5388 resultaten.
Wortegem in winterglas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
198 Maar de zon heeft haar versleten, alsof zij weten kon wat diep verborgen leefde achter schaduw en achter zon.
Nu is zij nabij gekomen, zo stil, zo innig goed, als een bloem die zich ontsluit en rust vindt in mijn bloed.…
Duisterschaduw
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
576 vinden
in de worsteling te wrang
voor eenzijdig niet beminnen
en ik houd het beetje licht ook vast
in mijn grijpgrage vrouwenhanden
vol onbegrip maar met vertrouwen
dat onze vergissing niet blijvend is
of weg zal kwijnen in de tussentijd
omdat je in gedachten ook kunt beminnen
en prille liefde zonder na te denken
zoekt een weg door de schaduw…
Onbetaalbaar
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
238 In de schaduw
een jongeman,
alsof hij niets
had meegenomen.
Zijn vingers glanzen
geel van de dooier.
Een poederwit gezicht,
bloedende lippen.
En in de hoek van de kamer,
alsof de verf je verhult,
vangt jouw blik de mijne.
Boog in de hand,
twinkelend van nieuwsgierigheid.
Weer heb je een moord gepleegd.…
De echo van wat we verloren
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
128 Een schaduw die danst op de muur van de gang,
een lied op de radio, bekend en zo lang.
Het zijn de fragmenten, de sporen op de tast,
van een liefde die ooit zo perfect in ons paste.
Het is geen luid lawaai, geen bittere kreet,
maar een fluistering die mij herinneren doet.…
Herinnering
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
96 In de schaduw van mijn geest gaf ik hem een thuis.
Ik stelde me voor dat hij in mijn eigen fantasie woonde:
een jongeman nog, argeloos spelend in het rulle zand,
zoals de jeugd zich destijds aan mij toonde.…
Universeel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
39 Elk vergieten ooit begaan
In schuwheid van schaduw
Aan het zicht onttrokken
Blijft voor altijd bestaan
Alle adem ooit geblazen
Door ontelbare kelen gegaan
En dat lucht zo helder is
Blijft verbazen
Alle liefde ooit bezongen
Zo waarachtig en diep
Is na lichtjaren van hier
Door vele doden verdrongen
Oogsten na ‘t zaaien
Vogels, vlinders…
Ooit slaat het toe…
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
22 perfectionistisch te leven
zonder zon, zonder vlees
maar gek genoeg sluit dat niets uit
want het is niet kieskeurig
je krijgt het toch
of je nu als heilig boontje leeft
of iedereen de tering geeft
Het is boven alles verheven
net als de tyfus of de pokken
in je longen, in je nieren
en het allerergste: in je klieren
ergens wacht het af
in de schaduw…
het mes van de middag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
19 snijdt de schaduw open
en daaruit kruipt een vogel
zonder veren zonder naam
stenen praten in het riool
ik hoor hun natte tanden
de straat buigt als een rib
onder een te zware hemel
ogen groeien aan de lantaarns
zij knipperen rood en monniks
een kind eet wind uit zijn hand
en spuugt sterren terug
ik stap in een plas
die dieper is dan…
Bella donna
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
2.403 Als na een dagenlange reis
de geur van oleander
mijn hoofd omringt
het azuurblauw
mijn ogen binnendringt
mijn smaakt ontwaakt
door stracciatella-ijs
dan klopt mijn hart
een warmer ritme
het landschap danst
dan dankt en bidt ze
Als door de vroege geur
van cappuccino
de ranke zeilen
langs de kim flaneren
de cipressen hun schaduw…
HOPPER
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.097 Toont hij de schaduwkant van wildgroei
Het lege huis spiegelt verveling
Herkenbaar en genant
In dunne gelijke lagen aangebracht
De mens afgezonderd in een hotelkamer
Niet meer dan een ding in de ruimte
Met het gezicht nuchter naar de zon gekeerd
Want hun tong moet ontdooien
De lichtbron wijd en fijn vertakt
Spoelt om een zijgevel
De schaduw…
Ondeelbaar zonder troost
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.686 Vooruit vlogen verliefde schaduwen van naam
op uitzicht en de euforie
die langs de wolken van een ver verleden
in een poel van vrijheid gleden.
Het was de grote sprong, van bloesem;
de droom in niemandsland en eeuwigheid
die tekende voor afstand en spijt
en bracht de treurwilg in ons midden.…
het ezelskakebeen laat klappen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
943 ze hebben ons gebonden
met normen en hun waarden
staan gelezen in de aarde
wij hangen U nabij
wij zijn niet vrij
belast met zonden die in het
aardse paradijs nog niet bestonden
leven met die schaduw zo nabij
is het groei
die bloei noodzakelijk maakt
die ten koste van de zwakken
het ezelskakebeen laat klappen
gemarteld en bespuuwd…
Pupil
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.328 Als in een stilleven
Pakweg een fruitschaal met een kandelaar
(De schaduw van de druiventros op glanslak)
Zo staan we versteend zij aan zij
Het raadsel wolkt op
Als het zwart van jouw ruisend kleed
Een sluier waait om de hals
Je wil in laaiende lompen sterven
Gedrild in verliezen
Scheur ik de voering van de broekzak
Munten, sleutels, zand…
Ver gaan
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
977 Geef die laatste ster ruimte
eer de ochtend de warme nacht
verlaat en jij lichtvoetig in
opkomende nevel verdwijnt
ademloos probeert jouw schaduw
je te bereiken helaas is elke
pas een stap te laat in tijd
waas mist reeds gelopen uren
waar dauw het vochtige gras
laat glanzen met kleine parels
geregen aan een lang ontluikend
snoer keelt…
in je ogen brandt het vuur
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
789 de hemel gaan beloven
je daarna neergelegd
je lachte veel en
droomde teddyberen
engelen wachtten bij je wieg
zorgen vlogen nog als veren
zonde was er toen nog niet
je groeit te snel
vermoeit je ouders
steelt hun jaren zonder winst
schopt de stoelen onder tafel
scheldt je vader uit voor kinds
je hebt de pest aan zon
klaagt de schaduw…
vingers vlechten vogels
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.844 de lach is schmink
wit streept rood en
licht danst schaduw
op de huid, lampen
doven het geluid
in het decor
zingt de muziek
raakt in tonen
het publiek dat
mee huilt met de clown
zijn mimiek
maakt stemmen stil
nodigt uit te komen
bespeelt dan heel subtiel
de wil om mee te dromen
vingers vlechten vogels
die gaan vliegen en
weer…
Onder moeders vleugels vertrokken
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.810 Laat mij veilig door de schaduw
uwer vleugelen gedekt slapen gaan
het moede oog gesloten.
En het lichaam pijnloos uitgestrekt.…
ik zie je strelend knijpen
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
2.498 ik zie je staan
een pittig ding in
elegante hunkering
om keihard toe te slaan
je kijkt de tegenstandster
aan, ziet twijfels in bewegen
je weet de slagen zo te geven
dat ook haar schaduw ze laat gaan
je pakt de bal
ik zie je strelend knijpen
in die hardheid zou je willen
bijten, je ogen proeven hem nu al
je ranke lijf slaat hoger op…
Geketend hart
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.108 tonen
trillend door de zwoele nacht
de donk’re stem van ‘n nomade
zingt vol ontroering een ballade
over wat ‘t leven met zich bracht
De aangelegde ketens knellen
en beperken een tijdloos dwalen
dat kriebelt in het zigeunerbloed
hen drijft naar verre zonnegloed
in wens de einder te bepalen
Het vuur laait likkend vlammen
speelt schaduwen…
kleuren klateren met blikken klanken
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
885 de wereld is het goud
waarvan je houdt als je
ooit liefde hebt gekend
door warmte bent verwend
maar kleuren klateren
met blikken klanken
kou kruipt op uit vloeren
met verrotte planken
ze jatten letters
uit de blauwe lucht
en zwarten ze om
schaduw mee te maken
ze haten licht
schrijven jaloezie dwars
door je heen, sarcasme
snijdt…
WOLF
netgedicht
3.0 met 21 stemmen
2.511 Geruisloos schaduwend fluweelzacht
verschijnt goud licht in het dreigend
duistere donker dat zwart zwijgend
zich onderwerpt aan schijnselmacht
Als ‘n wakkere wachter voor de poort
die naar de kern van geboorte leidt
en innerlijke kracht van nacht bevrijdt
waakt ze stilte tot zijn stem verstoort
Zijn silhouet tekent zich in gloed
dat…
Apocalyps
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
1.246 In de rode schaduwen
Van een stervende zon
Zingt de machtige adelaar
Het troostende lied voor
De eenzame leeuwerik.…
Ik wilde....
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
924 Ik wilde dat ik de haat begreep
de schaduw van het licht
dat ik de harde stem verstond
de leegte in het gezicht.
Dat ik kon zeggen waar het om was
dat de ene mens mag leven
de ander in een eenzaamheid
niets van zichzelf kan geven.....…
Levenstreden
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.631 Schaduw werpt halve treden op de trap
die wentelend opdoemt uit het verleden
steil, maar leidend naar het heldere heden
moeizaam beklommen met slepende stap
Diep gebukt gaand onder geleden lasten
maar volhardend en met moed de blik gericht
op het hoogste punt in het helende licht
zonder een tel in het duister te tasten
Zij die stil wentelen…
Op weg
gedicht
4.3 met 69 stemmen
13.139 Pas als vlinders zijn als sterren,
vogels overwinteren in de woestijn
vuren gedoofd en schaduwen verdwenen,
dan pas zullen er weer bloemen zijn.…
Begraven
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
2.098 Stil dragen we je weg
Gisteren het afscheid
Vandaag stilte
Je leven hier is ten einde
Stil dragen we je weg
Gevochten heb je
Tussen hoop angst misschien
Het onvermijdelijke
De schaduw kwam je ophalen
Geruisloos zonder woorden
Stil dragen we je weg
Je lied zingen we
Zacht en gedragen
Precies zoals jij dat wilde
Stil laten we je afdalen…
Kiem
netgedicht
2.2 met 12 stemmen
5.697 Hier weiger je de ranzige rotzooi,
In de schaduw van een schoot
waar het zaad wemelt en vecht voor Later
Voel je de geduldige pomp?
Ze vertakt zich tot in de verste punten.
Prop je vingers in de oren
en hoor de diepe sapstroom.
Ze voedt spieren die zich spannen
wanneer ik jou optil of springlevend vil
omdat je smaakt naar hinde in mei.…
Aan de rand van het bestaan (over dementie)
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
2.357 Leven in de schaduw
van het verleden
Deel van het schimmenrijk
van geblokkeerde gedachten
Op de tast door
de brokstukken van de geest
Gevangen in de schemering
van een betekenisloos bestaan
Prooi van rafelige herinneringen
Het verleden als
uitzichtloos perspectief
Het leven gedoofd opgebrand
een spook in de nacht
Een misschien nog levendige…
Beaumont du Lac
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.448 De bomen van het bergdorp
voeden zich met het water uit het meer
onbarmhartig stenigt de zon
d'eenzame wandelaar
die kuiert tussen de verdwenen schaduw
van de huizen
het dampen van de stoffige straat
wordt af en toe verlicht
door een vlaag van koele bergwind
een seconde opluchting wordt luid gezongen
door een vermoeide krekel
die huist in…
Zeezicht
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
1.119 schitterde hier
waar meeuwen vlogen over de eenzame pier
die standvastig uitkeek over de rimpeling
van het water, kleine golfjes ving
op dit mooie uur, het gouden zand
trok zich langzaam terug van de kant
die duinen hoog verwaaide in de lucht
kwam de schemering tezamen met een vlucht
zwaluwen met in hun kielzog een
lange sliert schaduwen…