Waar de eeuwen wachten
Wanneer je het bruggetje overgaat,
waar ooit een ophaalbrug stond,
glijdt de abdij achter je dicht als een herinnering.
Het pad strekt zich recht voor je uit,
geboord door oude bomen
die als wachters de stilte bewaken.
Ergens opent zich een grote weide,
waar fruitbomen, krom en koppig,
hun strijd om te overleven voeren.
En toch is het landschap
één ademtocht van tijdloosheid,
een plek waar de eeuwen voorbij lijken gegaan
zonder ooit te verdwijnen.
Alsof de aarde zelf je uitnodigt
om trager te stappen,
en te geloven dat het nog altijd kan:
leven in een wereld
die niet haast, maar wacht.
gmail.comGeplaatst in de categorie: natuur
stilte Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2
2
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!