2391 resultaten.
Humor in een potje
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
986 In een potje op de schouw,
meer stof erop dan erin,
af en toe eens met een swiffer,
ook al ben ik dan allergisch,
en blijft het lood in mijn kiezen,
toch kan ik niet niezen.…
Wandeling
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
451 milde avondzon
op de bosvijver een waas
van zaden en stof
stilte tussen zomergroen
waterjuffer rust op blad
Tanka…
Over pathogeen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
699 Ze konden er niet omheen,
De stof was pathogeen.
Hoe ze ook proberen
Het resultaat te bezweren
De ziekte slaat om zich heen.
Is het pathogeen
Erken dat dan meteen.…
Het Menselijk Leven
poëzie
4.0 met 1 stemmen
3.266 Genaakt het uur, al staat een heir rondom het hof,
De Koning valt van zijne zetel
En wordt een handvol as en stof....’…
Stof waarvan we zijn gemaakt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
530 Woorden zijn als sporen
in de sneeuw of vervliegen
of in de rukwinden van de wind
bedekt of verwaaien, raken
verloren onder het laagje stof van
geluk en verdriet, voortgedreven
op goed en slecht van twijfels
van alles wat krom is en uiteindelijk
toch weer recht, te geloven dat
elke smoorde voetstap wordt gehoord
door de ziende en de…
Persoonsgebonden Beschadiging
snelsonnet
4.1 met 13 stemmen
931 Ik las de open brief van Erwin Kalle
Die nu al dagenlang wordt rondgetweet
Ik dacht niets anders dan: "Dit kàn toch niet!"
Zo blijkt hoe diep een kabinet kan vallen
Bezuinigen dóet pijn. Ten enen male!
Maar dit gaat ver voorbij het meest basale…
't is voorbij
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
2.679 mijn wereld om voor te leven
is gestorven
naakte bomen
in een dode woestijn
de zee draagt
een ijskoud veld van vissen
de kust neemt afstand
voor wie ik leefde
is gestorven
de zon poogt verwoed
zonder resultaat
zijn warmte rilt mij slechts
een huid om leegte
àlles lijkt dood…
zandstilte
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
683 hoe kan ik spreken
over het zelfbedrog van
de dageraad
als wind woestijnen blaast
uit hoge torens naar het blinde denken
van zwarte honden, die in de nacht
zich van gehuil onthouden
omdat stilte een wereld achterlaat;
een neerstrekken van verbijstering
waar vrijheid en poëzie
breken in de dood
om woorden die eenmaal waren
en…
Blue Tuesday
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
752 onmacht en frustratie
cirkelen als gieren
boven de betegelde woestijn
boven die eenzame persoon
het broze geluk
van de vroege ochtend
het gevoel
dat het nog wat gaat worden vandaag
dat alles
in een stap weggevaagd
nu de gieren zich storten
op de nietsvermoedende
het gevoel overvalt hem
van woede
van helaasheid
van natte verse sokken…
incommunicado
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
507 talen
maar kan je niet bereiken
al woon je dichtbij
lijkt het
of je in het verre Patagonië bent,
toen post nog bedeeld werd te paard
toen telefoon en telegraaf
hun digitale opvolgers
globale connectiviteit
nog toekomstdromen waren
ik blijf briefjes
in een fles
in zee gooien
die je niet bereiken
ik blijf roepen
in de woestijn…
uit rots gehouwen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 over knerpend grind
wandel ik hand in hand
met zachte woorden
naar het kerkhof
ik houd ervan om naar jou
te gaan te voet alleen
in een onophoudelijke regen
doordesemd van aardse kleuren
als een opgewaaide rode duin
in de woestijn een wiegelied
van zachte woorden
uit rots gehouwen je naam…
Onbemind 3
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
500 Ook ik ga ongemerkt voorbij,
door de woestijn, en door
de consternatie.…
schoonheid
netgedicht
4.1 met 49 stemmen
2.369 dood je wilde schoonheid
in een zacht lied
als een landschap zonder lichaam
of vermaalde rust in stof
van verdwenen namen
die nooit meer zijn gezien…
Liefdesverdriet
hartenkreet
3.8 met 16 stemmen
1.725 Wat is het bestaan meer
dan een onmogelijke droom
Een brandend leeg land
waar je minder bent dan stof
Onverdraaglijk verdwaald
in de ogen van een ziel…
Bizar
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
83 Veelkantig die jota van verre
Die wartaal als stof in de wind
Geen touw en geen sterren
Om vast aan te knopen
Wie weet waar je logica vindt?…
Regenboogcirkels van hoop
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
647 Uit je hand
valt de
macht
die je
had op
stenen die
je niet
kon tillen
sappig gras
ertussenin
we kijken
ernaar vol
verbazing
onder modder
liggen varkens
begraven
regenboogcirkels
van hoop
het zwart
wordt geschild
een zacht briesje
geurige lentewind
waait over de
rimpelige oceaan
richting woestijn…
De droom van de archeoloog
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
2.915 Gewapend met tandenborstels
Trok hij naar de woestijn
Voor het laatst ontdekte graf
Spittend in de droge grond
Stuitte hij op schedel en edelsteen
Zich afvragend wat de context was
In een mooie stratigrafie
De lagen van het grondprofiel
Met duidelijke chronologie
Het deed hem allemaal niet zo veel
‘Een biertje en dan lekker slapen…
Voor het donker werd
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
867 De roepende stem
uit de woestijn,
golven van verwondering:
een medestander, die doordrong
tot de verstandsverbijstering:
onvoorwaardelijk de overgave,
een uitputtend doodgaan
voorlopig in de kiem gesmoord.…
Bewonderenswaardig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
564 Iedereen bewonderde
zijn weidse blik -
zoals díe uitkeek over het landschap
bergen, dalen, bossen en meren
woestijnen en oceanen
onafzienbaar als ze waren
toch hélemaal in zich opnemend
die blik die zei:
pas als ik dat allemaal belopen
bereden, bevaren heb
en daar dan ben, dáár
daar helemaal achteraan, weet je wel
dan ben ik er -…
Belichaming
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.361 een bed van rozenvlees
doortrekt mijn aderen
krimpend van begeerte
naar water in de woestijn
alle luchten wuiven weg
terwijl onze genen zich
stempelen in spiegels
gelijk van adem en bloed
omtrek ik jouw middellijn
drink jij mijn zielswater
met omarmen van huid
en inlijven van schaamte…
Samen vechten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 Samen vechten
Bergen beklimmen
Op de top zijn en genieten van het zicht
Tot je knieën in de modder
Geen beweging in te krijgen
Maar toch eruit komen
Verdwaald in een woestijn
Uit zicht geraakt
Maar in gedachten verbonden
Tot de ander gevonden is
Samen vechten wanneer dat nodig is
Omdat je niet wil
Omdat je niet kan
Omdat je niet leeft…
Donkere dagen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
785 is er de melancholie
van overvloed
als gevoelens zijn uitgeput
door veelheid in nuance
lijkt de ziel beboet
door aangereikte kansen,
van woorden die nu rusten
in de geest of in mijn hart,
vaak met gesloten ogen
roep ik in de leegte
van een woestijn
van vergane glorie
of word ik binnenkort
door de natuur
dan wel mijn gemoed
naar…
Evaluatie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
499 Je zou de korrels in de woestijn tellen
Tot je adem geel kleurt
Er is nog een gedeelte te gaan
Dat als ‘leeg’ te boek staat
Daarna zouden we gaan reizen
Naar het uiteinde van stofwolken
Het schijnt dat daar nieuwe sterren
Ontstaan als dichtheid compact genoeg is
Niemand die ons zou opmerken want
Afstand is geduldiger dan vlees…
Alle tijd van de wereld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
421 In dorre woestijnen en in oceanen.
Ook in een mens die gestorven is,
en in onze herinneringen leeft.
In een aandachtig levend mens,
die alle tijd van de wereld heeft.…
Geven en blijven
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
2.143 En haar masker lijkt op haar
trouwe wanhoop die niemand begreep
toen ze haar liefde
in scherven zag vallen en hij
een
afscheid
werd
die haar
slechts
het geduldige stof
op zijn foto en
de naamloze pijn
van haar eenzaamheid
gunde.…
een roos in blauw
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
737 droom van stof
spreken in stille taal van lichaam
dan zou ik je zeggen
ik ben thuis
thuisgekomen in jouw hart.…
Zwitserse kaas.
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
707 Ik zit in mijn stoel
Hij is van hout, mooi glimmend hout
Maar als ik opsta zie ik stof
Mooie rode effen stof
Ik eet kaas
Ik eet gele kaas, ik eet geel
Kuikens zijn geel
Die eet ik dan weer niet
Voor hen maak ik een uitzondering
Ik praat in mezelf
Ik praat hardop tegen mezelf
Ik geef ook antwoord
Maar ik versta niet wat ik zeg
Het klinkt…
De smalle ring
poëzie
4.0 met 6 stemmen
1.681 aardse lijf, geen stof bezwaart
De ziel die door uw ogen klaart,
Als smalle ring, als gouden band
Niet schendt de naaktheid van uw hand.…
Anker
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.133 Want onze reis voedt het raadsel van de kosmos
Zwarte gaten en spiralen van stof
Terwijl we duizelen van vragen
Waait de poort wijder open
Worden we nachtblind in verzengend licht.…
corrosie
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
1.039 het zal mij
aan mijn reet
roesten
zuurstof vreet
de aanstoot is CO2
heel fijn
kankerend verlaat
ik dit leven
stof tot overdenken
zo ver ga ik.....…