1300 resultaten.
De zonnebloem
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
442 Een zonnebloem staat
droomverloren
en al voorbij haar hoogste glanzen
met lome blaadjes
droef te staren.
Gaat het zo ook met ons:
dat na de rijpe, goede jaren
de glans verdwenen is
en ook de vreugd?
Of zijn er andere horizonten
die wenken gaan
en door de jeugd
nog niet gezien zijn?
Dient daarvoor soms de pijn
en 't trager moeten leven…
De Hand van het verleden
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
618 het was een zonnige herfstdag
de lange schaduw liep voor me uit
naar mijn oude woonstek
daar kwam ik het verleden tegen
stond leunend tegen ’t verroeste hek
hier schoof een oude grens
mijn tijd vooruit naar nieuwe wegen
met een zucht liet ik met weemoed los
dat wij nog samen waren
voelde oude pijn
van zijn gebroken snaren in zijn hoofd…
Herinneringen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
507 De ‘Blauwe’ tram naar Zandvoort,
de ‘Dubbeldik puur’ van Jamin.
De caleidoscoop van mijn vader,
het gouden licht van de Oude wijven zomer,
dat dooft in Luscofusco, wanneer het licht
het verliest van de duisternis
en die strijd de hemel kleurt…
Aan de winter
die alle narigheid van de voorbije jaren
met puurheid wist te bedekken
en waar…
[ Het oude café ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Het oude café
gaat sluiten, dicht moet het --
van de nieuwe wet.…
Rimpels
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
569 Hoe is het om als rimpeling terug te kijken in de tijd?
Om gedachten en gevoel in stukjes te knippen
en te plaatsen op een denkbeeldige lijn.
Voor, achter, eerder, eens.
Wat was en wat (n)ooit zou kunnen zijn.
Verwijten die als kinderwijsjes blijven zeuren.
Rondjes draaiend
totdat ze moe worden en gaan slapen.
Tenminste, voor heel even…
Mooi ben je, liefste
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
989 Mooi ben je
Prinses met je droomogen
Teder is je geur,
een zoete vrucht,
een lieve bloem,
vrouwenzoete parels
Het moet meer zijn dan
weemoedige hartstocht
Het verlangen te zwerven
over jouw leden
Lippen zacht te begraven
in jouw geheimen
Zoet te sterven
in jouw licht…
Wat zoek je hier?
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
644 Ik weet het niet,
maar vind een mens net zoals jij,
met weemoed en met vragen,
met zingen en met klagen...
met soms een klein begin
van iets te durven wagen...…
Vervagen
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
899 Of de dwalende angst verzamelt
in de twijfelende sneeuw
en grijze weemoed
van het zwijgen en verliezen
van elke gedachte waarmee
niemand ontwaken wil.…
Genoeg Verleden Tijd
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.196 Genoeg verleden tijd
Heb ik nu
En weemoed evenzeer -
Naar hoe 't was,
Ooit, destijds,
Toen m'n leven begon
Mijn leven nog
Een open boek,
Een onbeschreven blad
Alle levenslust van toen
Nu als 'n deken opgerold
En wat ooit leven heette uitgehold…
Apeldoorns kanaal
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
504 Reis naar de weemoed,
Kanaal waarlangs ik
Geleidelijk aan mijn
Kind zijn heb achtergelaten
En terugvind de persoon
Die ik geworden ben;
Tijd die niet meer
Te achterhalen en
In zichzelf vergleden is
Met aan weerskanten ijsresten
Die tot dusver de heetste
Zomers nog hebben doorstaan,
En waarin de gevoelens van
Wie ik ten diepste…
De eenzaamheid verlaten
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.307 Deze nacht schurkt
in de bekken
der hopelozen
en in de dieptes
van Hades
snikt weemoed
als solitude is
gevlogen…
Als ik soms terug kijk
hartenkreet
1.9 met 10 stemmen
1.940 Als ik soms terug kijk
op mijn levensloop
daar zaten fouten tussen
en wel een hele hoop
Er zitten dingen tussen
waarvoor ik weemoed voel
maar ook die ik vergeten wil
en wel een hele boel.
Doch alles wat herinnert
aan die tijd met jou
die blijf ik altijd koesteren
die blijf ik altijd trouw.…
nachtwandeling
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
707 in de verte hangen nog wat flarden
klokgelui in nevelslierten
en boven spant zich de nacht
zoals altijd rustbrengend
voorspelbare constellatie van licht
adem diep en ijzig
een champagne van lucht
doet je van binnen tintelen
wijst weemoed weg
belletjes borrelen altijd naar boven…
muren vol weemoed....
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.093 door muren vol weemoed
barst ooit het geluk
verscheurt jouw angst
zichzelf
aan flarden
tot aan de grens
van verdriet en vreugd
waar tranen vloeien
door elkaar heen
zichzelf verweven
in armen van troost
mijn liefde gegeven
die muren sloopt…
vervliegend
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
442 glimp van een droom
vlaag van verleden
zweem van weemoed
vleug vol verlangen
de geur van weleer
probeer de beelden
vast te houden
maar de seconden
razen voorbij
de uren draaien
hun snelle rondes
het verleden vervliegt
sneller dan je dromen kunt…
De laatste
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
670 Kom liefste, dans met mij
de tango van weleer
nu de bandoneon weerklinkt
weemoedig maar hartstochtelijk
de tonen zingt van ons gevoel
toe, leidt me weer
dicht in je armen
naar dat ritme
nog één keer
voor de muziek zwijgt
en jouw schaduwbeeld
vertraagt
vervaagt
verdwijnt…
long as i can see the light
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
790 lucht wolkt zwart
weemoedig kijkt het raam
niets dan donker
buiten
stilte voor de storm
binnen kerft
Creedence Clearwater Revival
m’n ziel
regen slaat glashard toe
ik zet hem nog maar wat harder
en schenk nog een whiskey
wat een strot die Fogerty…
Verstorven liefde
netgedicht
4.7 met 14 stemmen
524 Verstorven liefde weggeëbd door wederzijds verlangen
De honger naar gemeenzaamheid door vrijheidsdrift vervangen
Een kolkende stroom van weemoed maakt zich meester van gevoel
Nachtelijk verdwalen in eindeloos gewoel
Door hartenleed verslagen zonder route of kompas
Zal ik mijn weg weer vinden zoals het altijd was…
Col de Villard ( alt. 833 m)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
582 wanneer ik zou zeggen
dat wij hem moeiteloos
hebben bedwongen
dan zou ik liegen
het heeft wat gekost
bloed: zie de schrammen
op mijn schenen
zweet: je had mijn shirt
moeten voelen toen
ik eindelijk boven stond
en tranen: al dan niet
van geluk of weemoed
doch voldoening gaf het
en daar kracht uit putten
kan mooi meegenomen zijn…
Een notitie
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.900 Mij beving toen de felle wanhoop, die
als stille weemoed tevreden is: ik besefte
dat ik nooit zou kunnen beschrijven,
en niemand anders dit ervaren zou dan ik.…
Terug
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
613 Soms wil ik
omdraaien
denk ik weemoedig
aan omdraaien
het roer om of
een bladzijde terug
halverwege
in een onbestendig boek
terug is bekend
Gewoon
mijn bed weer in
de nacht door
terug kruipen
tot de avond
ervoor
een besneeuwde
zondag inglijden
Of juist een dinsdag
over zonnestralen…
Stil huilen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Soms verlaten
vergeefs roepend
na een enge droom
stil liggen huilen
onwetend
of ik hard genoeg roep
mijn stem niet gesmoord
in stil liggen huilen
Het is een stempel
van verlangen
naar geborgenheid
in een veilige schoot
een stempel in
mijn ziel, mijn fado
zonder weemoed…
Aangeschoten
snelsonnet
4.8 met 6 stemmen
572 Straks voor de laatste keer van Schiphols grond
vliegt er een zwaan weemoedig in het rond.
Nog één keer kijkt ze neer op Amsterdam.
Welnee de zwaan vindt altijd weer een plek
Zelfs Lelystad is nu opnieuw in trek.…
Deze dagen vol van weemoed
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
871 Deze dagen vol van weemoed,
van trots ook, van vergankelijkheid;
ieder denkt wel aan één iemand
die moest gaan, die nu elders is
in glorie, die liefde werd
met de Liefde één.
De natuur zucht en kreunt
in barensweeën, zoals Paulus zegt
maar reeds zijn er de kiemen
van het nieuwe leven.
Ook op de kerkhoven,
de doden-akkers.…
WEEMOEDIG KWIJNMEISJE (1)
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
623 Alice verbleef in artistieke kringen
Was zeer geliefd en onconventioneel
Ze declameerde voor het merendeel
Gedichten die de mensen blij ontvingen
Haar lezers hielden geldinzamelingen
Want verder had het meisje niet zoveel
Ze praatte met de vogels en ’t struweel
Was kleine heilige en kloosterlinge
Volgens haar vader had ze t.b.c
Dat hebben…
WEEMOEDIG KWIJNMEISJE (2)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
541 Alice, de ogen zedig neergeslagen
Moest lachen om de rol haar toebedeeld
Later heeft ze -wat moest ze- nagespeeld
Wat anderen nu eenmaal in haar zagen
Ze wilde Eddy du Perron behagen
Maar deze had een ander afgodsbeeld
Platonischer, en op zijn ziel veel eelt
Hij wist Alice te pesten en te plagen
Ze dreigde zich van kant te willen maken…
Het Wad kent weemoed
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
573 de kwelder haakt haar knopen
in een ritme dat ze weerlegt
in de nagels waarmee de dijk geklonken
is aan het meervoudig land waarvan wij
denken dat het ons toebehoort
het kan niet zijn dat mijn wad
goedlachs en ten overstaan van het volk
als een gladiator ten onder gaat in het met zout
doorweven land, zij is fier en doodt
niet zonder weemoed…
ene weemoedige blik
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
734 ik ben mijn glazen kwijt
en kruip over berg en dal
door kamer, keuken en toilet
op de tast ontdek ik opnieuw
hoe het is aan de grond te zitten
en te huizen onder een bed;
het is vertoeven aan lager wal
nu is dat natuurlijk niet voor het eerst
dat mijn neusprothese zich verstopt
maar zonder zicht is men op zijn teerst
en zoek ik mijn heil…
de zachte weemoed van vaarwel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 bijvoorbeeld de uren
die nog flaneren in de kamers
van het vertrouwde huis
waar ik mij de woorden
en de passen herinner
toen wij op elke geheiligde
zondagmiddag dansten
op Blakeys " blues march"
de zomeravond aan het strand
waar in aarzelend licht
de verlegen zinnen
van het te vroege afscheid
verdwijnen in een ruimende zee
en de nacht…
CEMETERY
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.692 Vragend naar je stem
die samen met je warme handen
met de avondzon was verdwenen
stond ik voor het koud stuk beton
De stilte antwoordde
Tranen rolden schaamteloos
Zoekend naar je drogende handen
maar enkel de bomen bewogen
en namen afscheid van je
met weemoedige golven
Zij deden wat ik niet durfde…