615 resultaten.
Jouw naam in mijn hart geschreven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
890 in mijn hart geschreven
Met hoofdletters en watervaste stift
Zo kan ik je constant beleven
met je glimlach in mijn ziel gegrift
En iedere keer als mijn hart klopt
stromen jouw letters door mijn bloed
Weet dat het blijft stromen, nooit stopt
Als een eindeloos warme gloed
Iedere cel zul je bereiken
Voorzien van liefde en geluk
Alle aderen…
Alleen de tijd als onderkomen?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
402 Ten laatste raakte ik verstrikt
in aderen van zuiver bloed, een
belevingsstuwing diep in het hart,
soms te groot, de geest te nauw, of
verkrampt en vergrijsd in eigen taal,
mijn plaats verkrampt in scharlaken
rood met alleen de tijd als onderkomen,
het doen te laten als opwaartse druk
van zwaartekracht als ik de teugels
in een laatste…
Uit het goede hout
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
505 Leven is een spel van letters
het snijdt hout en geeft wijsheid
raakt je aderen en torenkamers
met dronken traagheid.
Het maakt je een uil of adelaar
een honderd jarige kastanjeboom
terwijl de wind je oren leeg blaast
dichter en dichter bij je ogen arriveert.…
Latent tot de lente
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
618 Latent tot de lente
Verschuilen zich wezens
Als entiteiten zonder id-
Verbreken niet langer
Te dimmen hun ketens
Ongrijpbare zwevende geesten
Ontsnapt uit de fles
Doorkruisen de schimmen
Lichtjaren ruimte
Spottend met wetten
Van ratio en tijd
Onverhoeds kruipend
Bij nacht en bij ontij
In aders van duivelsgebroed
Maar tonen op…
ptss
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 blijkbaar heeft mijn hart
de regen verzonnen en
is er zonneschijn alom
aanwezig die me koestert
maar hoe ik me ook nestel
naar de windrichting is het telkens weer
dat verzuurde hemelwater dat
door mijn aderen vloeit
soms ijskoud dan weer een
voorjaars briesje maar altijd
is het die zilte smaak die
aan mijn lippen hangt
vluchten heb…
vertelt in steen verhalen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
859 ik heb je steen gekloofd
zag hoe de aderen liepen
eonen voelde ik in levens
die gedaan hun haard verlieten
ze gaven me de tijd
te kijken langs miljoenen jaren
hoe aarde ooit ontstond
de schepping dichterbij te halen
maar niet alleen het licht
vertelt in steen verhalen
het zijn emoties die je voelt in
het fluisteren van toendertijdse…
Celsiuscyclus
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
509 Geleidelijk aan groeiend tot tien Celsius
misschien zelfs het loeiend lentelawaai
van vertrouwelijke vooruitgang
wat de aderen doet broeien
en de bladeren doet groeien.
En ook! hoogzomers dromen
van de sloomheids-
infiniteit en leven op liefde.…
goudijs
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.004 en lusten
verdriet in ruste
door ijs verdoofd
koningskroon
balancerend op mijn hand
licht en bevet
lastig parket
schoppend in het zand
nu hier graag
voor even of altijd
oppervlakkig en diep
statig schiep
de tijd vermijd
scherpend metaal
oorpiepende kras
koud en kil
de individuele wil
ontsnappend blauw gas
dan de gutsende ader…
Gesneuveld
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.537 De klamme kilte van haar manen
Zandkorrels in mijn aders.
Het verlangen wacht in de kelder
Waar de muffe lucht drijft
En niets meer belooft
Dat is veel minder dan heel weinig.
De gore tongen van de nijd
doorboren het trommelvlies.
Zij stamelt naar de bondgenoot
Mager en lager dan ooit.…
zwart wit getoetst
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.834 Bekijk mijn handen
Strijk glad die kreukels
Voel de ruwe huid
Betast de blauwe aders
Dat afgestompte duimpje
Die korte vingers
De afgekloven nagels
Het knokige geheel
Niks rank en slank
Wel kort en krom
Nooit glanzend gelakt
Altijd mat antiek gevlekt
Ben je teleurgesteld?
Zijn dat pianohanden?
Wees eerlijk.. ongeloof?…
Gekleurd verlangen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
907 op een roze wolk
geeft geen onweer in gedachten
grijs en grauw als regendruppels
schrijf jij letters in blauw glas
van een geel getinte toekomst
mistig, wazig en onbeschadigd
zul jij nooit échte liefde proeven
als zilver goud wordt en ik jou lees
voelt mijn lichaam de ijzige kou
van een beschadigd hart waar rood
door blauwe aderen…
Waar het Friese land .....
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
808 Waar het Friese land door aderen stroomt
jaagt mijn bloed van onvervuld verlangen
heldere lucht heeft mij weerloos gevangen
ademloos worden mijn grenzen omzoomd
pure kleurenpracht heeft mij totaal verblind
blote voeten in het gras voelen leven
de natuur omarmt mij als haar kind, even
word ik door hartstochtelijke stilte bemind
in dit stukje…
Eerste aanblik
poëzie
3.8 met 16 stemmen
4.109 En peinzend zie 'k uw zee-blauwe ogen pralen
Waarin de zachtheid kwijnt, de liefde droomt
En ik weet niet wat mij door mijne aderen stroomt:
Ik zie naar u en kan niet ademhalen.
Een gouden waterval van zonnestralen
Heeft nooit een schoner aangezicht bezoomd...…
Offerlam
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.874 De begeerte stokt in mijn stem
De honing van mijn ijl geblaat
Lieten haar twijfelend achter
Een meisje nog
Dat haar voddenpop martelt
En niet maalt om mijn hoofs gezwets
Ze wet het mes en dartelt
Ongenadig om haar prooi
Drijft het diep in de strot
Het lam ligt spartelend op het offerblok
Haar greep wordt slapper
Door mijn ader gaat een koude…
Zijn drugs...
hartenkreet
4.4 met 28 stemmen
2.071 Zijn denken vertroebeld
Zijn pupillen vergroot
Zijn aders totaal kapot
Doordat hij zoveel spoot
Verzorgt zichzelf niet meer
Ongewassen, ongeschoren
Zijn neergang ziet hij niet
Hij is gefixeerd op scoren
En ooit was dit 'n jonge knul
Met toekomstplannen, idealen
Nu wacht hij tot het tijd is
Om zijn methadon te halen
Trillend zit hij…
Vreemd
hartenkreet
4.2 met 19 stemmen
1.416 Ik spreek jouw taal
en gedraag me zoals jij
dus wat vind jij zo vreemd aan mij
Kijk goed en dan weet je
dat jij en ik niet vreemd zijn voor elkaar
Wat ik meer heb dan jij
is de helse pijn van het scheiden van mijn vaderland
Maar ik ben niet vreemd
In mijn aders stroomt dezelfde rode zee
zoals bij jou
en in mijn hart heb ik een oceaan…
Lentebries.
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
1.432 Een warm gevoel dringt door mijn huid
kruipt in mijn aders en stroomt met het bloed
naar mijn hart dat zingen gaat, in een
klein kamertje bewaar ik alle mooie dingen
als juweeltjes.
Telkens als ik me eenzaam voel ga ik
naar mijn schatkamertje toe en als
het gouden deurtje open gaat...…
EXCALIBUR
hartenkreet
3.2 met 17 stemmen
2.447 Jij gaf de namen aan verraad,
benoemde lust en moed
waar loom hetzelfde bloed
dat door dezelfde ader gaat
rondom de tafel broedt.
Verzworven uit de oude stad
naar ongeweten landen,
het zuiver zwaard in handen.
Maar toen dat kruiste met het pad
verbraken wij de banden.…
Zwijgende muze
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
724 een niet passend
slap aftreksel van dichterlijke kunst
verzen zonder ramend inzicht
als spiegels die beslagen blijven door
kondens in foutieve vormen
slapeloze nachten enkel door het
creatuur dat zich muze noemt
hartstochtelijk en intens te missen
oh, inspiratiebron keer weer
ook al is het in de vorm van godin
laat inkt weer door aders…
Onechtgenoot
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
705 Ik bloed nu mijn aderen rood
de hitte gloeit van al het zweet
vergoten om jouw man te zijn.…
Steen
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
942 Ik lees altijd gretig netgedichten;
heb zelf géén dichterlijke ader
geërfd van moeder of van vader
die mij dit werk zouden verlichten.
Zend ik iets in dan moet ik vrezen
dat ik ’t niveau weer niet bereik,
zodat het dan uiteindelijk
redactioneel wordt afgewezen.…
Synthese
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
508 De wereld draait zich
in genot, wat verdroogd is
wordt doorschijnend, obsceen
belicht in röntgen van de
opkomende zon, lichten
nerven op, de rijke
aderen van de synthese,
vertaald in de passie van
vuurvliegen, die na hun
daad sterven, bekijken de
toekomst vanuit het Eoceen,
het venster van een barnsteen,
transparant verstild in…
Als wortels kromtrekken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
507 ( en zaden verwaaien )
Een traan ontrolt aan het verblinde oog
weggezonken
in het licht van oude aders
Een hand ontvouwt levens
ouder geleefd en jonger te gaan
Het geheim kleurt zachte gezichten
zonder des maskers treurnis
Het is geen heilig moeten
om de wilg te verplanten
als wortels krom trekken
Het is het verwaaien van het…
ALS IK VANNACHT STERF
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.756 op die dovende gloed
zie nochtans de verworven rijkdom
Als alle lichtjes doven in mijn hart
schrei dan niet om wat nog resteert
Weet: De wereld lijkt slechts zwart
voor wie ’t eeuwig op aard begeert
Als ik ‘t oog tenslotte sluiten moet
zie ik dat liefde altijd blijft bestaan
Dan voel ik mij ’t geestelijke bloed
als rivieren door mijn aderen…
Ik ben verdrietig
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.593 Het verdriet stroomt door mijn aderen
Ik kan niet meer scherp zien
Mijn ogen vallen dicht
En ik vraag om vergiffenis
Ik vraag aan de mist
Of hij op wil trekken
Ik vraag warmte aan de zon
Ik vraag aan de regen of hij me schoon wil spoelen
Ik vraag aan de haat of hij weg wil gaan
Ik vraag om de waarheid
Ik vraag om liefde
Maar ik krijg de…
Manager
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.911 het hem niet merken
onwennig staken handen uit de mouwen
zijn blik verried gebrek aan zelfvertrouwen
vandaag heb ik een manager zien werken
cynisme kon ik tot een grijns beperken
de stropdas los, Armani-pak vol vouwen
verbeten bezig om iets zwaars te sjouwen
ik bracht hem koffie om wat aan te sterken
ik rook zijn zweet, zag opgezwollen aderen…
Gevogelte
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
547 Een dood vogeltje pronkt met een gevallen pen
Die tot voor kort nog liederen in zijn aderen grifte
Dwarrelend streek het papier op haar neer
De liederen waren dood
Daar waar zojuist de kat nog had staan dromen
Was het leeg, gevoeld en ondoordacht
Mijn hand lag open, voor iets nieuws dat
Niet te pakken was, onverstoorbaar ligt de vogel voort…
Afscheid van mijn vader
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.341 Volg met mijn duim de aders, dik en blauw.
Je kijkt naar mij, je ogen leeg,
je draagt niet meer de last van het verleden,
maar evenmin die van de toekomst met je mee.
Er is alleen het hier en nu: een flauwe flits
die dooft nog eer het helder wordt.…
Prozagedicht/"Ik zal te zwak zijn om te dragen, wat uwen wil mij tegentart" (uit een boek uit mijn schooltijd)
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
817 kwetsbaarheid die mij bleef vergezellen, die mij blokkeerde, die rotsblokken wierp in de rivier van mijn leven waar het water niet omheen kon stromen, die houtblokken leverde voor het vuur van de afwijzing, van de pijn van de kwetsuren, die verscheurde, die brandde, die de tranen deed opwellen, die het hart brak, die het bloed deed stollen in de aderen…
Echo uit onszelf?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
375 schreeuwen in
stil geluid in het achterland
migratie tussen eb en vloed
onderhuids wat we niet zien,
niet alles strandt wat we vinden
hebben aanrollende golven een
eigen naam, benoemde entiteit
als ziel van de oceaan, vloeibare
empathie stroomt uit het lichaam,
dichterbij dan weer ver vandaan
waardering ongetroost doorbloedt
de aders…