5637 resultaten.
Voorjaar
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
865 Er dansen wolken
op de stormen
er zwaaien bomen
op de wind
en alles wuift stil
bij dit afscheid
van steeds opnieuw
een mensenkind.
Er valt een steen
op zwarte aarde
voordat jouw reis
met Hem begint
God gaf, maar heeft
een hand genomen
en voert haar verder
als Zijn kind.…
Foto bij de Rijn
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
538 Vissen schilderen ons plezier,
de wolken denken niet aan later.
De toekomst is nu verleden tijd,
een golfje dat verder glijdt.
Onze letters zijn afgedreven,
een lege zoekmachine is overgebleven.
Vroeg valt de schemering
in de haven van de herinnering.…
Waar tijd de zeilen slijt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
416 nog kan ik ze
in beeld en kleuren vangen
de windjammers en tall ships van voorheen
waar tijd de zeilen slijt
en windhandel vooruitgang brengt
voor kooplui land en continent
ook vogels broedend op het oude akkerland
oppers met gedroogde tarwe in het
zonne-uur bij de scheefgezakte hooibergschuur
waar ploegen wolken stof doen waaien
achter…
Schoonheidsprijzen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
581 ginds varen ze, de trekvogels, in witte wolken
op weg naar lichte landen.…
Uit de arbeid komt voort de bloedige strijd
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.499 Zij gaat in 't Al de sterren tegemoet,
Waarvan de smart en strijd haar onderscheidt,
In wolken van bloed, en tranenbeschreid,
In van pijn en rouw nacht en gloed.
De aard is in goudene sterren rood
En zwart van stromend, geronnen mensenbloed.
De lichamen der levenden een vloot
Op der doden stromende levensvloed.…
Noorder of Zuiderlicht?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
781 Wolken kunstsneeuw
drijven behoedzaam
binnen, het zijn de
souvenirs van onze
openbaringen,
de wereld lijkt onvruchtbaar in
mijn glazen aardbol tussen beide
polen wordt hij gevuld met winterlicht,
in omwentelingen van de mooiste wensen
ontkiemt in het Noorder – en het Zuiderlicht
gebloesemde herinneringen van een
laatste rustplaats…
ataraxia
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
506 einde verharding
altijd honderd meter, zelden zacht
enige wrijving dringt zich op
zoals een wandelaar bukt
voor een stormsonate
modderstromen, zonsondergang
ergens gloort schijnlicht
uit vuurkorf en brandgang
een sloot doorgrondt roerloos
hout, steen, weefsel
dit lijkt op ijseilanden in
droomarchipel ontscheept
ooit vloeien wolken…
Een vredig thuis
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
509 Wie opziet naar de hemel ziet
tussen de wolken ergens een blauwdruk
in de vorm van een kruis.
Dat het symbool van een ieders aards
leven tekent. Een fundament dat ons
past als een vredig thuis.…
Denken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 mijn besloten wezen
In ruimte en maten aan mij toebedeeld
In parten en kwadranten van tijd verdeeld
Gedeeld tussen grenzen van hoop en vrezen
Ze zijn niet meer of minder dan een sleur
Van alle jaren wisselende seizoenen
Die zich als de getijden verzoenen
Door de verschillen in klimaat en kleur
Als ’t langzaam herwaarts schuiven van wolken…
Als het verdriet te diep is
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
833 verdriet te diep is
Als de tranen niet meer komen
Dan denk ik in mezelf,
De tijd heeft de pijn doen intomen
Maar niets is minder waar
Ik lig te woelen,
En kan geen slaap vatten
Net daarin sluipt het gevaar
Als de eerste vogels ontwaken
En de onmacht is aan het kolken
Als de ochtendzon schijnt over de daken
Dan zoek ik jou in de wolken…
de poort
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
552 een bruisende tuil
bomen gebonden
op de smalle landweg
een poort naar veraf
strak in het land
op lange stammen
een deur naar niets
in lam gelegd land
ook ongewijzigd
door lichte wind
het is een hemels poort
als de lucht door zware
wolken wordt stuk gesmeten
het is een zware deur
die naar de einder open gaat
als zomerwolken…
Naaste omgeving
gedicht
3.3 met 6 stemmen
3.602 Een dakrand, een wolk,
wat je vanuit een ooghoek hebt
gezien. Je draait je om. Het
blauw zoekt de grijze hemel.
Het wacht op de jurk van het
meisje dat straks voorbij zal
gaan. De muur is klaar voor de
echo van je voetstap. Dit alles
blijft uit. Scherpte verlaat een
krom geslagen spijker. Dat wel.…
Langs de wegkant
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.344 Morgen vers in de krant:hoe Jackson Pollock
de nacht doorsneed, dat hij heeft geleefd toen
hij kleuren niet te stelpen ons in de ogen wreef
en schoof met vlakken - schouwspel telken kere
zoals hij holtes vulde met spetters licht,
onbesuisd tuurde door witte wolken heen -
en dan zo'n regen.
-----------------------------------------------…
Wat stukjes geluk
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
530 waar natuur
zijn heftigheid
contrasterend laat
wolken is de geest
met emoties en
stemmingsverruimers
bezig luchtpartijen die
soms botsen in ons
hoofd harmonieus
te laten verglijden
de bovenkamerfabriek
maakt geen overuren
maar juist de logistiek
van hoe snel is alles
in hoeveelheid en tijd
ooit beschikbaar op de
juiste plaats…
Illusie of afknapper
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
500 Slechts wolken kunnen vreugde verdrijven
donkere schaduwen die licht doorboren
alleen in somberheid te beschrijven.
Dan trekken kou en regen diepe sporen
door al mijn mooie dromen van die nacht
en mijn pen houdt die dag stil de wacht.…
Ochtenddank der natuur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
495 Witte wolken zweven in het blauw azuur
omringd met zonnestralen als gouden randen
een rijk decor in het vroege ochtenduur
hoop op zonnige zomerdag voorhanden.
Zacht begint het vogelkoor in bos en riet
in veel verschillende tonen en klanken
kan men in alle rust genieten van het lied
waarmee zij al vroeg de schepper danken.…
Opwekking
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
450 Een bliksemstraal in de verte kerft
het avondlicht in delen, nadat een wolk,
zich bevrijdend van deze dodelijke dolk,
de zon voorgoed heeft verduisterd.
Kale takken lijken hulpeloos gekluisterd.
De kille wind blaast de laatste ademtocht,
geen sporen achterlatend in stollend vocht.…
Torens van babel
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
509 ik heb ze
zien bouwen
de torens
van babel
maar niemand
was er ooit thuis
zij kozen
voor muren
in scheiding
van wolken
hebben geen
buren genaast
wel haast
om elkaar
te ontwijken
nooit mocht er
iets van enige
warmte blijken
er waren
slechts blikken
uit donkere ogen
die een schuw
contactvermogen
lieten zien
talen zongen…
American Dream
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 had moeten zijn na jaren zwoegen:
moe maar voldaan op mijn plaats
wakker worden in een gemakkelijk leven
(vissen springen in mijn pan
..de katoen staat hoog
..te bloeien in de zomer)
Ik droom mijzelf in Amerika
Schijnwerpers wachten op mij
Ze volgen en bewonderen mij
waar ik kom, in lichte hallen
en schone straten geurend van
wolken…
Zaden van de berk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
385 Boven mij jagen wolken
verstrooit in associaties,
als de zaden van de zilverberk,
die elk jaar weer vrucht zal dragen,
veelkleurig blad van groen
en zilver gegrepen door de
wind, in willekeur geplant.…
Het Wad.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
380 mijn vergezicht vertaalt het blauw
in vergevingsgezindheid, loyaal te zijn
waarmee de wolken zijn doortrokken
het vult de geest om witter te zijn, het
zelf waarmee het weinig wordt omhult,
mijn wad wordt zacht en lispelt voort,
de geest in passe-partout zodat het
moment wordt ingelijst, tot het tij mij
naar de lippen rijst, vereist meer…
Zal ik het zo vertellen
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
810 dat ik de hoog lokkende Jungfrau
in het zuivere Zwitserland
bestijgen mag
(de berg, niet de jongedame)
gewichtloos in wolken
de hemel binnen handbereik
dat ik denk dat god mij niet ziet…
stadsschip
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
525 er werd verteld dat de stad
op een zweem licht dreef
lage plassen door straten
blonken onder een steven
van loom varende gevels
je moest geloven dat torens
staand tot het want behoorden
scherp getekend door wolken
die grauw over de toppen joegen
gebogen wandelaars verdroegen
het was een bekend gerucht
dat dagen laveerden op gedrang…
Tussen de regels door: aandacht
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
496 (hemel en aarde)
dieren, auto's, bouwkranen
(de wereld)
school, luisteren, oefenen
(leraren en lezen)
oefenen en oefenen
(vakmanschap)
tot mijn aandacht soepel
(als een vis in het water)
door de materie glijdt
(meesterschap)
Met mensen gaat dat anders
(ze zijn net als ik)
ze verstrooien mijn energie
(in wisselvallige regen)
uit wolken…
vissen aan de IJssel
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
516 op tast ligt een kleine rij wolken
als een witte kroon verzonken.
zo ver te zien grijpt rimpeling
aan lichte koorden die dringen
naar waterkringen.
er is een begin aan geluk
onder een vlekkeloze hemel,
zonder tijd, de uren op land,
bij een visser langs de kant.
hij laat het snoer ondergedompeld
in oneindigheid lopen.…
vakantiegenot
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 ik zie de wolken boven mij
zwevend in de blauwe lucht
ik vraag me af wat ze zien
vraag mij af waarom soms
ze met pijpenstelen huilen
ik luister knapperend vuur
zittend in zijn warme gloed
dat niet meer nodig heeft
dan wat takken en bladeren
om de harten te verwarmen
zachtjes waait er een wind
die mijn huid teer fluistert
als ik tussen…
Palet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
573 Ze heeft de kleuren van het wilgeneiland
op haar eigenzinnige palet, ze schildert
bomen, dieren, planten, wolken
langzaam kruipt de tijd naar haar boezem
ze schildert groen en grijs omdat ze jou
naakt wil zien, zonder de obstakels
die een pittige discussie zinloos maken
je houdt van de geur van sierlijke bloemen
terwijl jij jezelf ontdoet…
't Was maar een droom...
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
551 Dan zijn er dikke wolken,
ze dalen van boven neer.
De auto kan niet verder,
ik zie niets meer.
Even breekt het duister,
ik zie een glimp van jou.
Dan trekt alles dicht
en ben je er niet meer.…
Duizendschonen blij
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
501 mooiste
dromen bloeiden
in deze tour de
chante waren de
bloemen uit de wei
met wind als dirigent
duizendschonen blij
waar bomen
struiken kortwiekten in
wat donkerder kleuren
klonk jouw tweede stem
in kruidige geuren
opgewarmd door
aard en zon deden
wij de octavensprong
van stamgefluister
naar kroonlucht luister
daar waar
wolken…
Het is heden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
677 Mijn vriend belt me op dat het hem niet meer gaat
Om het gaan maar het hachje hij zit
Overspannen te rillen met krampachtig lachje
‘Echt even op’
Met de wallen als dijken rond vochtige ogen
Te ver van zichzelf weg bewogen
‘Houd je taai ik kom snel bij je langs’
Ik hang op en ga rokend naar buiten
Wolken zijn stil in de bodem gegleden…