550 resultaten.
Onvindbaar, dichtbij
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
712 woorden,
ik schrijf ze van uit mijn dichtershart
vaak komen ze uit de diepte
gelijk de nerven, geponst
in een bloem of bomenblad
woorden,
van een opgewekte dromer
soms weemoedig op zoek
naar nog net dát streepje licht
in een voorbijgaande zomer
woorden,
ontstaan langs het bramenpad
waar een witte dwarrelvlinder
in zwoelheid, en nectarminnend…
Werkelijk
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
902 zoals ik in mijn jeugd
naar dat wat komt
nog als onbevangen en
eeuwigheid ervaar
mijn vel
rimpelt, verdroogt
doch de ogen
zien de schoonheid
almaar meer
gedragen door wortels van
ervarend verjaren
die het heden
maar ook verleden;
mijn levensweg steeds
beter doen verklaren
minder gebonden
of misleid
door dromerig…
De diepste droom ?
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
462 Vlak voor het sterven ben ik gewekt
uit een onbegrensde niemandsland,
de uitnodiging van de dood - voor
poorten van de waan – voor mij als
diepste dromer in baatzucht geleerd
om toch maar af te slaan, kenmerkend
voor het hele traject, de droom graveert
met scherpe naald de duizend teksten van
z’n gedachten in het geaderd marmer,
mijn…
Afscheid nemen bestaat niet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.359 Afscheid nemen bestaat niet
Iedere dag zorgt de zon dat ik je vergeet
Iedere nacht brengt de maan jou naar mij toe
Ik vergeef het mezelf, ik kan jou niet vergeten
Afscheid nemen bestaat niet
Weer wil ik mezelf verliezen in jouw verlossende armen
Weer wil ik mezelf kwijtraken in jouw helende handen
Weer wil ik mezelf verblinden in jouw dromerige…
Stille prioriteiten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
433 Vanaf het duin genietend van glinstering
over de rustige deining van de zee
wachtend, ja waarop, misschien herinnering
aan vervlogen tijden en hun wel en wee
dromerig starend naar overgang tussen lucht
en water waar mysteries zo talloos zijn
voorbij een horizon verder dan vogelvlucht
door avondrood in dalende zonneschijn
wakend dromen…
Uiteenlopende waarden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
748 Goud of zilver brons, 'k heb mij nimmer hierop toegelegd
daarvoor ben ik een te grote dromer
gun een sporter graag de gouden glans en roem,
heb ook vrede als Mercurius handel laat gedijen of
Fortuna elders wonderen doet.…
ROMANTICUS
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
373 en z’n ex
Toen hij nog een
onbeschreven blad was
nog heel erg jong
slechts de natuur op
zijn manier las
de vraag invulde over
hoe alles begon
zag hij de zwaan
en wist zo behoort
het te zijn
zo zou het moeten gaan
zo is de liefde teer en fijn
bij elkaar blijven verbonden
in vrede tot het eind
en veel later hoorde hij
die dromerige…
het begin van het einde
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
420 de meester gunt hem uit
de hardloper rent voorbij de tijd
zijn vrouw haalt hem in
een gewichtheffer torst gestolde tijd
een warm mens laat hem smelten
de kip voelt de tijd als veertjes
de haan vindt hem gebakken lucht
het kind zet de tijd uit
zijn moeder zet hem weer aan
iemand blaast de tijd weg
een ander vangt hem op
een dromer…
Grijze Luchten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
387 heb de hemel schoongeveegd
het grijze dat zo grauwe verwijderd
en heb dat heldere open blauwe
dat zoveel positiefs geeft
gevraagd schenk ons
weer hoop en vertrouwen
dat blauwe met zo af en toe
van die dromerige witte schapenwolkjes
met de in hun buik verborgen wollige dromen
ook al is het maar heel even
toch weten ze hele jonge en oude…
Schaduwmuziek
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
429 we dansten op
schaduwmuziek
van een wolkende
zon die oplichtte
in het blauw van
je ogen door
een dromerige
wit krullende zee
wind vlaagde
in haar dat
zich speels
met warme
zomer vulde
waar blond als
contrast de
uitdaging streepte
we duinden
door het hoge
helmgras dat
fluwelig deinde
in uitnodiging
om liefde loom
liggend…
Helaas
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
550 In dromerige ogen kan men zijn bestemming terugvinden,
wanneer ze echter sluiten is dit het teken dat jij ze niet aan je hebt kunnen binden.
Waardoor de zoektocht helaas niet ten einde is,
om af te sluiten met het gemis.
Naar vertrouwde warmte en geborgenheid,
de band tussen twee mensen vanuit oprechtheid.…
je danst het silhouet
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
755 varens in mijn tuin
spreidend sprietsend
als de groen grauwe fontein
op de plaza del piedro
ik denk , zo denk ik
aan de verloren avondschaduw
en neem jou peinzend waar;
een dromerig zijn
je danst het silhouet
van wuivende palmen
kwetsbaar lachend
met ingetogen pret
over het plavuis van
mijn verlaten liefdesplek
schuurt een laatste…
DE SPREEUW
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
819 nevel weefde om mij dromer
laatste dagen van de zomer
een gespikkeld zonnevlekje
met een snavel en een nekje
zat zo in het algemeen
wat te fluiteren voor zich heen
ondertussen, keer op keer
ging zijn kopje heen en weer
alsof het verwonderd dacht:
‘waarom fluit die spreeuw zo zacht?’…
gemist
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.536 waarop wij ons zo vaak
hebben verloren
ik mis de “koude” plas
(buiten toilet)
waarbij je ook de buren
goed kon horen
ik mis de oude bank
waarin je zat
en de vrienden
die ons kwamen bezoeken
ik mis het slenteren
zonder doel, door hartje stad
en het kopen
van meters rijen boeken
maar wellicht mis ik mijzelf
nog het meest
als de dromer…
Neem me mee; een paar schrammen verder weg.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
539 Misschien is het allemaal een illusie;
is het gewoon dromerig weer
en wacht alles me op;
daar op de kust,
met zijn eeuwige witte stranden
en klinken we onder het naïeve blauw
op het verzuipen van onze verlopen affecten.
Wij hebben onze plicht gepleegd;
de moord van onze silhouetten.
Het heeft ons veel zorgen gebaard.…
het schone lot
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
848 slechts gevoel
soms vaag en dun omschreven
het schone kent slechts één doel
het ware na te streven
ervaren van zulk een geluk
is waarnemen in de mist
soms als een plotse ruk
in het edele hart geritst
alwaar men, zo de mens is
het tracht vast te klinken;
men zoekt immers niet het gemis
doch wil het liefst in het hemelse
langzaam dromerig…
mijn gebroken armen
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
1.082 weerhouden
oud zout in jouw wonden te legen
de spiegel van de dag
zo ogenschijnlijk alledaags
legt de leegte bloot
het scheurt het hart in stukken
maakt van de pijn
in de ogen gewag
ziet helen alsmaar mislukken
waar geen leven is,
daar verschijnt de dood
in alles wat de ander
niet meer herkent
zelfs de zeepbel
licht en dromerig…
De Wisselwacht
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.693 Zonder geld of snuisterij
dreef hij bleek zijn koperij
van pandjeshuis De Wisselwacht
gelegen aan de Slapersgracht
waar dromers staande in een rij
hun allerlaatste dromerij
verkochten voor een lege nacht
aan Astaroth van nummer acht
Zonder appel of een ei
trokken zij die nacht onvrij
met ogen hol die al hun pracht
verloren waren in een…
Voor mijn liefste
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
2.615 Jij leeft in jouw grote boze wereld
en wilt mij als volgzaam elfje zien
je weet,daar ben ik veel te nuchter voor
nog nooit ben ik een dromer geweest
ooit door jouw ogen dan misschien
Stap toch gewoon uit die wrede hoek
sprookjesfiguren lachen eigenlijk nooit
leg jouw hoofd in mijn zachte handen
zodat ik jouw kinnetje kietelen kan
en morgen…
een goddelijke borst
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
759 wellustig wil ik
van je houden
ogen zacht
en dromerig
lippen
gulzig naar
de zachtheid
van mijn mond
strelend langs
je hals
en borsten
vrijen we
in overgave
naar totaal
fel is het spel
dat we spelen
sneller dan licht
wisselt gezicht
in vurige passie
gloed maant
tot spoed
naar extase
ruw zijn
je handen.…
fel is het spel
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
900 je spieren stevig
een goddelijke borst
het kloppend hart
goed zichtbaar
in de spanning
van je hals
je schouders geven
mij vertrouwen
wellustig wil ik
van je houden
je ogen zacht
en dromerig
lippen
gulzig naar
de zachtheid
van mijn mond
strelend langs
je hals
en borsten
vrijen we
vol overgave
naar totaal
fel is het spel…
Lichtkind
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.441 Waar gisteravond een luchtballon met aangevuurd gas
opsteeg, grazen schapen dromerig.
Bezwaard met druiventrossen kreunt het avondhout;
jij hoort het niet en tekent figuren voor waterlopers.
Eerder dit uur gebroken, is de oosthemel
waarachtig donker. Zijn wachters tijdloos,
kwetsbaar zonder hellebaarden, met het wachtwoord
onbekend.…
solae propositiones sciuntur
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
511 waarheid veloren raakt
en de hemel nooit de aarde raakt
had ik mee moeten lopen
naar beneden
alleen maar blijven hopen
dansen met de gestoorde goden
alles maar verlaten
achterlaten
loslaten
onzin praten
oneindige verhalen
bomen spreken eindelijk weer tegen mij
een spreuk onverklaarbaar
sterren kind
gij loopt achter de feiten aan
dromerig…
Het lied van de zomer
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
539 een handje vol zwart geel gebekt
floot uit zijn nest in het tederste groen
het hoogste lied van de zomer
woest sprong de hond zijn tanden gewit
naar de slapende kat en beet in de staart
van de zonnende dromer
we liepen met vrienden bepakt en bezakt
in het heetst van de stad over zinderende wegen
door zand naar het goudgele strand achter…
Het duivenprieel
poëzie
2.9 met 13 stemmen
3.842 Want ach, mij grijze dromer
Verblindt zulk hemels gezicht.…
Zomerzon
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
570 weggevlogen,
wek jij mij zonder mededogen
om met jouw stroom lauwwarme stralen
mij wéér zo vroeg uit bed te halen
Mijn lichaam voelt zwaar, ik zucht en gaap,
ik aarzel tussen wakker en slaap,
doch jij maant mij kalm en tevreden
na het douchen snel aan te kleden
Heel mild werp jij je gouden licht
direct op mijn gepoetst gezicht
zodra ik dromerig…
Potdicht (4)
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
501 Hier weet de dromerigheid van wijken -
net naast de mand.
Toch roemt en rilt het hier van machten,
luist hier verstand (meer dan het hart)
van wat ik schreiend hoog blijf achten:
mijn hand.
-----------------------------------------------------------
Potdicht 4, in pastiche het gedicht (nr. 4043) “Binnenhof” van Aad Nuis.…
ZOMERAVOND I
poëzie
4.3 met 3 stemmen
851 Buiten dralen zoete roken —
Geur, die van de zomer is —
En de ogen half geloken,
Droom ik, voor het raam gedoken,
't Uur, dat voor de dromer is.…
NACHT-KAPEL
poëzie
4.3 met 6 stemmen
1.555 Maar luistrend naar de stilte
En dromerig van dat blomken broos,
Rees in mijn ziele, moe gezocht,
Een goedheid, die geen mens vermocht:
Berusting eindeloos.…
November
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
684 Nu en dan verras je ons met zware buien
En storm rukt de bladeren van de bomen
Die door de straten dansen langs de puien
Om ergens in luwe plek tot rust te komen
Maar ook dagen straal je met volop zon
Benader je bijna de warmte van zomer
En ieder geniet in ‘t park of op balkon
Of ergens op het gazon als een dromer
En verder willen wij niet…