21825 resultaten.
In de adem van de natuur
netgedicht
2.2 met 14 stemmen
1.335 Als ik afdaal naar de mensen,
draag ik de stilte mee als een zachte trilling
in mijn borst. Ik weet dat ik terug zal keren naar de wijdte
van het landschap, om mezelf te ontmoeten in de adem van de wereld.…
Verlatenheid
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
305 Lege rivier wacht
een vlinder rust heel even
niemand komt voorbij
In het eerste blauw van
de ochtend voel ik hoe een zachte
scheur door de stilte gaat, alsof iets in mij
nog niet weet hoe terug te keren naar waar het ooit begon.…
Waar stilte mij vindt
hartenkreet
1.5 met 6 stemmen
390 Op de top, waar het wijde
landschap ademt en het zachte licht zich
neerlegt op mijn borst, blijft een diepe rust in mij achter,
een open, ongerepte plek waar stilte mij vindt en ik mijzelf opnieuw herken.…
Wat nog geen woorden heeft
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
267 In de zachte ruimte achter mijn
vrije gedachten, waar stilte als een dun vlies
om mijn broos hart ligt, blijft een woordloos weten tegen
mij aan leunen, alsof het wacht tot ik klaar ben het te ontvangen.…
Ma
netgedicht
1.4 met 11 stemmen
108 Tussen knop en bloem
herbergt een lichte strook tijd
die de ruimte draagt
In het zachte interval
tussen twee gedachten opent zich
een plek waar niets hoeft, waar lucht even blijft
rusten en ik mezelf terugvind in dat onuitgesproken midden.
Tussen je stem en mijn
antwoord ligt een dunne strook tijd
die zich niet laat meten, een lichte…
Wat de wereld fluistert
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
121 Stil bospad in licht
schaduw verschuift in de wind
fluister van de dag
In de zachte ruimte waar
geluiden oplossen tot bijna niets, voel
ik hoe een verborgen laag van de dag zich opent,
een plek waar mijn binnen luistert naar wat nog ontstaan wil.
Onder de bomen die hun
schaduw langzaam verleggen, blijft
een fluister van iets ouds en iets…
Verwijlen
netgedicht
1.4 met 14 stemmen
242 Zomerse stilte
het smalle bospad verdwijnt
tussen het groen
Soms vraagt de dag niet
meer dan dat je even blijft waar het
licht tussen bladeren een vergeten stilte zichtbaar
maakt en tijd zich terugtrekt uit alles wat haastig voorbij wil gaan.…
Scherven van een storm
netgedicht
2.1 met 16 stemmen
230 Zo groeit vertrouwen
tussen de scherven van gisteren
en de stilte van vandaag, totdat je beseft dat
heelheid soms ontstaat wanneer ook scherven mogen blijven.…
Waar de maan mij terugziet
hartenkreet
1.4 met 9 stemmen
262 Maanlicht op water
waar stilte ons samenbrengt
liefde zonder stem
Aanvankelijk zoek ik haar
waar het licht blijft hangen op de rand
van de ochtend, in een verre horizon alsof schoonheid
zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen.…
Zwijgzame toekomst
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
172 Een stille echo in bodemloze diepte
heeft mij leren zwijgen over het noodlot
dat tergend sloom over de aarde kruipt
in een zwijgzame toekomst leer ik leven
met mijn tekortkomingen in dit aardse bestaan
en ik hoef geen sigaar uit eigen doos
of een stropdas die mijn uitzicht wurgt
ik laat mijn eigen rookwolken verwaaien
en dans in zomerjurk…
Het ongezegde
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
163 jouw wil is unieke klankkast
die de serene ruimte draagt
een lichte overgave
waarin niets meer moet
in de schaduw van de tijd
die ons in samenzijn vertraagt
is het de stilte die ons teder groet.…
Wat bomen dragen
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
137 En in de diepe stilte
tussen wortels voel ik een kracht
die niet wil overtuigen. Een aanwezigheid die mij
langzaam herstelt door eenvoudig te blijven staan waar zij staat.…
Als het groen fluistert
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
151 Geen bestemming vraagt
om meer dan hier te zijn; alleen het groene licht nodigt
uit om lichter verder te gaan, waar de stilte al die tijd op mij wacht.…
De lieve kleine dingen
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
155 En 's avonds het dunne
ritselen van een boek dat sluit, waarna
de stilte zich om mij heen legt als een gelijkmatige
gloed waarin ik voel: dit zijn de lieve kleine dingen die mij dragen.…
De tulp die luistert
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
340 Haar ijle kelk rust in
de wijde lucht alsof zij luistert naar
wat in haar kleur beweegt; een trage ontvouwing
in het licht, een stilte die blijft zonder zich geheel te onthullen.…
Waar je stilte woont
hartenkreet
1.5 met 11 stemmen
394 Diep in de stilte van mijn
gedachten leeft jouw echo, een spoor dat
geen tijd of afstand kan uitwissen. Hoe kalm ik mijn hart
ook probeer te bewaren; jouw naam blijft er fluisterend na-ademen.…
Waar stilte je voetsporen draagt
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
287 Wind draagt je naam
tussen bladeren en stilte
ik luister nog steeds
Waarom hoor ik je voetsporen niet meer,
alsof ze te vroeg oplosten in de stilte,
terwijl ik nog altijd luister naar wat achterblijft
in de ruimte tussen herinnering en gemis.…
Boom
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
355 In die koepel van bladeren wordt stilte tastbaar,
niet als afwezigheid, maar als een dunne laag
die zich hecht aan huid en adem,
een ruimte die vanzelf tot rust komt.…
Wat zich toont in licht
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
361 In haar nabijheid wordt stilte
een lichte stroom die meebeweegt zonder
iets te willen dragen, een ruimte waarin niets hoeft te
worden vastgehouden en de wereld zich toont zoals ze is, zonder haast.…
De gedragen stilte van de beuk
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
594 En wanneer de wind zacht
door de bladeren ademt, ontstaat een
helder, kwetsbaar besef dat de beuk niet staat om te
weerstaan, maar om een ankerpunt van pure stilte in het bos te zijn.…
Verwondering
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
74 Nevel op het pad
door de takken breekt het licht
een vogel zwijgt
In het prille morgenlicht
drijft een nevel over het pad, een bijna
onhoorbare stilte tussen de bomen, waar het water
glanst en de opkomende zon geleidelijk door de takken breekt.…
De fijnste draden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
133 Soms verlangt de ziel naar een plaats waar niets haar raakt,
waar gevoel mag rusten als een boot aan een verlaten oever,
maar zelfs in de stilte blijft iets van het leven achter,
als licht dat nog blijft hangen nadat de zon verdwenen is.…
Levensboom - de stilte die mijn gevoelige ziel omarmt
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
100 Ik voel de adem van de seizoenen
en luister naar wat de stilte mij vertelt.
Van de eerste ochtend tot de stille nacht
ben je een toevluchtsoord voor mijn gevoelige ziel.
Onder je brede kruin verstilt de wereld,
en vind ik rust in alles wat je uitstraalt.…
En toen was er niets meer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
59 Die weten dat ook in de stilte
het samenzijn nog telt.
En als er ooit, tussen de tranen,
een glimlach om een herinnering verschijnt,
mag ook die er even wezen -
niet omdat het missen dan verdwijnt.
Lieve Edo, je had nog zoveel tijd verdiend.
Nog zoveel leven, groot en klein.
Wat hadden we je graag
nog heel lang hier zien zijn.…
In de diepte van de herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
49 Herfstig blad valt neer
raakt de rand van stil water
kringen zonder klank
Herfstblad zakt traag
neer, alsof de lucht het nauwelijks
nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast,
en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft.…
Cap Nez Blanc
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
4 Twee jachthonden rennen vrij,
hun dans
over het natte zand
maakt de stilte zichtbaar:
leven dat speelt
aan de rand
van de eeuwigheid…
Waar de eeuwen wachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
15 Het pad strekt zich recht voor je uit,
geboord door oude bomen
die als wachters de stilte bewaken.
Ergens opent zich een grote weide,
waar fruitbomen, krom en koppig,
hun strijd om te overleven voeren.
En toch is het landschap
één ademtocht van tijdloosheid,
een plek waar de eeuwen voorbij lijken gegaan
zonder ooit te verdwijnen.…
Mijn huis heeft lege kamers
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
24 echo, waarin bezinning
niet mogelijk is, ik word gek
van mezelf
Mijn hart bonkt, mijn anders
zo stille adem klinkt
akelig ziek, darmen
spelen op
en iets griezeligs zwiept giftig
tegen de tol van mijn gedachten
Ik verlies mijn evenwicht
durf niet te stoppen
met denken, armen en benen
krampend schrap tegen de klap
van het vallen in stilte…
Het stiltegeluid van de schaduw
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
16 Het botert niet, tussen mij
en de taalbarrières van het geluid
ik moet nogmaals voelen en vergeten
veel droeviger dan voorheen
nu ik zo jong als het gevoel ben
nader ik mijn treurende woordgebaren
er is veel meer lelijke kunst
dan schoonheid op de wereld
ondanks de adembenemende stiltedromen
in het zielenhuis vol met zorgen
het loopt…
Wanneer de herfst mijn stilte raakt
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
16 Blad raakt het water
wat in mij nog geen naam had
wordt stil in het licht
In het stille loslaten van
je bladeren zie ik hoe de herfst zich
langzaam in je brede kroon nestelt, hoe rood
en goud zich mengen tot een licht dat niets van mij verlangt.
Aan de rand van het water
draag je de kleuren van een seizoen
dat zich niet haast, terwijl…