan de zin van mijn leven. Wel aan mijn dichterlijk bestaan.…

De olijftak

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 533
ik ben alle staties afgegaan stil gestaan op zijn lijdenspad met in mijn hand nog de olijftak uit gethsemane na de zegetocht langs palmen en juichende mensen zitten zij nu aan het laatste avondmaal in saamhorigheid naast angst en wensen hij is veroordeeld draagt zijn kruis en doornenkroon langs de hoon van hen die hem verachten…

Het paard van troje

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 535
subtropische vorm te krijgen in vergelijken in de kledinglijn ging lang en donker overheersen het vrolijke verloor zijn lente in eenvormigheid vrouwen sjokten hun gelijk multiculturelen waren in alleen het nederlands werd nauwelijks gesproken zat weggedoken in een minderheid door eigen tolerantie opgesloten er is wantrouwen in angst…

strijd der gestredenen

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 617
dragend is de verte in onbehagen en al zou ik willen weten, van toch waarom schrijf ik zacht hun taal in de rijp van morgenochtend en hoop dat de nacht is gebleven in de stilte waar vrede heerst doch ik ween, daar mijn angst gestoeld is naar vrouw en kind die zonder schuld gekliefd naar ontijdse waarheden hun dood beleven in pijn en traan…
elze23 juli 2016Lees meer >

het afschermen van tijd

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 466
ontvlucht haastige treden ontvouwen de breedte waarlangs voeten strijken, iets gespt zich aan de werkelijkheid die in nuances als idolen zijn neergelegd -wellicht zullen iconen een wederopstanding bespoedigen zelfs de uitnodigende schemering ontlokt het verhaal dat het licht in kijkvertes als lumen worden vertaald, er blijkt een schijnbare angst…
elze21 september 2016Lees meer >

Mis ik?

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 618
Verankerd aan een ketting van angst. Wachtend tot de storm gaat liggen hier. Ik kan niet zeggen dat ik je mis. Het touwtrekken, de onzekerheid het wantrouwen. Vallend vechtend tegen de zwaartekracht, verliezen. Nee ik kan niet zeggen dat ik dat mis. Ik lieg.... ik mis je, was je maar hier. Ik mis warmte en geborgenheid.…
A Vletter11 januari 2017Lees meer >

dorpspad

hartenkreet
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 618
dorpspad tussen grillige stammen moeizaam in de mist vol goede moed slenter ik schoorvoetend ‘k vertel via de hobbels verhalen van vroeger aan kronkelige wortels ‘k ben groen van angst honderden jaren lang gewillig naast elkaar herkenden mij niet meer hoorden wel mijn liedjes krakkemikkig en krom bewegend op hun benen met krakende…
willem jacobs22 februari 2017Lees meer >

Mensenschuw

hartenkreet
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 476
Sociale vaardigheden zou een vak moeten zijn op alle scholen in de wereld, want er gaan nog teveel mensen kapot door sociale angsten en onkundigheden, incluis mijzelf. Soms overstijg ik mijzelf en doe ik moedig mee met een project van dit of dat, maar al rap glij ik uit en zak ik weg in de stinkende wegzuigmoerassen.…

Sterren aan de hemel.

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 710
Als bruut geweld de harten weer doet bloeden, terreurgeweld dat niets of niemand spaart, als god of mens ook nu niet kon verhoeden dat dwazen weer tot beulen zijn ontaard, dat twijfel dan de blik niet zal verblinden, dat angst noch haat de mensheid dan verdeelt, dat 't hart zich met de rede blijft verbinden en solidariteit de wonden heelt…
A. Rivesta18 augustus 2017Lees meer >

In wit protesteren

netgedicht
2.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 572
water versmolt met nevel in de ondergaande gloed wij kenden het eind door het ronden van de pier proefden zilte in de eeuwigheid van tijd en oneindige ruimte hier terug naar de boulevard werden wij mensen gewaar in tal van evenementen verzadigden zij hun primaire behoeften en wensen in de kramp van hun uitgelaten lach zag je de angst…
wil melker27 september 2017Lees meer >

Hij zweeg

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 581
De angst weerhield hem als hij sprak van zijn gevoel was hij vast bezweken. Zijn vader zweeg over emotie. Zijn vaders vaders vader zei het evenmin. Hoe vaak stond hij met zijn mond vol tanden als hij wilde zeggen:"Jij bent het die ik bemin. "Ik hou van jou" zie hoe trots hij is. Hij zei het!…

opstaan!

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 568
telkens weer de onmacht en schaamte keer na keer de hoop en wens dat het stoppen zal vol verwachting ook klopt steeds het hart dat in stilte schreeuwt laat iemand het zien iemand het zeggen veilig willen zijn voor een pak slaag bij wie jou betekenen zonder angst en pijn voor onbegrepen haat wat ook gedaan of gelaten te begrijpen…

Een mens lijdt het meest

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.269
Een kamer met acht stoelen Een klok aan de muur Tikt de seconden weg Ik bekijk de deur schuin tegenover mij Hopend dat hij gesloten blijft En dat ik de lange gang uitloop De vrijheid tegemoet Maar de woorden Die ik niet wilde horen Ze dringen binnen in mijn oren En de angst voor het onbekende Wordt nu de werkelijkheid Een kamer met…

De leegte voorbij...

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 771
In angst en onzekerheid liet je mij achter verdriet en diep gemis, een leegte, niet wetend waarheen... Krachten vloeien weg leven ontglipt mij in schuldgevoel dichtbij, een leegte, niet wetend waarheen... Niets meer willen alles laten 'zijn' onomkeerbaar lot, een leegte, niet wetend waarheen...…

Voorbij de horizon...

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 535
Angsten zie ik oplossen in moed. De schoonheid van de horizon, leert me hoe ik leven moet. Voorbij de illusies van de winter, wanneer tegenslag en pijn regeert, en de zon niet langer schijnt. Voorbij de illusies van de zomer, wanneer successen hoogtij vieren, en de zon niet langer ondergaat. Mijn schip nadert zijn bestemming.…

De rode zee

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 489
traag rookt het vreugdevuur zijn grijze chaos in de rode zee van de chinese rol het dauwt en waar je stapt plakt het restant van kleuren en illusie aan je schoenen vast de honden trekken in hun angst om weg te komen van deze voor mensen toch wat bizarre restanten uit hun dromen donker heeft oudjaar een barmhartig ogend gezicht…
wil melker1 januari 2019Lees meer >

De kier van het seizoen?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 456
Mistwolken vormen schaduwen tot aan de ochtendrand tot ondefinieerbare wezens, vermomde beelden die mij bezoeken de kieren van de nacht in het vizier om zelfstandig de juiste stand te vinden die alles vastlegt in een keer, die de angst verkommerd wanneer de mist de keel schraap van de dageraad de lokroep van de toenemende zon ontwaakt…
Pama20 januari 2019Lees meer >

De dood en de duik!

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 634
Als ik naakt een duik doe in het Marnix-zwembad te Amsterdam fier, fris en frank warm voorgedoucht ontdaan van stof en stoffelijkheid denk ik aan mijn dood , mijn sterven denk ik, zou het zo gaan, zal ik zo vergaan zo aangenaam, zo warm, zo oerstil, zo behaaglijk zo lief, zo mooi, zo blauw, zo schoon, zo fijn, zonder pijn, verdriet, angst…
Jean Fermate20 februari 2019Lees meer >

zichtbaar onzichtbaar

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 436
hen diep van binnen echter voel ik mij leeg mis ik steeds toch mijn echte ik nog niemand hoort 's nachts mijn schreeuw in stilte ziet mijn eenzaam lijden achter de glimlach tranen ik ben immers een clown die toch alle dagen lacht dag voor dag zoek ik zo een arm om mij heen iets of iemand steeds die mijn huilen stopt die mijn angsten…

Zoals ik?

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 556
houden Krijg ik niet over mijn lippen Momenten van stilte Zoekend naar rust en balanceer Tussen jouw handen In deze koude gure plek Voorzichtig kom ik dichterbij Magische krachten drijven me verder weg van een oogpunt, zie de kracht alleen maar groeien Een onuitputtelijke levensbron Begint zijn weg door te slaan Naar een plek waar angst…

Mijn Nederland, mijn NEEderland

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 471
Ik merk dat ik toch wel wat somberder word met zoveel zicht elke dag op Covid-19 gestorvenen ik merk dat ik meer en meer naar binnen keer met zoveel onzeker nieuws van onzekere deskundigen ik merk dat het opgeruimde, opgewekte wel weg is ondanks het dagelijks ‘huis, tuin en keuken’ opruimen ik merk dat ik af en toe ook angsten heb, bang…

pluk de dag

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 376
om in de vitale menigte zich telkens vol te lopen aan het losbandig leven de volle vrijheid geniet hij eenzaam maar niet alleen in het stil luisterend kijken naar de immer bonte stoet die de vele maskers draagt van mensen in maskerade alles wat hen bezigt ziet hij van de liefde die bevredigt tot het verdriet van afscheid met naast angst…