1642 resultaten.
Plaatsen, passages
gedicht
2.6 met 52 stemmen
21.786 Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.
Zomer, nu alles in me terugkeert
zie ik het paard weer, liggend
met gestrekte benen, als was zij
dood, met wieltjes, en de grijze, veel
te dikke buik, waaruit een kraai pikt,
dons en haren…
Anders
gedicht
3.4 met 57 stemmen
17.587 Er hangt de laatste tijd
langer een waas over de landen
steeds vroeger
worden bossen blauw
de laatste takken breek je
minder graag
en minder gauw
dat wat de handen doen
smaakt bitterzoet
in de verleden tijd
vervoegen zich de dromen
de laatste bloesem
heeft de kleur van tederheid
en in je lijf stolt het verlangen
tot vruchtbegin…
LENTEREGEN
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.452 Het zacht vertrouwde geluid
van regendruppels op mijn ruit
wordt abrupt verstoord
door ’t ‘gerekketakketek’ van hagelsteentjes.
In de grauwe lucht
glimt de hoge glans van kinderogen.
Een ijskoude wind zucht
mijn huid vol kippenvel.
De hagel roffelt en ‘tikketakt’
met driftige stoten op het zinken dak.
De nijdige wind ‘smikkesmakt’
de…
kind van alle seizoenen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.314 vroege vlinder zomaar op mijn hand
gevlogen tovert warempel een jonge
lente, ontluikt vanbinnen het prille
besef van broos geluk
in huppelpas en zonder jas ren ik naar
buiten waar mijn vrije kind weer toeft
in zomerse tijdloze dagen, speels
nog onbevangen
aan de einder wieken ganzen naar verre
oorden, ruist langs nevelig avondrood…
Winter Blues
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
801 donkere weken gaan voorbij
zonder enig besef van tijd
doelloos
zoekend
hoe komt het dan
dat je niet slapen kan?
rusteloos
woelend
plotseling is het Mei...
je was jezelf even kwijt
grandioos
joelend
besef je
de winterblues is weer voorbij!…
zomer
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.373 Zoals in tulpen
de lente
loslippig wordt,
zo zomer jij
mijn lenden vol.…
Blauwgrijze kou
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
430 je broeikast
altijd zoveel
vitaliteit dat
je een direct
adept van de
schepping kan zijn
zongekleurde
levenskracht met
een stralende lach
waarvan het
altijd wel een
onsje meer mag zijn
toch kan
ook jij verstillen
bevriezen in
doorzichtig transparant
dat geen ruimte laat
voor een warme hand
onbereikbaar
opgesloten in
blauwgrijze…
herfstgedachte
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.267 hoe vergankelijk
het leven zich openbaart
in dwarrelend blad
hoe gedreven mijn bestaan
zich nestelt in zon en wind
(tanka)…
Warmrijpe vruchten
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
673 ik viel niet
voor de zon in je ogen
op die lenteachtige dag
voor de zomer
die bloeide
in je aanstekelijke lach
wist de
warmrijpe vruchten
uit je oogstrijke herfst
voelde
je schoonheid
in midwinters rust
het was jouw magie
die mijn liefde deed stralen
jij wist het mooiste uit mij te halen…
Vivaldi's verlet
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
755 Als de zomer in mei reeds is gerijpt,
De herfst voor augustus wordt ingezet.
Kent oktober dan ineens vorstverlet?
Logica welke niemand meer begrijpt.
Komt december zal de twijfel staken,
Om voor lentekriebels plaats te maken.…
Een laatste dans
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
586 ik vang gedumpte
zinnen die als protest
in bomen en struiken
zijn blijven hangen
lente en zomer hebben
geschreven maar zijn voor
het oogsten door recensies
neerbuigend weersproken
weg uit een groeiend
behagen omdat anderen
hun bloei en succes
niet konden verdragen
in een laatste dans
gaan wij kleuren herfsten
ik hoop dat mijn…
Zomeravond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
658 Nog even lonkt het zonneoog
door d’ uitgeplozen wolken.
Roze lippen dimmen
de koperen wimperstralen
in rosse wenkbrauwharen.
Nog even schiet het zonneoog
felle schichten
die doven in wolkenslierten
vol roze zalmen en flitsende Lichten.
Geruisloos glijdt het zonneoog
diep in d’aarde en dooft.
Stille schaduwbomen
spoken huiverdromen…
Aarde, over-oude
poëzie
4.0 met 14 stemmen
2.439 Gewielde en will'ge wentling der seizoenen,
ijs-zwaart der peer als zonne-dans van 't kaf;
mijne aarde, wisslend teken van verzoenen
die waart het Paradijs en wordt het graf:
gij wordt het graf de dankb're derver, die men
zal bergen, onbewogen, in uw schoot,
om dáar voor aarde en hemel weer te ontkiemen
tot dubbel leve', o broze,…
Blozend blad
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
732 Het loof bloost diep in de nerven
zwerft argeloos dromend omlaag
naar aarde waar roemloos vergaan
de glorie van dood zal verwerven
bomen strekken zich kreunend uit
bedreigen met naakthouten staken
de storm die hun botten deed kraken
en het wortelgestel pijnlijk trekken
nevel versluiert als illusionist
de realiteit van het zicht
waar niemand…
Orgastische feesten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
777 ik voelde al
aan de voorzichtige
vlucht van je handen
de zacht tedere
lentewind in
zijn prille vleugjes
vaak lichtten
in vervreemding
de eerste kleuren
op waar de zon
haar koesterende
warmte geeft
daar geuren
plotseling lieve
orgastische feesten
die de boodschappen
van steeds grotere
evenementen delen
hangen seizoenen
hun wassen…
weemoedig vergezicht
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
779 in een aflopende zomer
heb ik naar een plek gezocht
waar het geluk nog wilde blijven
negeerde ik de oprukkende herfst
die zich aan mij openbaarde
in een explosie van weemoed
heb ik mijn ogen gesloten
voor het snel verkleurend blad
aan de vermoeide bomen
me vastgeklampt aan de te bleke zon
die al van ver moest komen...
bij het gebrek…
winterse taferelen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
763 verlicht,
de flats, de lofts
huizen en appartementen
zonder sneeuw of ijs
al is de tijd correct
ligt de stad verlicht
het einde af te wachten
van alweer een zeer vroom jaar
schoorstenen walmen
westerse warmte voorbij
is de tijd van zonnebaden
en jagen op de maagden
gebeurt opnieuw op feestjes
met heet gestookte wijn
de herkenning der seizoenen…
huiveringen
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
839 november, gure maand
de oude Tijd is daar
zijn Zeis alweer klaar
voor het snijden in draden
zonder waardig leven
hij is enkel gekomen
om mee te kunnen nemen
onder de huid de rillingen
ijzige huivers uit besef
dat het deze maand kan zijn
de laatste na al die jaren
bezigheid vol futiliteit
en de rekening overdreven
gepresenteerd zal worden…
winterse taferelen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
718 verlicht,
de flats, de lofts
huizen en appartementen
zonder sneeuw of ijs
al is de tijd correct
ligt de stad verlicht
het einde af te wachten
van alweer een zeer vroom jaar
schoorstenen walmen
westerse warmte voorbij
is de tijd van zonnebaden
en jagen op de maagden
gebeurt opnieuw op feestjes
met heet gestookte wijn
de herkenning der seizoenen…
nacht
gedicht
3.0 met 35 stemmen
21.499 Wereld van aarde,
alle lichten uit.
Slapend lichaam van grond,
geurige lieve mandarijn,
hangend aan je gedroomde takje
in de nachtgaard.
Regen in juli,
liefde in woorden.
Je lichaam slaapt
als de schim van jonge bomen.
----------------------------------------------
uit: 'Alle bundels gedichten', 1976.…
seizoensverwisseling - senryu
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
576 groen accent vertelt
de winter overwonnen
Kyoto nog veraf…
Daartussen parelt leven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
408 ik eigen blauw
als basis voor
helderheid en kou
het donkere
geeft diepte in
mysterieus verdwijnen
door het lichte
sprankelt zon
zijn magisch schijnen
op pril groen
en later schaduwrijk
koel zomerloof
dat herfst belooft
in vrucht en kleur
een volle rijke oogst
groen en blauw
daartussen parelt leven
als schitterend gegeven…
lente
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
808 kastanjebomen tonen trots hun bladeren
hun bladnerven zijn aderen
hun bloemen staan al in knop
dat gaat door tot hoog in de top
de lente, het is werkelijk een wonder
waar ik me iedere keer over verwonder
dit seizoen schenkt me veel genot
het brengt me dichter tot God…
EEN VERTELLING
poëzie
3.0 met 14 stemmen
5.671 Wij zaten laatst bij Saartje,
Onze oude goede baker,
Die sprookjes kan vertellen.
Wij dronken chocolade,
En deden honderd vragen.
In 't einde zei ons Saartje:
Wel nu, mijn hartediefjes!
Gij kent de vier getijden,
Wat houdt gij voor het beste?
Toen zei mijn zusje Miesje,
Die tijd is mij de liefste,
Wanneer de bomen bloeien.
Dan krijgt…
Wat letters en woorden en heel veel wit...
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
666 en woorden
en heel veel wit
dat hier of daar
er misschien tussen zit,
dat maakt de ontmoeting,
dat maakt het verschil,
en of jij of ik
dat nu wel of niet wil,
de taal gaat haar gangen,
het denken zijn weg,
het leven stroomt verder,
weet heg soms noch steg
maar laat ons maar dulden
wat ons overkomt,
de zon en de regen,
en ieder seizoen…
WIJSJE
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
646 Dat dit jaar
vrucht heeft gedragen
Dat ik de plukker eerst
zag schudden aan de boom
Dat hij de vruchten
met zorg raapte
Dat hij de ladder
tegen de boom zette
Z'n mand vulde
en een wijsje vloot:
Zagen,zagen
wiede wiede wagen
Het was een stokoud
wijsje
Uit m'n vroegste
jeugd.…
Het verbreken van onwetendheid
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
557 Vol ongeloof ritselend en dwarrelend
Jaagt de herfstwind de gevallenen voort
In het zachte mos lag zowaar ‘t end
Opeens was daar de hemelpoort
De zomerwind had speels aan ze getrokken
En nooit hadden ze vermoed
Dat ze spoedig zouden ontvallen
Om gedragen te worden in de stoet
De lentewind had mooie beloften gebracht
en ’n ruisend…
Volle oogsten
netgedicht
4.5 met 73 stemmen
453 ik wil
dat de zon
gaat schijnen
maar zij
breekt haar
stralen tot een
zielig kwijnen
verlang naar
een strelend plagen
door de wind die
als warmtedrager
met verrassend
koude vlaagjes een
frisse balans hervindt
geef mij maar
de zomer
met stukjes
prille lentebloei
groei die nog
seizoenen mee gaat
en ons volle oogsten laat…
Tijd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
691 Ik wandel eenzaam door
het herfstlandschap
naar het onbetrachte doel
dat tijdgebonden is.
Vanuit een lenteoase
kom jij me tegemoet
en neemt mij bij de hand;
Ik heb late lente in het hoofd.
Omstrengeld door de band
van onze vriendschap
kan ik aan jouw boezem
rustend komen uit de tijd.…
Branding
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
582 zullen wegglijden
gebeten door de tand der getijden
rijden ze de stormen, ze waaien luid
over wereldzeeën van noord naar zuid
een flikkering in de mist, een belofte
van knarsend bitterhelder zonlicht
dat het land droogstoft en ontwricht
richt haar zeilen op de duinen
haar boeg verstuift het groen
dat leven nevelt als haar zoen
seizoenen…