Op een houten bank

Op een bankje
de wereld loopt verder
zij blijven zitten


Op een houten bank, nog koel van de nacht,
zit een paar dat de wereld aan zich voorbij laat gaan,
hun schouders raken elkaar zoals bladeren
die toevallig in dezelfde windrichting vallen.

Een oudere man kijkt naar hen, zonder oordeel,
alsof hun stilte hem herinnert aan iets
dat ooit even eenvoudig was: twee mensen
die blijven zitten tot het licht hen zachtjes uit elkaar duwt.

Verderop vertraagt een jonge vrouw haar pas,
niet uit nieuwsgierigheid, maar omdat het tafereel
een onverwachte rust in haar borst laat ontstaan,
een kleine pauze die niemand opmerkt.

En wanneer de ochtend zich volledig opent,
blijven de geliefden nog steeds op hun bank,
alsof de tijd daar minder haast heeft
en elke voorbijganger een stukje zachter wordt.

Biografie van deze schrijver

liefde geliefden tederheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 12