start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (3225)
adel (48)
afscheid (1718)
algemeen (1893)
bedankt (140)
biologie (66)
dieren (689)
discriminatie (111)
drank (219)
economie (72)
eenzaamheid (1426)
emoties (5155)
erotiek (632)
ex-liefde (574)
familie (271)
feest (219)
film (63)
filosofie (2476)
fotografie (118)
geboorte (188)
geld (59)
geweld (219)
haiku (2709)
heelal (246)
hobby (81)
humor (1291)
huwelijk (231)
idool (90)
individu (1088)
internet (85)
jaargetijden (1486)
kerstmis (464)
kinderen (777)
koningshuis (75)
kunst (583)
landschap (449)
lichaam (348)
liefde (9157)
lightverse (1094)
limerick (325)
literatuur (881)
maatschappij (870)
mannen (138)
media (21)
milieu (155)
misdaad (140)
moederdag (51)
moraal (431)
muziek (554)
mystiek (778)
natuur (3021)
ollekebolleke (209)
oorlog (689)
ouders (334)
overig (1313)
overlijden (1212)
partner (219)
pesten (66)
planten (94)
poesiealbum (2)
politiek (334)
psychologie (4075)
rampen (150)
reizen (547)
religie (1228)
schilderkunst (285)
school (101)
sinterklaas (101)
sms (15)
snelsonnet (645)
songtekst (78)
spijt (147)
spiritueel (239)
sport (323)
sterkte (69)
taal (835)
tijd (1471)
toneel (83)
vaderdag (20)
vakantie (272)
valentijn (94)
verdriet (1107)
verhuizen (52)
verjaardag (184)
verkeer (98)
voedsel (142)
vriendschap (541)
vrijheid (855)
vrouwen (400)
welzijn (437)
wereld (537)
werk (154)
wetenschap (140)
woede (183)
woonoord (342)
ziekte (797)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 66732):

Latent tot de lente

Latent tot de lente
verschuilen zij zich
als entiteiten zonder id-,
verbreken de ketens
als fabelwezens -
zwevende virale schimmen.

Voor ieder ongrijpbaar,
niet langer te dimmen
geesten, ontsnapt uit de fles,
tonen juist dan
hun ware karakter,
hullen op klaarlichte dag
zich in mist en besluipen
't roerloos gebeente.

Zij kruipen bij voorkeur
bij nacht en bij ontij
in aders van duivelsgebroed,
doorkruisen in oogwenken
lichtjaren ruimte
en spotten met wetten
van ratio en tijd.

Zij plegen doorgaans
bij ontaarde slapers,
aan tijd en aan ruimte onthecht,
een overval - meer onverhoeds
dan voorzien - op hun willoos
geheugen dat geen vluchtroute kent
dan de zon die hen wekt uit hun sluimer.

Bevoorrechten schijnen
immuun voor de schimmen,
huiverend nochtans van binnen:
dankzij de voorzienigheid
zijn ouden van dagen,
schuchter en minzaam van geest,
door vroedschap gevorderd
tot wijsheid des levens,
gevrijwaard van lusten en lagen...

Schrijver: Max de Lussanet, 20-02-2018


Geplaatst in de categorie: emoties

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 152 keer bekeken

2/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)