6661 resultaten.
mijn adonis
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
1.484 hij keek me uitnodigend
met grote open kijkers aan
mij zuigend in zijn stralende lach
elke beweging die hij maakte
schokte mijn gevestigd bestaan,
zonder te vragen greep ik zijn hand
doch raakte verward in al mijn zielenlagen
zwom ik nu in een
verwarmd bed met rozen
of vertelde mijn jeugd
over de gemiste kans
in mijn voorlaatste…
vanzelfsprekend
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
655 sferen
waarin niets of niemand nog bestond
alleen wij en de muziek
het voortbewegen leek zo gewoon
een eeuwigheid geleden
dat we dansten
we praatten toen
vanzelfsprekend
in woordeloze stiltes
naar toekomst en verleden
over alles en niets
alleen wij en de stiltes
het leek zo gewoon
een eeuwigheid geleden
dat we zwegen
eeuwigheden bestaan…
Reptiel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
975 - als een opgewarmd reptielen-mens verdubbelt ze haar snelheid–
– een gierend projectiel in alle haast van haar bestaan–
– in de spiegel ziet ze honden rennend bijtend
in hun staart ze heeft–
– geen tijd om goed te kijken–
– als een vollevaartig-voertuig raast ze
niets-ziend door de straten–
..langs de steen waar de mier slaapt..
.…
De dagen die me resten
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.432 Is er dan niet één die kan begrijpen
Hoe het werkelijk is gegaan
Waarom ik met betraande ogen
Jou uit mijn leven liet gaan
Weet dan niemand
Hoeveel ik werkelijk van je hou
Wat een pijn ik moet verdragen
Hoe koud en leeg mijn wereld is
Iedereen had zijn mening
Over ons en ons bestaan
Maar nu ik je heb verlaten
Staat er niemand voor me…
JE BEGRIJPT NIET MEER
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.471 Je kunt niet alles meer begrijpen
en kunt het geestelijk niet aan
dag en nacht is voor jou hetzelfde
je hebt geen notie van je eigen bestaan.
Je wilt de dingen nog proberen
maar raakt dan helemaal van slag
je ogen staan dan zo verwilderd
zou ik het zijn die je helpen mag ?…
vanaf nu
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
5.099 ook nu weer niet komt
lampjes die branden
en mijn dromen kleuren
hetzelfde geschreeuw
maar ik lijk wel verstomd
soms rillen de handen
maar ik wil niet zeuren
ik heb brieven te schrijven
en wensen te doen
de toekomst die wenkt
wacht, ik kom er aan
ik kan hier niet blijven
vaarwel het fatsoen
door verleden doordrenkt
hou op te bestaan…
Geen woorden voor
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
974 Ieder mens heeft recht
op een waardig bestaan
en zo'n kind van zeventien
maakt er zomaar een einde aan.
Wat is er in het hoofd
van die jongen omgegaan
verstandsverbijstering
of graag in de belangstelling staan?
Een familie, aangeslagen, kapot
geen toekomst in het verschiet.
Blijft nu eenzaam achter
leven met zielsveel verdriet.…
vreemd is naast je komen zitten
netgedicht
3.9 met 67 stemmen
5.364 je kijkt de mensen aan
ik zie je blikken gaan
een lichte trek op je gezicht
geeft steeds je voorkeur aan
het blanke is bekend
in postuur en kleding
zoek je de overtreding
van eigen norm en bestaan
zomaar, voor de vorm
want je bent tolerant
ziet altijd, de andere kant
het liefst van je gelijk
het donkere is ongewoon
je staart in…
Nieuwe kans
netgedicht
4.0 met 24 stemmen
4.958 Ik tel de voetstappen naar jouw kamer
in het mooie, koude huis, wij praten
om te overleven jij en ik, wij
rijgen woorden aan elkaar en kijken
vooral kijken naar elk gebaar
meten de intensiteit van de ogen
Wij proberen weer alleen te zijn
na alle samen doorgebrachte dagen
houden elkaar vast en voelen
ons verliezen alsof we nooit
hebben bestaan…
eenjarige bloemen
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.092 toekomst is gehuld
in signalen van licht
maar wat als jij verwachting
zo machteloos verwoordt,
dat het je ontbreekt
aan menselijke achting
en de droevige ogen
op hopeloosheid zijn gericht
door de ziel die is doorboord
ik voel me zo zwak
in een heldenloos bestaan
immers ook ik kan je niet bieden
dat teder…
Heel weinig is zeker
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
851 Heel weinig is zeker:
wél dat mensen niet alléén bestaan
en dat we zoekers blijven
en al vragend verder gaan;
dat hoop toch telkens weer
ontkiemen zal
en lente doet ontstaan.…
Onbegonnen liefde
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
717 pannendak
en de tuinen tussen hagen
vol gangbare paden waarop
we samen voortgang maakten
kindergeluiden die soms
als jonge honden blaften en
die rode zon altijd weer onder
op het hoekje van de beukenhaag
dat zagen we graag en als we dan
samen even zaten op de bank
onder de oude perenboom
dan bleven de dromen over liefde
over de liefde bestaan…
Ontdekkingsreis
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
1.975 Het leven is als een ontdekkingsreis
steeds weer kom je nieuwe dingen tegen
dingen waarvan je het bestaan niet wist
en vraagt je af waaraan dat heeft gelegen.
Gaf je misschien je ogen niet goed de kost
of was je met jezelf teveel bezig misschien?…
Oude vriend
gedicht
2.2 met 651 stemmen
97.377 Een vriend van wiens bestaan je amper nog iets wist,
maar die je al die jaren pijnlijk hebt gemist.
---------------------------------------
uit: 'Altijd het niemandsdier', 2001.…
Wit wordt weer de wereld
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
960 Wit wordt weer de wereld,
straks komt Kerstmis aan -
vrede voor de wereld
zal die ooit bestaan?…
Jelena
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
5.068 er nog nachten die lang op je val wachten
zoals mijn morgenstonden steeds later komen
en het kussen als boekhouder van dromen
herkent hij jou, je geur, huid en haar
wanneer je ligt, verdwaald, troost hij jou zoals mij
met liefdesdraad geborduurde woorden
als het geheim van de muziek of ouderschap
getuigenis van innerlijke wereld en bestaan…
Droezelen
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
807 Ik neem lijn 19 denk ik
of toch maar de metro
het is een enkele reis
strippenkaarten bestaan
alleen in mijn geheugen
het park aan de rechterzijde
loopt met mij mee langs het
water en de bloesembomen
die nieuw leven rosegetint
zo maar laten vallen
zelfs de honden in het gras
lachen naar sterretjes in het
grijsgroene, uitzicht vervaagt…
het juiste spoor
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
867 Een bestaan in de sneltrein,
Wisselend van het ene naar het andere spoor.…
in bloeien voor de dood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
674 in een graf vol bloemen vindt
de dood haar aards bestaan
ze staat een levenlang te bloeien
te wachten op verlaten gaan
je lachte om de snelheid
die botste met beton
het rode bloed dat stolde
na de sprong van het balkon
ontkende de depressie
die je naar beneden zoog
liep weg voor de vergiften
die de ander op je spoog
groeide…
ontsnapt uit stenen klauwen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
650 aan
hemel is mijn ruimte om te groeien
ik dwaal soms naar de rand
de ruines van mijn muren
mijn leven is daar vaak gestrand
in pijn van waardeloze uren
ik bouwde met teleurstelling
bescherming tegen leven
ik dacht me veilig als ik aan
een mens niets meer kon geven
maar ik ging dood
had zelf niets in de gaten
ik twijfelde aan mijn bestaan…
wilde haren op papier
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
703 zijn
stroopte teder onschuld langs
een hardheid die geen gene kende
adonis was mijn vriend
zijn schaduw sliep veel uit
hij versierde dames zonder
schroom en ik mocht vaak
mee als spelende schavuit
mijn jeugd heeft boeken
dichtgedaan met diploma’s
ging ik aan mijn eerste baan
onbezorgdheid nam een eind
mij wachtte een normaal bestaan…
twijfels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
726 de ring aan haar hand
gevangenis of hemel hier
trekt hem aan als een magneet
en hij weet het zelf ook
hier is een grens te groeten
de weeë staat van zijn maag
onverteerd beleg, nog geen oorlog
hij staat op de rand van overgave
van zijn geest en al zijn dromen
kunnen misschien nimmer zijn
vindt hij een haak in het bestaan
kleine mensen…
2009 na Christus
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
725 Al is er vorig jaar heel veel misdaan,
ik hoop, dat al het kwade zal verdwijnen
en ieder vreugde heeft in zijn bestaan.
Laat in dit jaar de zon der liefde schijnen
en al uw wensen in vervulling gaan,
zolang ze niet in strijd zijn met de mijne...…
Haagse gaten
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
534 als holle ogen in een bleek gelaat
gevuld met zand, maar leeg en desolaat
welk wezen zou die sporen achterlaten
ze intrigeren mij in hoge mate
zijn het de stempels van een duivels kwaad
het werk van een ontsnapte psychopaat
die iets begroef in maanverlichte straten
de gaten wachten, vullen tijd met zwijgen
de leegte nam bezit van hun bestaan…
Naamplaat, ( van een vriend )
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
2.272 Je werd getest, veranderde
van religie en van naam,
ging op in vreemde kleuren,
in de schaduwen van de
universele geuren, daar bleef
de waardigheid bestaan,
als dichter niet gekwetst,
je gaf niet op, liet zwaluwen
hun roep niet schuwen,
als aanzet tot een
oorverdovend orkest, om
zich in alle uithoeken
te laten horen tot een
tijdloos…
Darwinners grefolutie
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
654 Schepping of evolutie
Bij ons rijst steeds maar weer die vraag
Bewijzen zijn voor beide niet
Ze blijven voor ons vaag
Wat is en straks nog komen zal
Is niet aan toeval toevertrouwd
Noch door middel van 'lot' gebouwd
Zij lijkt te rusten op heilige pilaren
Evolutie verklaart het bestáán van leven niet
Wij zijn toch meer dan ontwikkelende…
Lente !
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
913 van lente, zon en zin
Een prachtig beestje, zwart en bruin
Hij brengt er leven in
Na herfst en winter, afval, dood
Breekt leven weer onstuimig los
Eerst teer lichtgroen, daarna fel rood
Het kleine spul, een machtig bos
Ik leg mijn ogen in de zonnestralen
Laat los joh, laat het gaan
Geniet de lente, laat je halen
Droom even weg van je bestaan…
Tijdsteen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
970 Een steen werp je weg
het is een rare bizarre vreemde weg
het is de tijd die niet bestaat
en ik, die te vaak slaapt
Een keltisch natuurfenomeen
zegt gewoon
laat ze
(zij zijn niet 1)
verwateren
in de aarde vergaan
dan kijken wij samen
nooit niet
naar
een volle maan
En nooit
naar een vol bestaan
Draag een kruis
op u schouder…
Exit-liefde
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.171 Gisteren zei je dat het niet hoefde
vandaag vond je dan weer van wel
kan jij dan echter niet begrijpen
ons leven wordt een ware hel
Altijd luisteren naar gefluister
buren die hun gangetje gaan
wanneer ik doof ben en niet luister
zie ik jou ook niet meer staan
Het leven is een hel geworden
een droef en uitzichtloos bestaan
sleur is als…
Verkeerd paard ?
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
551 Hoe voort te gaan van twee
die naast zichzelf bestaan,
de grond splijt waar ze lopen,
haastig,en is slechts een kleine
stap van het omgewoelde pad,
wat de ene is en de ander slechts
mag hopen, naarstig zoekend
zonder spijt, blijkt de afstand
tussen hen niet ver, die zich in
de soort herkend, verstoord de
evolutie hun tred, wankelend…