6208 resultaten.
Astrid
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
620 Zo graag hadden we
Het jou gegund
Meer dan wie ook -
Altijd verblijdende
Glimlach met ondeugende
Knipoog naar ons aan
Het eind van je verhaal
Aan ' t slot van het Achtuur Journaal
Toch ben jij het niet geworden
Geen reden voor tranen van
Verlies - jij hebt jezelf
Behouden, leeft je ik
Zoals alleen jij dat kan,
Hoeft niet te…
Hoe ver nog?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
602 Eind der wereld is mij niet te ver
zolang U het einddoel bent
dan trek ik geleid door de ster
naar oorden die niemand kent.
Waar ik verdwaal door duisternis
gaat U mij voor in zuil van licht
zelfs door de dichtste wildernis
houd ik mijn oog op U gericht.…
Vaarwel mijn liefste!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.077 Het was aan het eind van een dood spoor
waar ik jou uiteindelijk verloor.
Ik verzocht alle treinen die zouden komen
harteloos, te laten razen over al onze dromen.
Ik liet ze denderen, dwars over alles heen.
Hoe jij ging en ik, uiteindelijk,
geheel alleen....
uit jouw leven verdween.…
Apogeum
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
417 Aan het begin van een lange reis
Langs zilveren oevers, over glooiende velden
Zijn bloemen uit honing gehouwen
Om te leven met zachte hand, nog niet tegen elke prijs
Aan het eind van moezijn, van opgeklommen jaren
Van verwilderd bederf en doorvlochten angsten
Blijven lege tafels en stoelen over
Die in ultiem samenzijn stof vergaren
In de…
Te licht bevonden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
582 mensen die in
Mijn werk werkten,
Die zich soms
Collega's lieten
Noemen, dagelijks
Gewogen, en altijd
Te licht bevonden
Was ik in Oudewater
Woonachtig geweest
In vroeger tijden
Dan was ik met
Mijn gelijkgestemde
Broeders en zusters
In de vlammenzee
Van ' t eeuwig
Durend vuur geworpen,
Op de brandstapel
Aan mijn einde…
Stof in de wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
664 Naar de eeuwigheid
waarvan niemand het begin of einde kent.
Stof in de wind
wij zijn net als stof in de wind.
En ons bestaan
is niets dan een druppel water in de zee.
Wat wij doen
neemt de kracht der tijden vluchtig met zich mee.
Stof in de wind
't is niet meer dan stof in de wind.…
Geur van illusies?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
494 Verliefdheid weggetold
op het einde van de ginder
in moddersporen weggerold
in het wikken en wegen, onder het
krakende karrenwiel van dromen
dient veel worden weggegooid.…
IN HERINNERING
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.862 Als het lichaam niet meer wil
En pijn een vijand wordt
Na een schitterend leven
Dan is de dood je beste vriend
Die je je rust kan geven
Je laatste draad wordt doorgeknipt
Een markant persoon verdwijnt
Een man vol vuur met lust in het leven
Nu dun en broos en opgegeven
Doch dapper tot het eind
Doodgaan is een heel proces
Vol rouw en stil…
Losse stenen
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.298 aan het einde van de dag
verdelen strepen je huid
breken centimeters je lange haar
het uur trekt langzaam aan
op de hei zie ik ogen
de paarse zee worden
jouw rug die langs mijn hand loopt
tekent het land dat we bevolken
vanaf het bankje waar we zitten
hangen we onze ogen in de bomen
we herinneren ons die plek
waar jij de wolken vergat…
Stille kracht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.405 Langzaam me vermoordend
een lied dat in minuten
jou mijn hele leven vertelt
van het begin tot het eind
en omgekeerd weer terug
couplet na couplet zing ik
voor jou als beste vriend
die ik mijn duisternis noem
in stilte waarheden
die me hebben gesmoord
welke kracht er uitgaat
van dit ingetogen lied
dat wegsterft en oplost in nevels
van…
Ter nagedachtenis
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
621 een stel idioten
uit een ander land
Vraag is of je ooit zult worden herkend
Zodat men jouw lichaam kan begraven
in een eigen graf
Vraag is of je lichaam rust zal vinden
In dit diepe zwarte gat
Je bent niet meer
Je praat niet meer
Je lacht niet meer
Wat een leed
Wat een verdriet
Het land in diepe rouw
Maar voor jou is het ten einde…
Levensfilm
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
839 Onze film rept zich rap ten einde.
Regisseurs zoeken nog naar een slot.
Dichters zijn nog lang niet uitgedicht.
Gisteren hebben we een vriend begraven.
Bij zijn graf stonden we aan ons aller graf.
De wind fluisterde door de kerkhofbomen:
Wees dankbaar dat je leven mag.
Nooit vindt ons leven in de dood een slot.…
De kade
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
594 Het sprookje uit een feelgood movie
geeft de essentie kleurrijk in beeld
van het einde als een kraterinslag.…
ALLERLAATSTE STRAAT
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
904 Op ‘t einde van de laatste straat
staat mijn weg voor eeuwig stil
Geen spiegel toont mij ’t gelaat
van hem, die ik gaarne zien wil
De weg terug schijnt pure mist
mijn ziel kan louter verdergaan
Wordt hier het gisteren gewist?…
Springend van de tak op de hak
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
789 Ik hoor het je al zeggen, An,
dat zet je fout
maar dat doe ik even totaal niet,
wacht maar tot je het einde
van deze kreet ziet.
Een gewoon mens zou
springen van plezier,
dat doe ik allang niet meer,
maar wat ik wel doe:
waar ik me op betrap,
ik spring letterlijk van
de hak- op de tak.…
Oorlog
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
669 Voor hen is het te laat
maar hoe bereiken we
hun broers en zussen in terreur
opdat een einde komt aan dit geweld?…
Het hijgend hert
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
827 Maar zie daarna, met ogen wijd gesperd,
de zwijnen, ook aan de jacht ontkomen,
een einde maken aan mijn moestuin dromen.
Het leven is een tranendal
En in de herfst dan nog het meest.…
Het apocalyptisch lijden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
481 aardedonker buiten
de greep van vorst
op beslagen ruiten
het krakend passeren van
hen die kou moeten trotseren
warm knettert
het vuur in uren
die in stroperige
traagheid verlopen
scherts en lach
houden de ogen nog open
de wereld wacht
in langzaam verglijden
naar weer een geboorte
van god of toch op
het apocalyptisch lijden
van het einde…
Kantel- zinnen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
639 Geen zichtbaar einde
tunnelt naar de einder
en slechts onnozele kinderen
zien nog een opening
die nooit werd gedicht.
De vraag staat nog open
nu de woorden ontbreken
die kunnen omvatten
het ont-hoopte verlangen
naar een zinloos gedicht.…
Een onbaatzuchtig donor geven
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
703 Einde aan de voorzichtige passiviteit;
de ziekenhuis stekkers en stoppers van
een kinderhart dat men aan de monitor
legt; dat door het falen van zijn
essentiële functie een recht op een
dynamisch kinderleven wordt ontzegd.
Met Peter zal het weldra beter gaan;
als er een hart klopt dat nieuw leven
pompt in zijn kinderbestaan.…
Als de dag overgaat in de nacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
864 De zonovergoten dag, loopt langzaam ten einde
het avondrood toont zich in al haar rode glorie
de dag ging snel, zoals elke dag
de avond is korter, maar dat ie tie altijd.…
Strijd
gedicht
5.0 met 7 stemmen
2.519 onmacht steeg me langzaam naar de strot
de vloeren van mijn vesting bleken rot
en gingen vaag, doch onheilspellend kraken
Geloof me maar, van strijden was geen sprake
het was berusten in een helder lot
het lichaam spande stiekem een complot
met cellen die verwoed de kop opstaken
Vergeet de termen ‘winnen’ of ‘verzaken’
(al wacht er aan het einde…
Strijd
gedicht
4.0 met 2 stemmen
11.504 onmacht steeg me langzaam naar de strot
de vloeren van mijn vesting bleken rot
en gingen vaag, doch onheilspellend kraken
Geloof me maar, van strijden was geen sprake
het was berusten in een helder lot
het lichaam spande stiekem een complot
met cellen die verwoed de kop opstaken
Vergeet de termen ‘winnen’ of ‘verzaken’
(al wacht er aan het einde…
Een fotootje van het autootje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 autootje
met pit
maar pet:de koeling
De zomerdag
deed ons smelten
de wind
niet meer dan bries
De rook
uit de uitlaat
van onze voorganger
stinkend vies
Plots begon
ons autootje
te roken
kon voor noch achteruit
Zelfs de slinger
kon 'm niet bewegen
en er was nog
geen 'wacht der wegen'
We stonden ernaast
hulpeloos
ten einde…
Straalde bedeesd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
448 fluister en vlagen het
weer van de komende dagen
zij had mij wiegend gewenkt
opende haar hart
straalde bedeesd toen ik
schaamteloos keek naar haar pracht
ik deelde aarde met haar
we vergeleken omgeving
op wat kleine details na
waren we heel dicht bij elkaar
lente werd liefde tot zomer
het houden van heeft gegeven
haar vrucht aan einde…
De bie en de roos.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.225 En zie, voor 't einde van de dag
Viel 't roosje neer; maar, als 't daar lag,
Herdacht het stil de honigschat,
Eens in haar geurge schoot bevat,
Die mogelijk in ziekte en pijn
De mens tot laafnis zoude zijn.…
Distantie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
606 Ik rook
drink
doe verder niets
lees geen boek
ontvang geen vrienden
denk enkel na
zie geen licht
voel geen vreugd
geen wrok
slechts verbittering
val dieper
en dieper
tot de bodem
in de zielloze ruimte
begin van het einde
in zicht komt
dan
plotseling
iets
is het een verschijning
een woord
gebaar
gevoel
dat mij krachtig…
Door de tijd voortgedreven.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
543 Aan het eind van de week
kan men gaan balansen.
Hoe sloeg je je er door.
Heb je wel voldoende
geprofiteerd van al
je kansen.
Een levensklok tikt alle
weken door. Onvermijdelijk
schrijft die ons de regels
voor. Het leven van de
mens is de wens te blijven
leven.…
Inspiratie
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
787 Het gezang van een gele kanarie
klinkt als een eerste lentezegen
op een zondag eind januari
met vieze, druilerige regen.
De lente is nog ver te zoeken
geen lichtje dat me buiten roept
dan maar snuisteren in de boeken
met een kop koffie en een koek.…
ruwe diamanten
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
549 elkaar
en soms gaat daarbij iets kapot
er schuilt in elke stap gevaar
dat is ons collectieve lot
als ruwe diamanten in een zak
polijsten we elkaar hier glad
dat gaat lang niet altijd met gemak
en lijkt een onbegaanbaar pad
maar door nederig te accepteren
dat het leven soms wel pijnlijk is
zal het tij uiteindelijk keren
en komt een einde…