1006 resultaten.
STRAATGEHEIMEN
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
733 De straten
hebben zo hun geheimen
gevelsteen van het verleden
zwijgt zichzelve dood
De vensters
openen zich tersluiks
als ogen na
diep slapen
Ze kunnen
het daglicht
wel verdragen
stellen zich er aan bloot
De deuren
zwaaien welkom open
zijn niet vergrendeld
zitten niet in het slot
De straten hebben zo
hun geheimen
zijn niet…
Asiel
gedicht
3.0 met 10 stemmen
6.736 Je zou niet denken dat ze spelen,
viool, harmonica en tambourijn,
voor vijf verwaaiden op dit groot terras
en stoelen bij elkaar op schoot gezeten.
Hoor dan ons kaal en puur applaus
of wij al lang begrepen hebben
dat wij de schuld zijn van hun kou
en wat er meer lijkt op verdriet.
Zij spelen het gedreven of wij van
de wind hier op dit lege…
Een flat in mijn stad
hartenkreet
2.1 met 10 stemmen
1.792 Zie toch: dat immense schaakbord
in het donker. Achter elk verlicht
veld woont minstens een dame of heer
en ook kinderpionnen, een, twee of meer.
Langzaam wordt de puzzel opgelost.
Met elk ontstoken licht wordt
een nieuw leven verraden
en van het stadse donker verlost.
Waar zal er ruzie zijn? Waar wordt gevreeën?
Waar werkt een vrouw…
Bij het ouder worden
gedicht
2.5 met 21 stemmen
8.317 zo broos jonge baksteen
in een wei vol ervaring, zo
leeg nog de ramen, de koeien
keken daar dwars doorheen
vader, jouw huis is gaan leven
toen de veestapel verdween
en het gras
zo wit is het nu, zo rood
de rozen, met plukjes vacht nog
aan het prikkeldraad
soms vind je tussen de struiken
een poppenarm, een lekke bal
of 't ruikt er…
Metamorfose
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
677 In een opgeruimde kamer
Strooi ik met gedachten
En maak er een zootje van…
waar stinkend roet
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
604 ergens halverwege
tussen grijs en groen
waar stinkend roet
nog steeds
de rauwe zelfkant
van eerder leven tekent
ben ik als geducht
opgegroeid…
Dit eiland
poëzie
3.6 met 13 stemmen
3.936 Voor de zachtmoedigen, verdrukten,
Tot geregelde arbeid onwilligen,
Voor de met moedwil mislukten
En de groots onverschilligen,
De reine roekelozen,
Door het kalm leven verworpen,
Die boven steden en dorpen
De woestenijen verkozen,
Die zonder een zegekrans
Streden verloren slagen
En 't liefst met hun fiere lans
De wankelste tronen schragen…
O land van zee en duinen, vee en weiden
poëzie
2.9 met 10 stemmen
2.352 O land van zee en duinen, vee en weiden,
Aan u blijf ik verknocht tot aan mijn dood.
En dagelijks ga ik voort mij te verblijden,
Dat ik van geen land als van u genoot.
O Nederland, hoe vroeg waart gij reeds groot,
Schoon toch ook gij uw noden had te lijden,
Ge waart en bent nog steeds de rijke schoot
Van waarden, geldend tot het eind der tijden…
Het hofje
poëzie
2.4 met 5 stemmen
2.290 ‘k Ben weer in mijn oude hofje
Met zijn propere huizenrij
’ Bleekje met de appelbomen
Zonnig, vredig stukje wei.
‘k Hoor het suisend bomenruizen,
‘k Hoor de pompenslinger gaan,
En ‘t gesliffer van de muiltjes,
‘t Vrouwen-dribb’len komt aan.
En als ’s avonds ‘t stadsgerommel
Heftig aan de ziele slaat,
Is ‘t of met het hofjespoortje
‘n Andere…
HEIMWEE
poëzie
3.6 met 18 stemmen
6.913 Kennst du das Land?
Kent gij het land, waar hoog de ceder wies?
een adem Gods door ’t moerbeiboomdal blies?
van ’t eêlste bloed de bruine druifrots zwol?
de olijftak glom, van malse koornen vol?
Kent gij dat land? daarheen, daarheen,
o leidsman mijner vaadren! voer mijn schreên!
Kent gij de stad? Haar hoog en heerlijk huis
maalde, eeuwen…
de buitenwijk
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
681 het avondlicht dooft in de nacht
eerder dan de maan
haar schijnsel door de
lege straten weeft
muren weerkaatsen verte geluid
dat strijdt met neonlicht
langs een golvend lint van
mensen op jacht naar vergeten
hier in de schaduw van de stad
is de nacht stilte
de kille verlatenheid
een niemandsland dat wacht…
Onbekommerd
gedicht
3.3 met 19 stemmen
9.328 Onbekommerd toont Amsterdam
haar rotte gebit, haar aan aardgas
stervende bomen, haar onrein water
waarin de zon zich weerkaatst.
Uit ontelbare vervuilde neusgaten
blaast ze kwaadsappige dampen
over haar daken vol televisie-antennes
en duiven, waarboven de hemel
licht wordt en weer donker, sterren
balanceren een paar minuten op de spits
van…
Amsterdam
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
783 Oud en nieuw herenigd
Toeristen, junks en jordanesen
De grachtengordel en Carré
Oh, nergens anders wil ik wezen
Een homo op de Amstel
Lichtjes op ’t Leidscheplein
Winkeldieven, Joegoslaven,
Maar nergens anders wil ik zijn
Albert Cuyp en Johannes Vondel
P.C. Hooft en westertoren
Hoeren, pooiers,
Nee, nergens anders zou ik horen
Stad…
Hier in dit land
gedicht
3.9 met 101 stemmen
29.569 Hier in dit land van water en van wind
en wolken die tot aan de hemel reiken,
een pannenkoek van klei en zand en grind,
vol kleine mensen achter hoge dijken,
hier wordt als regel zuinig voortgeplant
en heet de favoriete hobby maaien,
de favoriete stand de middenstand,
wil heel wat onweer tóch nog overwaaien
en halen heel wat levens nooit de…
Het dorp
poëzie
3.3 met 14 stemmen
7.576 Een vleermuis aan de nacht
hangt niet uw adem aan een vreemde adem
zo gij dit beseft het dorp
en de mensen nacht'lik huis aan huis
één licht - wellicht bij de pastoor -
en langs uw weg een late koe
In de wig van weg en stroom
is van de leegte zo het dorp
alsof 't een boot was die maar voor korte tijd
op anker ligt
Om het staketsel kletst…
Aan Zoetermeer 1967
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
600 Op rechte regels
schrijft men stadswijk in je huid
jij leest het wel
maar spreekt de letters uit
zoals kinderen doen
die het spellen wel beheersen
maar gaandeweg
het woord
verliezen
in het geluid
van al die losse letters
Als al jouw groene schriften
zijn beschreven
en je toch vlinders tekent
tussen letters door
heb je misschien…
winter van ongenoegen
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
708 Het is als een bleke
afspiegeling van mezelf
de einder staat bol wollig
uit het grijswit van zichzelf
collage van bevroren beelden
het huis komt er onder te krommen
ik zou het liefst reepjes trekken
de wilgen en de katten
die de achtertuinen door steken
de ramen betrekken in een damp
binnen ligt alles te tochten in wachtkamers
het ligt…
Paradijs.
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
839 Als ik 's zomers in mijn tuintje zit,
zie ik het paradijs,
de bloemen kleuren mijn horizon
en boven mij de lucht
Daar kan je heel veel sprookjes zien,
een monster, of gezicht
na een tijd vervaagd de schim
een wolk op de vlucht
De vogels brengen hun jongen groot,
wat hebben ze het druk
dus zette ik wat water neer
ze drinken en ze baden zich…
Land van verre oorden
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
788 Weilanden met resten sneeuw
en honderden grazende ganzen
verlangen van duinen, wind
en eindeloze zeestormen
gebakken vis in zilte lucht
en als je verhuist
blijf je niet bij me
maar gun je het zo
meer dan dat ik
me jou mag gunnen
land van bevroren tranen
ijzingwekkende glimlach
kunstwerken op gebouwen
ik blijf van je houden
ook al…
Belgie bovenal
poëzie
3.6 met 16 stemmen
4.829 Midden grote landen
ligt ons kleine land,
als in gouden randen
echte diamant.
Hoge bomen,
blijde stromen,
duin en zee, en berg en dal;
werklijkheid der zoetste dromen:
Belgie, Belgie bovenal!
Over vlas en koren,
hoeve en lindetop,
schiet een spitse toren
scherp ten hemel op:
Bijlen, zagen,
hamerslagen,
weefgetouwen, vlegelval;
en,…
nooit meer bang
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
663 reeds gekluisterd aan rollator
is zij nochtans de dicator
van de gang
jaagt elk een die onverhoopt
plotseling voor haar voeten loopt
daar op stang
heeft zij niet meer het vermogen
om verbaal nog te betogen
iets van samenhang
god gaf haar deze prothese
om de gangen door te sjezen
nooit meer bang!…
Rozenbottels
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.350 Vuurboetsduin ontzie mij niet
wanneer ik hier uw ziel geniet
met ogen van een kind
dat droomt van overzeese buren
van lantaarntjes op zee
in wat het Vlie hier achter liet
in kokkels van verdronken land
die dreven op een zeemanslied
waar ik als kind U nader riep
met moeder, zusje, vader liep
over dit land van Stortemelk
waar ik stil stond…
De schil waarop wij leven 1
gedicht
1.5 met 15 stemmen
6.627 Het onderliggende het zich tonende,
het zich tonende het zich tonende. Op voormalige
zeebodem een vinexvesting, met zo natuurlijk
mogelijk bos omgeven, recreatiepaden,
en met kunstwerk binnenkort. Alma Mater
heet het beeld van Johan IJzerman
en wordt gebouwd van gras,
de schil waarop wij leven.
Hier zijn pionieren klootjes of crimineel…
Doodlopende weg
netgedicht
3.4 met 27 stemmen
1.104 als ik weer eens over akkers stap
door de brede voren diep bevroren
zie ik kraaien onder de torenkap
de zwartjassen lijken hier te horen
als winter weer een glazen offer schenkt
aan sloten waar reigers onverdroten
naast het stille van de dood die wenkt
zweven tussen hoop en niet geschoten
weet ik, dit is geen oord voor duiven
waar kinderen…
Een bericht
gedicht
3.5 met 19 stemmen
5.379 Dit is inderdaad niet te verdragen. Lege kamers
kijken me verwijtend aan. Ik zet dozen anders
neer en nog eens anders en dan ga ik vroeg
naar bed.
Iemand, ik weet niet wie, zei dat het hoorde.
Wanneer het weer voorbij is raakt het ook
vergeten. Maar ik vergeet zo slecht.
Iemand kwam me helpen. Nu staan de dozen
op hun plaats. Ik…
Thuis
gedicht
2.5 met 31 stemmen
7.005 Het huis is ons vreemd na de kortste vakantie,
veel vreemder dan verre hotels of paleizen.
Het glansloze vloerzeil negeert onze voetstap,
een stapel van krantenpapier ligt op tafel.
De zeep is verdroogd en gebarsten, en went maar
met weerzin aan onze voorzichtige handen.
De kamers, de trappen vergaten volkomen
ons dagelijks leven, dat nu…
Stijgend langsheen Sint-Goedelekerk
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.870 O zwart gevaarte boven 't hoofd
zwaar hangend in de donkre lucht,
wat heb ik in uw diepten al
gesmacht, gebeden en verzucht!
O levend stenen wezen! Hier,
door angst gejaagd, door hoop gestaald,
ben ik naar 's harten wondergang,
wild ópgedraafd of kalm gedaald.
Geen enkle boezemtrilling, die -
- géén wentling mijner ziele,…
Zeg Rijswijk
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
751 Zeg Rijswijk, ben jij wel bezongen
om je landgoed dat naar bosluchten geurt
waar de herfstvrucht zo vrij en ongedwongen
met het mosgroen je najaarskleed kleurt
Zeg Rijswijk, ben jij wel bezongen
om je wasdom waar het roodborstje troont
waar parkiet er zijn halsband heeft bedwongen
en met groen nu je winterkleed kroont
Zeg Rijswijk, ben…
Kwinkslag
poëzie
3.3 met 27 stemmen
7.287 Een Schout ontbood een Boer voor 't hoge dorpgerecht,
En sprak, wel, hondsvod! guit! hebt gij van mij gezegd
Dat nooit een groter schurk, dan ik ben, is geboren?
Wie, ik? hervat de Boer: dat klinkt mij vreemd in de oren.
Neen Schoutlief! neen, men heeft jou leugens aangebracht:
'k Heb 't nooit gezeid, maar 'k heb 't wel duizendmaal gedacht…
Allemaal steden
poëzie
3.6 met 8 stemmen
8.905 de stad weifelt over de huizen
de morgen vaart over de daken
de stad binnen
de zon staat op tussen de huizen
onder carillonmuziek
de mensen wandelen in het donker
als het elf uur is
de zon spoelt aan op de daken
aan het strand van de verten
ligt de stille zee der lucht
waarin het schip van een kerktoren
flikkert
in de buik…