861 resultaten.
Zephyr
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
478 Allez, mijn schone aquarel
toon mij jouw solarplexuslicht
de zonnevlek en zonnebaan
ellips der aequatoriale
vederlichtheid der humaine
condition van 't tien dizaines
onderzonse ondermaanse
broos en vluchtig mensbestaan
wijl phaëton zijn paarden ment
doorheen diana's ozonlaag
in ijle luchten atmosferisch
volg ik jouw aura ademloos…
Monument van stilte
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
2.109 een traan
nuchter van geest en
vertrouwen maakt het rouwen
lichter op de dag
het is geen feest maar het mag
een enkele lach
herinnering
ogen spreken van gedrag
er ligt zwijgen
in het groeiend zien
vluchtige blikken, voorzichtige knikken
een hand rust op een schouder
het weten, we worden ouder…
De smaak van haat
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
2.754 ik schilder jouw naakte lichaam
als een voorbij stormende komeet
jouw vluchtigheid speelt mij parten
ik geraak niet meer bij
jij schreeuwt de sterren naar benéé
en toch ben je verwonderd
wanneer de maan niet meer naar je lacht
en het donker van de nacht jou omsluit
in razernij ontstoken, treft mijn
liefde jou geen blaam, enkel door
wat…
kringelt traag herinnering
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
739 druppels aan het glas
een sigaret ligt nog te smeulen
ik peins en merk nu pas
hoe stil het was, de rook
ze kringelt traag herinnering
vervliegt dan blauw in
vluchtigheid naar morgen
de stank is grijs vandaag
in stugge stilte
schreeuwt de tegenstand
ruzies worden ongehoorde
monologen er is geen open hand
we dwalen in de tijd…
de eik
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.186 ik lag languit en dacht te
zijn de schaduw van
z’n kroongewelf
geen toen en straks en geen
daarginder, geen spatje
van mezelf
diep in mij zit een knoest
een eeuwig oude
stobbe
een stukje oer dat tijdloos is
dat nooit bewust
zal worden
dat groter groeit, de tijd
verstrijkt, het wortelt
in mijn genen
het overvleugelt al wat
vluchtig…
die late zomerherfst
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.225 ik denk aan jou
terwijl er koelte sneeuwt
op huid
die altijd zomerwarm nog is
mis jou
met elke ademteug
verlies gezegend rijk
- niet arm
’k hou van je schaduw - vluchtig
die in mij wijlt
smartelijk passioneel verslaafd
aan ’t winterloze, ver van elke tijd
je volgende herfst weer vindend
in een betoverend laatste groen
je geur tot…
Rozenoorlog
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
2.284 ~~
zwarte zijde, sensueel
omplooit vervagend, schaduwrijk
slechte dromen vervliegen
als flarden nevel in de zon
lichamen vergloeien koud vuur
zoeken grenzen in romantiek
wanneer illusies kastelen bouwen
met vluchtige luchten het fundament
dan bloeden rozen zwarte schaduw
in maanlicht ijskristallen-koud;
uit de wortels van dagelijks…
Hij
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.220 Hij is er niet
hij is hier nooit geweest
hij leeft voort
in mij
in mijn droomwereld
vluchtig
ongrijpbaar
ik wil hem niet vangen
hij zal mij nooit vangen
laat ons
samen één zijn
als spiegels in de nacht…
De overpeinzing
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
523 Gekrioel geleid in goede banen,
groet of glimlach, vluchtig doel.
Zovelen bij elkaar gepropt,
een concentratie van talenten.
Zoveel dat je wordt opgeslokt,
het hoofd omhoog en boven water,
zo turend naar de horizon.
Ik droom en pieker over later,
we dartelen de toekomst in.…
Papavers
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
742 Want alles is gegeven hier:
de zon en ook de wolken,
al ademt vreugde door een kier,
zo plots komt pijn vertolken
hoe broos en vluchtig elk plezier
de levensstroom doet kolken.…
vluchten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
840 sterrenconstellaties
snelt men naar de nacht’lijke haven
begerig naar nog verdere oorden
felwit neonlicht verdrijft daar
elke flonkering lichtjaren ver
dreunend verdwijnen zilveren vogels
naar de blauwe nacht achter de kim
boordevol verlangen naar ’t onbestemde
nooit ver genoeg in de rusteloze geest
hoge witte strepen door de orion
een vluchtig…
Ogen als planeten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
577 Ogen als planeten
staren strakblauw naar de maan
Voorbij de hemisferen
Trekken sterren trouw hun baan
Ogen als kometen
doorklieven tijd en ruimte
De toedracht is niet vluchtig
naar de horizon ver buiten
Sterrenstand geeft ruggengraat
Men zal nog wat beleven!…
ijzige onwetendheid / in stilte voelt het zich bekwaamd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 ik kan niet troosten nu
de pijlen op mij zijn gericht, het
dubbelwandig hart lijkt geïsoleerd
van tijd en daad
jij kromt jouw vingers en dept
goedwilligheid op een bank
zonder woorden – de piano staat
boven –
akkoorden vol zwijgbeloftes
doen het raam beslaan, er wordt
geschreven op het vluchtig water
dat zich wintert wanneer…
Het roestige weerbarstig zijn
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
446 er zit traagheid in de tijd
het roestige weerbarstig zijn
kraakt en piept een
al reeds lang vervlogen lied
niets gaat meer gesmeerd
norm en waarden worden
vluchtig aangeleerd
in honger naar succes
stress en haast
jagen op seconden in
het krakkemikkige contact
op oog en hand wordt niet gewacht
pas als het opwinden is afgelopen
omdat…
Wankel evenwicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
464 ik ben in wankel
evenwicht beland
pak iedere hand om
niet ten onder te gaan
er was al jarenlang
geen land meer te bezeilen
ben aan lager wal geraakt
maatschappelijk afgehaakt
ik dacht licht te zien
in het alternatieve circuit
het wrakhout wilde
maar niet blijven drijven
de vluchtige beloftes
het luchtig handjeklap
boden niets om…
verdwaalde mensen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
620 verdwaalde mensen in de stad
werpen hun schaduwen op straat
geketend aan een doelloos pad
bewegend in dezelfde maat
diep bedolven onder vele smarten
hebben zij zich in een waan gehuld
die de leegte in hun dorre harten
slechts met vluchtige verlangens vult
ik lees de wanhoop in hun holle ogen
en voel de pijn van hun verloren strijd
terwijl…
Volk van weleer
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 ik zag hoe
jij verschoot
even voorover
boog in een
klein moment
van contact
er sluierde
al een lach
in je blik die
ik meteen
vertaalde tot jij
hebt het gefikst
ik wist van
jouw vluchtige
ontmoetingen
met leden van
het kleine volk
van weleer
zij zijn
eigenlijk nooit
weggeweest
hebben eeuwen
in schaduwen
van jaren geleefd…
wat weten we nog
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
468 wat weten we nog
van varen op oceanen
van bloed
de rusteloze blinde wind
en onstuimige regens
van werelden die anders buigen
wat weten we nog van dingen die glanzen
maar binnenin duisternis bewaren
wat weten we nog van een ochtend
luierend in de rozenstruik
van een kersentak die aan
het raam klopt
de trage wind die vluchtig een…
Mesokosmos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
394 De lucht is blauw en koud vandaag
alsof de dampkring dunner is
en ik de lege ruimte ervaar
waaronder de huizen klein en laag
zijn zonder enige betekenis
vluchtig en inwisselbaar
De oude houtfabriek lijkt lek
Rechts opzij aan de onderkant
stijgt er rook op uit het pand…
Argentijnse Tango
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
612 Verdriet transformeert tot dans
die in deelbare vluchtigheid
wordt weggeschreven
in twee paar vlinderende voeten.
De spiegeling van het evenbeeld:
zijn voelbare verwachting
zwierig ingevuld door haar inspiratie,
als een stoutmoedig woordeloos compromis.…
Weer veel papavers
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
179 Want alles is gegeven hier:
de zon en ook de wolken,
al ademt vreugde door een kier,
zo plots komt pijn vertolken
hoe broos en vluchtig elk plezier
de levensstroom doet kolken.…
Reality TV
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
746 nergens aan te voldoen
Je bent gewoon wie je bent
Als je dat maar lang genoeg doet
Raakt de kijker er wel aan gewend
Je van alle schaamte ontdoen
Is tegenwoordig de trend
Zo wordt je vanzelf wel beroemd
Zo wordt je vanzelf wel herkend
Hoe platter het toestel
Hoe platter het vermaak
De roem vergaat snel
Dat zie je heel vaak
Alles gaat vluchtig…
De laatste sterren
hartenkreet
4.1 met 21 stemmen
2.741 Raak niet aan mijn tranen,
loop zachtjes om me heen,
nog even naar de sterren kijken
en het boogje van de maan
Het ontwaken van de pijn,
vluchtig langs mijn wang,
draagt de stilte in jouw ogen
als wij de woorden overslaan
Vraag maar aan de nacht,
slapend op mijn huid
' Mag ik even bij jou schuilen
voor het leven mij verlaat…
dat naar vrolijk rook
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.764 aan
de anjers in het cellofaan
grote stappen en ruim
met zijn armen wapperen
je hebt hem nooit
gekend die grote vent
een glimlach van niet weten
veel vergeten om zijn mond
je wist nooit waar hij
stond als je hem nodig had
hij koos ook geen partij
als jij verloor in het debat
hij had iets luchtigs
dat naar vrolijk rook
het vluchtige…
Onaangebroken
netgedicht
2.5 met 499 stemmen
90.784 Je bent niet de zoveelste vlinder,
noch een even vluchtig zweven.
Je bent van hier tot ver achter ginder,
de laatste pure betovering gebleven.
Je bent geen spreuk uit oude boeken,
noch verbijsterd stil verstand
Je bent de waarheid uit de doeken,
met het verlangen in de brand.
Je bent mijn jeugdig groen verlegen.…
enige eis
hartenkreet
2.7 met 11 stemmen
2.136 Geen vluchtige woorden.
Niet zwevende akkoorden.
Niet meer
immer heen en weer,
terugkomen en vertrekken.
Moe is hij van het ontdekken.
Liefde ontnam hem
alle reislust.
Diepgang
had hij plots gekust.
Samen zijn,
voor altijd.
Thuiskomen,
is plots
zijn enige eis!!…
gescheiden wegen
netgedicht
3.4 met 23 stemmen
845 onze persoonlijke wegen gescheiden
voorbij het weten,voorbij de aanwezigheid
in spanning van het ongewisse
zwelgend in zelfovergave
de tong der hartstocht krult in begeerte
ongeladen in vluchtige bewegingen
in stevigheid van een schuchtere brug
waarop het spel der vrijheid gespeeld word
waarin herinneringen glanzen in zuiverheid
en wijsheid…
geen verval
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
79 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
geen verval
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
686 Afgekalfd land, rotte palen en
golven zonlicht opnieuw zichtbaar
in spiegelend water; versprankeld
onder een gebroken wolkenlucht
Zwermen zilveren vogels bespelen
een vluchtige harp, waar schichtige vissen
spiegels verscherven; beelden verbrekend
van dood hout half verzonken in moeras
Ogenschijnlijk geruïneerd landschap,
maar als altijd…
Wijze Raad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
654 Nu de deuren zijn gesloten laat de ns-planner een vluchtige traan.
Veiligheid telt, en hij laat geen trein meer gaan.
---------------------------------------------------
(B&W heeft de Martinitoren (Gr) tijdelijk gesloten voor publiek i.v.m. enkele zelfdodingen)…