Waar stilte je voetsporen draagt

Wind draagt je naam
tussen bladeren en stilte
ik luister nog steeds


Waarom hoor ik je voetsporen niet meer,
alsof ze te vroeg oplosten in de stilte,
terwijl ik nog altijd luister naar wat achterblijft
in de ruimte tussen herinnering en gemis.

Wanneer een deur zich sloot, voelde ik elders ruimte,
een opening waar creativiteit zacht kon ademen,
zoals water dat zonder weerstand zijn bedding volgt
en elke bocht als een uitnodiging tot verdieping ontvangt.

Nu lijkt een oude boom in haar kracht gevallen,
haar bladeren verstrooid over een onmetelijke leegte,
terwijl ergens een klein zaadje aarzelend ontwaakt
en zoekt naar de grond waarin het eindelijk mag landen.

Ik zal je uniciteit en verbondenheid blijven dragen,
jouw leven als een stroom van geven en ontvangen,
een liefde die ik in duizend subtiele tinten heb gevoeld.
Nu spreken alleen mijn tranen, terwijl elke herinnering blijft.

Biografie van deze schrijver

afscheid herinnering stilte

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 9