Alle inzendingen over woonoord

1006 resultaten.

Sorteren op:

STRAATGEHEIMEN

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 733
De straten hebben zo hun geheimen gevelsteen van het verleden zwijgt zichzelve dood De vensters openen zich tersluiks als ogen na diep slapen Ze kunnen het daglicht wel verdragen stellen zich er aan bloot De deuren zwaaien welkom open zijn niet vergrendeld zitten niet in het slot De straten hebben zo hun geheimen zijn niet…
Harry Daudt1 september 2009Lees meer >

Asiel

gedicht
3.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 6.736
Je zou niet denken dat ze spelen, viool, harmonica en tambourijn, voor vijf verwaaiden op dit groot terras en stoelen bij elkaar op schoot gezeten. Hoor dan ons kaal en puur applaus of wij al lang begrepen hebben dat wij de schuld zijn van hun kou en wat er meer lijkt op verdriet. Zij spelen het gedreven of wij van de wind hier op dit lege…
Ed Leeflang18 december 2019Lees meer >

Een flat in mijn stad

hartenkreet
2.1 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.792
Zie toch: dat immense schaakbord in het donker. Achter elk verlicht veld woont minstens een dame of heer en ook kinderpionnen, een, twee of meer. Langzaam wordt de puzzel opgelost. Met elk ontstoken licht wordt een nieuw leven verraden en van het stadse donker verlost. Waar zal er ruzie zijn? Waar wordt gevreeën? Waar werkt een vrouw…
fp. tuinder5 september 2009Lees meer >

Bij het ouder worden

gedicht
2.5 met 21 stemmen aantal keer bekeken 8.317
zo broos jonge baksteen in een wei vol ervaring, zo leeg nog de ramen, de koeien keken daar dwars doorheen vader, jouw huis is gaan leven toen de veestapel verdween en het gras zo wit is het nu, zo rood de rozen, met plukjes vacht nog aan het prikkeldraad soms vind je tussen de struiken een poppenarm, een lekke bal of 't ruikt er…

Metamorfose

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 677
In een opgeruimde kamer Strooi ik met gedachten En maak er een zootje van…
Jeroen Zwaal26 september 2009Lees meer >

waar stinkend roet

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 604
ergens halverwege tussen grijs en groen waar stinkend roet nog steeds de rauwe zelfkant van eerder leven tekent ben ik als geducht opgegroeid…

Dit eiland

poëzie
3.6 met 13 stemmen aantal keer bekeken 3.936
Voor de zachtmoedigen, verdrukten, Tot geregelde arbeid onwilligen, Voor de met moedwil mislukten En de groots onverschilligen, De reine roekelozen, Door het kalm leven verworpen, Die boven steden en dorpen De woestenijen verkozen, Die zonder een zegekrans Streden verloren slagen En 't liefst met hun fiere lans De wankelste tronen schragen…

O land van zee en duinen, vee en weiden

poëzie
2.9 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.352
O land van zee en duinen, vee en weiden, Aan u blijf ik verknocht tot aan mijn dood. En dagelijks ga ik voort mij te verblijden, Dat ik van geen land als van u genoot. O Nederland, hoe vroeg waart gij reeds groot, Schoon toch ook gij uw noden had te lijden, Ge waart en bent nog steeds de rijke schoot Van waarden, geldend tot het eind der tijden…

Het hofje

poëzie
2.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 2.290
‘k Ben weer in mijn oude hofje Met zijn propere huizenrij ’ Bleekje met de appelbomen Zonnig, vredig stukje wei. ‘k Hoor het suisend bomenruizen, ‘k Hoor de pompenslinger gaan, En ‘t gesliffer van de muiltjes, ‘t Vrouwen-dribb’len komt aan. En als ’s avonds ‘t stadsgerommel Heftig aan de ziele slaat, Is ‘t of met het hofjespoortje ‘n Andere…

HEIMWEE

poëzie
3.6 met 18 stemmen aantal keer bekeken 6.913
Kennst du das Land? Kent gij het land, waar hoog de ceder wies? een adem Gods door ’t moerbeiboomdal blies? van ’t eêlste bloed de bruine druifrots zwol? de olijftak glom, van malse koornen vol? Kent gij dat land? daarheen, daarheen, o leidsman mijner vaadren! voer mijn schreên! Kent gij de stad? Haar hoog en heerlijk huis maalde, eeuwen…

de buitenwijk

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 681
het avondlicht dooft in de nacht eerder dan de maan haar schijnsel door de lege straten weeft muren weerkaatsen verte geluid dat strijdt met neonlicht langs een golvend lint van mensen op jacht naar vergeten hier in de schaduw van de stad is de nacht stilte de kille verlatenheid een niemandsland dat wacht…

Onbekommerd

gedicht
3.3 met 19 stemmen aantal keer bekeken 9.328
Onbekommerd toont Amsterdam haar rotte gebit, haar aan aardgas stervende bomen, haar onrein water waarin de zon zich weerkaatst. Uit ontelbare vervuilde neusgaten blaast ze kwaadsappige dampen over haar daken vol televisie-antennes en duiven, waarboven de hemel licht wordt en weer donker, sterren balanceren een paar minuten op de spits van…

Amsterdam

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 783
Oud en nieuw herenigd Toeristen, junks en jordanesen De grachtengordel en Carré Oh, nergens anders wil ik wezen Een homo op de Amstel Lichtjes op ’t Leidscheplein Winkeldieven, Joegoslaven, Maar nergens anders wil ik zijn Albert Cuyp en Johannes Vondel P.C. Hooft en westertoren Hoeren, pooiers, Nee, nergens anders zou ik horen Stad…
Lars Drenth21 november 2009Lees meer >

Hier in dit land

gedicht
3.9 met 101 stemmen aantal keer bekeken 29.569
Hier in dit land van water en van wind en wolken die tot aan de hemel reiken, een pannenkoek van klei en zand en grind, vol kleine mensen achter hoge dijken, hier wordt als regel zuinig voortgeplant en heet de favoriete hobby maaien, de favoriete stand de middenstand, wil heel wat onweer tóch nog overwaaien en halen heel wat levens nooit de…

Het dorp

poëzie
3.3 met 14 stemmen aantal keer bekeken 7.576
Een vleermuis aan de nacht hangt niet uw adem aan een vreemde adem zo gij dit beseft het dorp en de mensen nacht'lik huis aan huis één licht - wellicht bij de pastoor - en langs uw weg een late koe In de wig van weg en stroom is van de leegte zo het dorp alsof 't een boot was die maar voor korte tijd op anker ligt Om het staketsel kletst…

Aan Zoetermeer 1967

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 600
Op rechte regels schrijft men stadswijk in je huid jij leest het wel maar spreekt de letters uit zoals kinderen doen die het spellen wel beheersen maar gaandeweg het woord verliezen in het geluid van al die losse letters Als al jouw groene schriften zijn beschreven en je toch vlinders tekent tussen letters door heb je misschien…

winter van ongenoegen

netgedicht
3.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 708
Het is als een bleke afspiegeling van mezelf de einder staat bol wollig uit het grijswit van zichzelf collage van bevroren beelden het huis komt er onder te krommen ik zou het liefst reepjes trekken de wilgen en de katten die de achtertuinen door steken de ramen betrekken in een damp binnen ligt alles te tochten in wachtkamers het ligt…

Paradijs.

netgedicht
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 839
Als ik 's zomers in mijn tuintje zit, zie ik het paradijs, de bloemen kleuren mijn horizon en boven mij de lucht Daar kan je heel veel sprookjes zien, een monster, of gezicht na een tijd vervaagd de schim een wolk op de vlucht De vogels brengen hun jongen groot, wat hebben ze het druk dus zette ik wat water neer ze drinken en ze baden zich…
Anne Marie3 januari 2010Lees meer >

Land van verre oorden

netgedicht
3.2 met 13 stemmen aantal keer bekeken 788
Weilanden met resten sneeuw en honderden grazende ganzen verlangen van duinen, wind en eindeloze zeestormen gebakken vis in zilte lucht en als je verhuist blijf je niet bij me maar gun je het zo meer dan dat ik me jou mag gunnen land van bevroren tranen ijzingwekkende glimlach kunstwerken op gebouwen ik blijf van je houden ook al…
mobar23 januari 2010Lees meer >

Belgie bovenal

poëzie
3.6 met 16 stemmen aantal keer bekeken 4.829
Midden grote landen ligt ons kleine land, als in gouden randen echte diamant. Hoge bomen, blijde stromen, duin en zee, en berg en dal; werklijkheid der zoetste dromen: Belgie, Belgie bovenal! Over vlas en koren, hoeve en lindetop, schiet een spitse toren scherp ten hemel op: Bijlen, zagen, hamerslagen, weefgetouwen, vlegelval; en,…

nooit meer bang

netgedicht
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 663
reeds gekluisterd aan rollator is zij nochtans de dicator van de gang jaagt elk een die onverhoopt plotseling voor haar voeten loopt daar op stang heeft zij niet meer het vermogen om verbaal nog te betogen iets van samenhang god gaf haar deze prothese om de gangen door te sjezen nooit meer bang!…

Rozenbottels

netgedicht
4.2 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.350
Vuurboetsduin ontzie mij niet wanneer ik hier uw ziel geniet met ogen van een kind dat droomt van overzeese buren van lantaarntjes op zee in wat het Vlie hier achter liet in kokkels van verdronken land die dreven op een zeemanslied waar ik als kind U nader riep met moeder, zusje, vader liep over dit land van Stortemelk waar ik stil stond…
jan haak4 februari 2010Lees meer >

De schil waarop wij leven 1

gedicht
1.5 met 15 stemmen aantal keer bekeken 6.627
Het onderliggende het zich tonende, het zich tonende het zich tonende. Op voormalige zeebodem een vinexvesting, met zo natuurlijk mogelijk bos omgeven, recreatiepaden, en met kunstwerk binnenkort. Alma Mater heet het beeld van Johan IJzerman en wordt gebouwd van gras, de schil waarop wij leven. Hier zijn pionieren klootjes of crimineel…

Doodlopende weg

netgedicht
3.4 met 27 stemmen aantal keer bekeken 1.104
als ik weer eens over akkers stap door de brede voren diep bevroren zie ik kraaien onder de torenkap de zwartjassen lijken hier te horen als winter weer een glazen offer schenkt aan sloten waar reigers onverdroten naast het stille van de dood die wenkt zweven tussen hoop en niet geschoten weet ik, dit is geen oord voor duiven waar kinderen…
Hanny13 februari 2010Lees meer >

Een bericht

gedicht
3.5 met 19 stemmen aantal keer bekeken 5.379
Dit is inderdaad niet te verdragen. Lege kamers kijken me verwijtend aan. Ik zet dozen anders neer en nog eens anders en dan ga ik vroeg naar bed. Iemand, ik weet niet wie, zei dat het hoorde. Wanneer het weer voorbij is raakt het ook vergeten. Maar ik vergeet zo slecht. Iemand kwam me helpen. Nu staan de dozen op hun plaats. Ik…

Thuis

gedicht
2.5 met 31 stemmen aantal keer bekeken 7.005
Het huis is ons vreemd na de kortste vakantie, veel vreemder dan verre hotels of paleizen. Het glansloze vloerzeil negeert onze voetstap, een stapel van krantenpapier ligt op tafel. De zeep is verdroogd en gebarsten, en went maar met weerzin aan onze voorzichtige handen. De kamers, de trappen vergaten volkomen ons dagelijks leven, dat nu…
Co Woudsma8 januari 2021Lees meer >

Stijgend langsheen Sint-Goedelekerk

poëzie
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.870
O zwart gevaarte boven 't hoofd zwaar hangend in de donkre lucht, wat heb ik in uw diepten al gesmacht, gebeden en verzucht! O levend stenen wezen! Hier, door angst gejaagd, door hoop gestaald, ben ik naar 's harten wondergang, wild ópgedraafd of kalm gedaald. Geen enkle boezemtrilling, die - - géén wentling mijner ziele,…

Zeg Rijswijk

netgedicht
2.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 751
Zeg Rijswijk, ben jij wel bezongen om je landgoed dat naar bosluchten geurt waar de herfstvrucht zo vrij en ongedwongen met het mosgroen je najaarskleed kleurt Zeg Rijswijk, ben jij wel bezongen om je wasdom waar het roodborstje troont waar parkiet er zijn halsband heeft bedwongen en met groen nu je winterkleed kroont Zeg Rijswijk, ben…

Kwinkslag

poëzie
3.3 met 27 stemmen aantal keer bekeken 7.287
Een Schout ontbood een Boer voor 't hoge dorpgerecht, En sprak, wel, hondsvod! guit! hebt gij van mij gezegd Dat nooit een groter schurk, dan ik ben, is geboren? Wie, ik? hervat de Boer: dat klinkt mij vreemd in de oren. Neen Schoutlief! neen, men heeft jou leugens aangebracht: 'k Heb 't nooit gezeid, maar 'k heb 't wel duizendmaal gedacht…

Allemaal steden

poëzie
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 8.905
de stad weifelt over de huizen de morgen vaart over de daken de stad binnen de zon staat op tussen de huizen onder carillonmuziek de mensen wandelen in het donker als het elf uur is de zon spoelt aan op de daken aan het strand van de verten ligt de stille zee der lucht waarin het schip van een kerktoren flikkert in de buik…
Hans Lodeizen1 september 2021Lees meer >