De echo van wat we verloren

De kamer is stil, de stemmen zijn weg,
maar ik hoor nog altijd wat jij niet meer zegt.
In de hoeken van de kamer, in de plooien van de tijd,
klinkt zachtjes het ritme van onze tederheid.

Een schaduw die danst op de muur van de gang,
een lied op de radio, bekend en zo lang.
Het zijn de fragmenten, de sporen op de tast,
van een liefde die ooit zo perfect in ons paste.

Het is geen luid lawaai, geen bittere kreet,
maar een fluistering die mij herinneren doet.
In de leegte die achterblijft, vlijmscherp en zacht,
leeft de echo van wat we verloren vannacht.

Want alles is anders, maar niets is echt kwijt,
jij trilt nog heel zachtjes door in mijn tijd.

tevergeefs liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4