806 resultaten.
Aids
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
805 Je gaf de paarden voer en met de varkens
heb je gedineerd, een zomerpark vol bessen
en papavers, vermoord, door de gifwolk uit
het zwarte woud, je oneindige stem, klank
van een sprookjesfee, is weggeëbd naar het
gebied van Thanatos, er zullen resten van je
ziel, die in het harnas verbleef, komen spoken
rond de doktoren, die zand uit de ogen…
vage angst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
534 eiken
wind raast in de toppen
verschuilt zich ruisend
in ‘t eeuwige groen van
statige bemoste sparren
zwijnen spoken hier rond
zwart smakkend knorrend
elke geest vlucht jammerend
tijdens hun nachtelijk maal
in de morgen resten nog sporen
zijn evers verscholen in ‘t groen
vaag hoor ik gevloden schimmen
in flardige nevels over dit woud…
NATURA CONSOLATRIX.
poëzie
3.0 met 8 stemmen
1.344 Hier rust ik ver van 't woelig mensenras
In macht'ge zuilengangen van het woud,
Met dak van wiss'lend groen, doorwrocht met goud,
Hier op het mollig, mosrijk lentegras.…
De kerk in 't bos.
poëzie
2.2 met 4 stemmen
1.085 O - ver het woud
gal - men de klok-ken als Eng'-len - ge - zang,
Vlei - end met to nen van zil-ver en goud:
Kling- klang, kling - klang, kling - klang, klang!
Kling - klang! Kling - klang!
Sta - tig van stem roe - pen de klok-ken met stre-len - de drang:
Na - der, o na - der, o na-der tot Hem!…
In tegenstellingen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 steken -
Aardappelveld overspoeld door rijke modderstromen,
Oogst onmogelijk gemaakt voor tractoren,
Geen machine die er nog kan komen -
Alleen mensenhand die uitkomst biedt,
Overvloedig licht dat welhaast alles onzichtbaar maakt
Ogen die maar niet kunnen wennen, geen bril die helpt,
Het zwartste donker in mijn hoofd, ondoordringbaar woud…
Elk seizoen z'n waarde
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
543 Treur niet om gevallen bladeren
of wind die fluit door dorre hout
herfst heeft zoveel schoon te bieden
zoveel valt te genieten in 't gekleurde woud
rest ons straks nog gure winter
met zijn stormen guur en koud.…
Nachtwoud
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
169 sluier valt over de groene bomen
de vrees voor de waarheid is nu heengegaan
de dwaze mensendroom weeft draden
van een oud vergeten mysterie
geen mens die deze stille paden kent
een nobele echo zweeft door de contreien
de koude aarde wordt door licht verwarmt
waar sterrenstof de diepe ziel komt wijden
een extra gloed verlicht het verre woud…
KRETA
poëzie
3.8 met 25 stemmen
8.258 Of het een stil schip was, diep gezonken,
Welks topzeilen in het maanlicht blonken,
Schoven zijn besneeuwde toppen zacht
Langs de verre wouden van de nacht,
Door de manekring en sterrenzwermen
Meegetroond, ontvreemd van kust en bergen,
Even streng gescheiden en ontheven
Als mijn grondloos dromen van mijn leven.…
Onder het groene dak
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
728 De stilte van het woud.
Geen geluid dan dat van op de dieren na.
Geen geschreeuw van mensen, van voorbij razende auto’s
of overvliegende vliegtuigen.
Alleen maar die rust
Juist door deze innerlijke rust
en frisse lucht lijkt het alsof je droomt.
Je wilt nooit meer ontwaken.
Je hoopt voor eeuwig in deze ‘groene long’ te mogen ademen.…
Ik hoorde stemmen van een vreemd bestaan
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.975 - Eér heeft de stilte een taal
Dan aller zomervooglen lied in 't woud
Dat onverstaanbaar van de takken glijdt -
O, ik geloof óns wordt in eenzaamheid
Somwijlen een mysterie toevertrouwd...
Dat wij vergeten moeten - telkenmaal.…
Herfstnacht in de Tuilerieën
gedicht
3.3 met 16 stemmen
7.079 Soms een roep door 't woud
van een duif en het onhoorbaar klieven
van het duister, dat zich slapend houdt
om de laatste liefde te gerieven.
Verder niets. De nacht en ik alleen,
eenzaam wandelend aan de rand der tijden,
zó verheugd en zó bedroefd meteen
om mijn voeten die een afscheid schrijden...…
Angst
hartenkreet
2.9 met 10 stemmen
978 Terwijl het duister
alles vervaagt
en je alsmaar
struikelend
door het wrede woud
verdwaald verdwaast.
Je vlucht in een waas vol paniek
als je door een slingerende tentakel
omlaag wordt getrokken
In de stank.
De aarde proeft
tegelijkertijd
slikt klauwt
en verdrinkt
je in verdriet
Zwart.…
VERANDERLIJKE AARD
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
433 achter één dreigend zware wolk
vol ziedende bliksems
scheurende donderslagen
die
stuiptrekt _ zich zwellend plooit
tot monstergedaantes
dan
krimpt _ verhardt
langzaam neerdaalt
in een wijd zachtglooiend heuveldal
voortbestaat als hechte struik
die altijd roze bloemen draagt
al verandert steeds zijn aanblik
dankzij
schaduwval uit nabije wouden…
's-Gravenhage
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.732 De rondom groene buurt, het rondom stenen Hout,
Des boers verwondering, al komt hij uit het woud,
Des steêmans steeds vermaak, al komt hij uit de muren,
Der vijanden ontzag, de vrijster van de buren,
Des werelds lekkernij, des hemels welgeval.
Is 't daarmee al gezegd, zo ben ik meer dan al.…
Apocalyptische wederopstanding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 In donderend geweld is verzet gebroken
mijn huid gescheurd en wonden open
ledematen met lood verzwaard
de adem afgesneden
rotsen geteisterd door beukende golven
stranden gespoeld tot stinkend drab
duinen geëffend, vervallen,
bescherming verloren
velden bruin verbrand door de droogte
wouden in vuurzee opgegaan
dieren door dorst gestorven…
De herfst blaast op de horen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
5.145 De stilten weven gobelijnen
van gouddraad over ’t woud,
met reeën, die verbaasd verschijnen
uit varens en frambozenhout,
en sierlijk weer verdwijnen -
De schoonheid droomt van boom tot boom,
doch alle schoonheid zal verdwijnen,
want alle schoonheid is slechts droom,
maar Gij zijt d’ Eeuwigheid!…
Het nest
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
561 En het woud zingt een voorjaarslied,
hij luistert vreedzaam en bedeesd.
De bomen schudden hun wilde haren,
en lachen om dit lentefeest.
En zo trekt hij door de aardse jaren,
met een wijze witte baard.
Hij liet de welvaart langs hem varen,
en heeft alleen zijn 'ik' bewaard.…
Zo te kunnen schilderen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 Geel klatert klinkend langs lichte vlakken
ze tinkelt over blauwe wateren en langs
de toppen van een dicht-groen woud
waarin zware dampen hangen
adem van aarde, blad en hout
Het stervend licht penseelt paarse vegen
zachte schemer langs de hemel
spreidt de stilte uit
waarin helder opklinkt het geluid
van een vogel vlak voor de nacht
Rood…
Eenhoorn
gedicht
4.0 met 6 stemmen
3.938 Here, zonder naam en zonder gezicht
Zie vanuit den hoge
Op uw droeve eenhoorn neer
Die danig hunkert naar uw licht,
Die sierlijk door de wouden dwaalt
Maar bladeren geen voedsel vindt,
die voor de poort der doden draalt,
Allen bladeren op uw wind.…
Eenhoorn
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.829 Here, zonder naam en zonder gezicht
Zie vanuit den hoge
Op uw droeve eenhoorn neer
Die danig hunkert naar uw licht,
Die sierlijk door de wouden dwaalt
Maar bladeren geen voedsel vindt,
die voor de poort der doden draalt,
Allen bladeren op uw wind.…
Het bos
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
650 Fladdert op en neer
Hij blijft in het bos
hij is op zichzelf
Samen met de elf
Die ook in het bos woont
En de sfeer van het bos
Beklemtoont
Een stap in het bos
En de mens voelt zich mens
het leeft tussen de bomen
Er zijn voor veel levende wezens een onderkomen
Ritselende Geluiden
Tussen stilte door
Prachtig
Toverachtig
Het bos
Het woud…
HEEN EN TERUG
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
409 Tussen steile rotsen
door dicht woud omringd
dendert de stortbeek
naar beneden
geeft zich over aan de wil
van de oeroude Schepping
over hem heen
stijgt en daalt telkens
een gondel langs de helling
steeds onderworpen
aan menselijk gezag
de hotsende stroom
bereikt het lage dal
zoekt als kabbelend riviertje
de tijd zonder eind
het…
Gooi het eruit!
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
341 je longen uitschreeuwen in het Renkumse woud,
de Colmschater heide
de bossen van Deelen
met z'n verdomde schapen
en wilde zwijnen
roeken en kouwen en kleregeiten
martelende marters en
schuchtere reeën
lukraak om je heen slaand
naar skinny dive nimfen
en vluchtende vruchtbare
maneaterfeeën
tot je totalloss leeg bent
en…
Winterdag
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
417 Langzaam werpt zij haar stralen
over het sereen witte veld
en in het woud
staan de bomen
met witte mutsen.
In zilverschijn glanst
de verstilde wereld.
Kleumerig zitten kraaien
in naakte kruin van een eik
fel contrasterend tegen witte wereld.
Langzaam komt leven op gang
op nu verstijfde vaarten.…
Schimmel
gedicht
3.7 met 43 stemmen
15.833 haard dansen de vlammen
Van de bedienden slechts
hun verre fluisterstemmen
Een ogenblik is alles stil
een dood moment in tijd
de neus gedrukt in het
naar stof riekend trijp
van de versleten canapé
Naar buiten kijkend
in de wintergrijze lucht
een sledetocht met paarden
over het landgoed van mijn vader
gehuil van wolven in het woud…
Haiku
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
914 Stille vijver
Geheimzinnig en donker
Zo diep als de nacht
De eenzame bloem
Verloren tussen het gras
Ik wil je vinden
Het zingende woud
Zwefend op de melodie
Zoek ik naar het pad
Bewegende wolken
vormen veranderen steeds
hetzelfde toch nieuw…
Oktober
poëzie
2.7 met 74 stemmen
10.133 O luchten-goud, o groen van 't woud, o verven,
Die, in een laatste opglooiing van de aard,
Van al het schoonst des zomers, lang gegaard,
Een tooi hem toverdet, tot zacht versterven,
Wat was mij nu nog al uw licht-schijn waard,
Nu ik die teerste aanwezigheid moest derven?…
Schemerbos
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.145 Er dwarrelen
verdorde dennennaalden op mijn kraag
terwijl op fluwelen voet een vroege vos
mijn pad kruist over de flanken van het bos
Mijn achtertuin leunt tegen dit woud
waarin de vrije loop van de seizoenen
voorziet in het natuurlijk onderhoud
met in de winter karige noodrantsoenen
en de zomer de overdaad verzwelgt
ook ieder mensenwerk…
Irak
hartenkreet
3.4 met 15 stemmen
1.795 ze doen verdomd hen eigenwijze zin
hun oor leent zich slechts aan oliemagnaten
de mening van het volk is hen te min
een nieuw Vietnam is niet meer te ontkomen
zo’n tragedie, rijp voor het witte doek,
waar, onder napalm, hele wouden stomen
en mens’lijkheid ten prooi is aan hun vloek
ach laat mijnheer de president maar dromen
zijn schande…
de laatste heldenjaren
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
615 de plassen in het woud
zijn wat minder helder
hun diepte eerder ondiepte
en het spat niet meer zo hoog
als toen hij als kleine uk
zijn lijf erin liet landen
op ontdekkersvoetjes met
beslijkte kindsandaaltjes
het pad waarop vandaag
de oude grijsaard schuifelt
is geharkt en uitermate droog
met afgeschermde en versleten randen
om de dieren…