8651 resultaten.
Zweefden de sonnetten
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
726 ik zag letters
dansen op papier
de polonaise van het
vrije vers gaf veel vertier
statig zweefden
de sonnetten hun vaste pas
door lettergrepen tellen
wisten zij wanneer de wende was
de limerick en puntgedicht
toverden een lach op mijn gezicht
krachtig als kastelen zwierden
in herhaling de rondelen
en in pastel
op het witte vel
verstilde…
Service compris
gedicht
2.9 met 18 stemmen
7.754 Wit licht weerkaatste
in de glazen op de toog, waarachter
zwarte obers lachten: laatste ronde
maar bleven schenken, onbetaald.
------------------------
uit: 'Tweetaligheid'.…
Postbus 51
gedicht
3.3 met 18 stemmen
5.861 Als toppunt van het burgermansfatsoen
volg ik de Postbus 51 lessen,
creëer met harde hand bij lege flessen
apartheid tussen bruin en wit en groen
Ook vul ik met een achteloos gemak
de chemobox met lege batterijen
en ledig ik na afloop van het vrijen
condooms in de daarvoor bestemde bak
Maar wie, o wie zal na mijn overlijden
de ziel van…
ceremonie
netgedicht
3.5 met 26 stemmen
687 dit hartbrekend ogenblik
wanneer ik mijn naaktheid
in jouw zwarte handen
afleg
als een kleed van verlangen
om een rivier te worden
naar die oneindigheid
waar vlinders
de waarheid
aan geliefden hangen
leugens slechts een poëtische
haarwrong zijn, afgesneden van de avondwind
op frêle schouders
en zo, wegens de dood, op een witte…
Verhonger je dorst
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
479 ik speel met wolken
vlecht stralen zon
door nevels van de morgen
laag bij de grond
dol met mijn schaduw
wiek voor haar weg
probeer haar te pakken
in de rust op de heg
ik lok je met kleur
tover rood voor je ogen
mijn onschuld is wit
het roze brengt je tot blozen
kom lach om het werk
verhonger je dorst
vrij met mij alle dagen
rust…
Verhonger je dorst
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
572 ik speel met wolken
vlecht stralen zon
door nevels van de morgen
laag bij de grond
dol met mijn schaduw
wiek voor haar weg
probeer haar te pakken
in de rust op de heg
ik lok je met kleur
tover rood voor je ogen
mijn onschuld is wit
het roze brengt je tot blozen
kom lach om het werk
verhonger je dorst
vrij met mij alle dagen
rust…
het gezicht van een hart
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
848 misschien kan ik in jou
pijnloos sterven
als regen min of meer regen is
en de dood met zijn wijsvinger
mijn ogen geneest, zacht
en onverklaard
het zou op stilte lijken; geleend
uit schaduwen van glas
of op witte vlokken
in een hand
wanneer niemand merkt
dat het sneeuwt, vroeg
tegen het raam
misschien is mijn zwijgen
niet…
Licht in oude dromen
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
556 Wat in tegenstelling tot
heldere beken in boeren
sloten te zien, kroos
verbindt voorbijgaande
oevers, spiegelend om de
aardse adem te beliegen,
stromend met troebel water
mee, waar stilte vleugels
krijgt van witte zwanen
over de ruggen van de wind,
zijn het mensen die betalen
wat bijgeloof verzwijgt, een
vanzelfsprekende maan…
Zo lang
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
687 Solange denkt de dingen op
zij hoort niet meer zo goed
haar ogen fladderen naar binnen
gaan een eigen innerlijke weg
Buiten schijnt de zon
de noordenwind bijt
in een ontbloot gezicht
het wit tot avondrood
Aan de ronde tafel maakt zij
opnieuw de cirkelgang
weer een jaar, twaalf maanden
twee en vijftig weken
Om haar heen vloeit de tijd…
Ogen maken geen geluid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
481 ik schilder nog
in zwart en wit
maar weet niet goed
meer hoe het zit
ik ben contrastgestoord
jou kleur ik roze
op het rode doek
ik krijg je zo
niet uit de verf
wat ik ook doe
je lijnen zet ik neer
wat ik ook probeer
jij springt er
totaal niet uit
je ogen maken geen geluid
dimensieloos
vervlak jij op het linnen
ik penseel je hart…
Het fronst als het regent ( haiku’s)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
535 Witte sterren, hun
geisha’s bewaken poorten
van de melkweg.…
In Medias Res
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
487 Het roestbruin bloeiend
bedolven onder het witte laken
van de continue geboorte
De stem van de stilte
zweefde over het open veld
zelfs de kraaien vluchtten
Zout was de dauw
de tranen van het ontwaken
deden de ramen beslaan
Zacht glooiend plooide
het landschap zich ondertussen
naar het afscheid van de winter
Haar groene vacht werd…
Sirene lief
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
639 Het karkas van mijn schip gebarsten
en met koffie en witte wijn volgelopen.
Daar was zij het
die, met een lichte geur van eucalyptus,
de groep naar de eenzaamheid bracht en
volstrekt ongepast
de leegheid tot volheid maakte.
Een schipper,
ongeschoren,
die zijn eigen noodlot wenkt:
"Zing voor mij meermin.
Zing en laat ons samen zijn."…
Verborgen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
619 ochtendgloren
rekken wolken zich uit als de krant
zich opengevouwen aandient
om het gedrukte nieuws te openbaren
het regent letters vol ongeloof
en afschuw over hoe onveilig de wereld
is heel ver weg maar ook dichtbij
zijn onzichtbare grenzen overschreden
blijft de pijn voor nu verborgen
daar het brein dit nog niet bevatten kan
kleurt het witte…
Mopperen op het weer.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
643 Van deze regen wordt een mens zo nat,
de sneeuw maakt alles wit en glad,
de zon, is wat we willen zien,
zou die op afroep komen dan misschien.
Al is ’t dan alleen maar,
om van die mopperende mensen af te zijn?
Alleen:
waar moet men ’t dan nog over hebben?…
Lach over de grens
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.315 zo ver weg
maar toch ook niet
harten dragen mee
de merel zingt ook daar
ons vriendschapslied
een treffend deuntje
een verstaanbaar verhaal
over de grens
van onze moedertaal
o, stille dromer
speur, proef, ontwaak
in die illustere zomer
ik schrijf een blauwdruk
witte onveranderlijke lijnen
in vergeet-mij-nietjesblauw
en…
oosterwind
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
542 Nauwelijks ontwaakt laat de wijdte zich genadeloos geselelen door een striemende ooster, en laat zich gedwee bestuiven door wit bevroren water dat poriën vult en alle details doet vervagen.…
oostenwind
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
649 Nauwelijks ontwaakt
laat de wijdte zich genadeloos
geselen door een striemende ooster,
en laat zich gedwee
bestuiven door wit bevroren water
dat poriën vult
en alle details doet vervagen.…
lentepartituur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 We hebben afscheid genomen van
crocussen en narcissen
Nu is het de beurt aan de bomen
die weelderig groen zullen kleuren
we genieten van de magnolia
die haar bloemen heerlijk laat geuren
en van het zonnige geel van de forsytia
dan gaan roze en witte bloesems
met overvloedige trossen weer bloeien
zo heeft alles in de natuur
z'n eigen tijd…
Martinus van Andringa
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
607 Dat hoge voorhoofd,
die levensechte snor,
de witte boorden
onder je colbert,
ernstig kijk je deze kamer in,
boven je tekenblok een peer
tussen je duim en vinger.
Een potlood in je rechterhand
klaar om te schetsen
wat je ogen zien.…
vrijzinnig papier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 haar wezen zweeft rond ingerolde kleuren
uitgestrekt, of dansend, over warm geschept papier
als lintbebouwingen vol vuur
betreedt hun indruk open ogen, uitgekomen
rond dat ene uur vol wit
in elke nachtverwondering
bezit een pennenstreek haar kracht
en achter elk gezicht spreekt zacht
een werelddeel vol dromen
(naar: Sonja Reedijk…
de zwaarte van een vlinder
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
459 dansende bloemen buigen licht
hun windlied naar de morgen, in eindeloze
pracht verschijnt de dag zo zuiver
als een kinderhart
als de zon langs zorgen wrijft
blijft een regenlied haar waarde zingen
over waar haar druppels gingen, toen
er nog geen treurlied was
in witte vleugels tekent zwart
het aderen van smart, rond alle mooie dingen…
Lied van de natuur
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
532 Die avond nam zij
mijn hart bij de vijver
en lispellende libellen
raakten rivieren golvend
bogen bomen eerbied
streelde wind onze haren
onze lijven wit en wild
die avond nam zij
mijn ziel bij de rivier
begeerte van forellen
aan oever van het water
vlogen vreemde insecten
die lonkten met honing
en we liefden ons lustig…
betreden
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
427 de wind had mijn bloemen afgepakt
geknakt
lagen ze verspreid, in tijdloos
verder dromen
onder versgevallen blad droogde slechts
wat oude aarde
over oude bomen viel het licht fel in een gat
opnieuw geopend door de harde kern
van wat ik ooit verloren had
in de tussentijd van nu vergeef ik al mijn pijn
tot aan de witte draden van het hoge…
Zeg werkelijkheid
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
668 zeg werkelijkheid
waarom verdrijf je mijn dromen
wis je het handschrift
van de hoopvolle zon
leg je een schaduw
over mijn vlinderminnend voorjaar
mijn schildering
van roze en witte bloesembomen
zeg werkelijkheid
waarom ben je soms zo subiet
zo duidelijk daar, kruis je
mijn gedachten, mijn verwachten
verbreek je zo vaak de betovering…
SÉRAPHINE DE SENLIS (2)
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
561 (1864-1942)
Opgevoed met Maagd en non
Achtervolgd door hellevegen
Liep zij door de smalle stegen
In een witte bruidsjapon
Toen ze bijna niet meer kon
Kwam ze de gendarmes tegen
Die hebben haar kleingekregen
Juist voordat God zich bezon
Jezus had het haar beloofd
Maar vergat zijn trouwste bruid
Die van haar verstand beroofd
Verder…
De seizoenpatronen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
507 de schaduw
is niet meer zwart wit
maar kent al volle herfstkleuren
het zomers scherp contrast
lengt en mengt zich
met de donkere aardetinten
licht rafelt
in een overgang
van vele meters lang
en zoekt naar
de seizoenpatronen
het oogsten is al aan de gang
in kerk en concert
speelt orgel eindelijk
weer de boventoon
bromt in…
geen titel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
528 wit trad aan het voetlicht
onschuldige luchtigheid ontwapende
onbevangen schreed maagdelijkheid
als een uitdijende rimpel de invloedssfeer
de tabula rasa die het is
klaar om de zonde op te nemen
zo gebruikt de mens…
vastgenageld of volgepompt
de misdaden vergeten
maar de verkrachte maagd
spreekt woorden als een orkaan
gruwelijk schoon en…
de maan in een fles
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
720 de nacht verdwijnt
in een witte zakdoek, ver
van het geluk af
waarheid wordt weer een leugen
of zijn het twee gelijken, zonder einde
ik treur om ons
en de windvlagen zonder
scheppingsdrang
wij hadden “wij” opgetild
verdronken met koraalogen
aan het strand
naast het beeldhouwwerk
uit brede golven
gemaakt
ik ben nooit
een goede…
Besneeuwde hof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
564 De stilte is nog stiller
dan voorheen
de beukenhaag draagt nu
een vorstelijke kraag
berijpte bomen
fluisteren nog zachter
temidden van
de wintervacht
zit ik als een vorstin
op de beklede bank
het wit steekt schitterend af
tegen mijn zwarte jas
vogels zingen zuiver
van opstanding en leven
hun teksten staan in veelvoud
op zerken…