4766 resultaten.
DE JONGE SATER
poëzie
2.6 met 7 stemmen
3.008 Hij speelt; maar onder 't borstlig haar der ogen
Ontvonkt een gloed, wanneer het nimfental,
Schuimblank, als zo de waterval onttogen,
Zich steeds vermeerdert, door het klaar geluid
Gelokt, dat soms verdroeft tot weker schal.
Hij speelt; de rosse wimpers splijten smal,
De vingers trillen aan de dunne fluit.…
Dichters zielslied
poëzie
2.4 met 14 stemmen
1.562 Nu weet ik, dat ik éénmaal heb geleefd
Op gouden troon in Hemels tent,
En dat mijn ziel Gods gloed gedronken heeft
En zuivre tocht gekend.
Daar waaiden zilvren winden om mij heen
En 't licht vloot rond in eeuwge dans,
Daar drupten paarlen geuren en 't geween
Van een juwelen glans.…
OCHTENDGLOREN.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.740 Klapwiekend stijgt op de vleugelen
Druipend van 't vloeiende goud aan de kim
d' Ochtend in 't kleed van saffraangeel,
Maagdlijke bode des daags;
En de gloed op haar blozende wangen
Kondigt het rijzen des lichtgods.…
Die dag
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.117 Er stijgt een warmte op, een gloed
ze overweldigt mijn gemoed.
Bij 't station neemt tringelend de tram mij mee
langs zware kastanjes naar de zee.
Op 't strand ligt de verlaten pier verroest
tegen een blauwe hemel.
Dichtbij lijkt Noordwijk hier,
maar 'k kies de havenhoofden,
die met hun armen schepen welkom heten.…
AAN ENE MOEDER.
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.189 Een krans is 't van - kindren, gekweekt met u w bloed,
Dat helder hun wangen doet blozen;
- Van kindren, wier oogstraal nu blinkt van uw gloed,
Wier lip is bedekt met uw rozen;
Van kindren, in wie gij, o Moeder! herleeft,
En ons weer uw schoon te bewonderen geeft!
Buk, Moeder!…
Ontwaak
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.489 Gij slaapt, met argeloos, stil gemoed,
Wen de morgenzonne met bloed'ge gloed,
En met leliënwit uw hoofd beglanst,
Lijk een priester die zijn offer bekranst:
En gij slaapt!
En hoort gij der smeden hamers niet?
Sta op! sta op! Zo klinkt hun lied;
O! zo gij het doel van hun zwoegen wist....…
Ik ruik de adem van de dood
netgedicht
1.3 met 7 stemmen
2.142 Ik ruik de adem van de dood,
de verlosser van mijn levensboeien,
die mijn vuur nu doven gaat.…
Heb je zo gemist...
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.284 Nog nooit heeft mijn hart zich zo geroerd,
nog nooit woede het vuur in mijn hart zo fel.
Waanzinnig van liefde raak ik steeds weer ontroerd,
met ongeloof zie ik, deze liefde groeit veel te snel.
Nog nooit werd ik door iemand zo betoverd,
nog nooit heb ik mezelf zo in iemand verloren.…
Watervlooientheater
hartenkreet
4.1 met 29 stemmen
1.668 Heel bijzonder is watervlo Arthur,
die onder water spuugt met vuur.
Groots is de verdwijntruc van Vlodini
die ik hier nu eventjes niet zie.
Als je echt eens uit wil,
pak je snorkel en duikbril,
spring in die vijver van Hoenderloo
en bekijk het circus van Kubiko,
want deze uitzonderlijke watervlo
brengt je echt een spetterende show.…
Terreur
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
748 Wervelend doet het beloofde de ronde
Eeuwige tijden bruiden ongekend
Het hoogste streven meedogenloos ongeremd
Wee hen die niet deelnemen zij vergaren vuur
Het beoogde is het heilige streven
Gezegend te verlaten het leven ieder uur
Verkondigd door verheven geleerden de wijzen
Het geschrevene daar kon men niet omheen
Predikers van het…
Passie in stilte
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
3.179 gulzig omarm ik warmte, overlaad hem met kussen
door lust bevangen verslind ik mijn gewillige prooi
rode nagels laten sporen na in zijn weke vlees
bevredigd, voldaan hoor ik hoe geluid
weer langzaam in mijn oren binnendringt
voeten stevig op de grond, ongenaakbaar, sterk
met op afstand in schemer een vreemdeling, die als
een uitdovend vuur…
Dubbele liefdesfractuur
hartenkreet
4.6 met 19 stemmen
2.509 verbondenheid
Liefde die ons heeft gebroken,gekraakt
Het mooiste gevoel ooit zijn we kwijt
We delen samen onze trieste tranen
Praten tot in het diepst van de nacht
Zijn kwetsbaar van pure liefdespijn
Teveel gehoopt en teveel verwacht
Liefde heeft gevoel aan mootjes gehakt
Treurnis vieren was onze enige feester
Maar het terugverlangend vuur…
Aanvliegen over de sont
gedicht
3.2 met 18 stemmen
9.164 bessen, met hoed
en geur van de goddelijke paddenstoel
dromen de droom
van het eeuwige heden
als arctische beer
weer tot sneeuwblinde dronkenschap in te keren
Op de tong zeven vlokken
in dovend middaglicht smelten
zijn tent gebukt naar binnen gaan
als de zon slaapziek wegzakt achter de wouden
liggend op zijn bladerbed
het smeulend vuur…
apocalyps
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
633 chaos van mijn hart,
maar wat men zien wou waren halve plaatjes
want veel te snel ging heel hun beeld op zwart
in het begin was alles echt veel lichter
ik had een doel en was ‘t geloof nabij
en toen ik eindelijk de wereld zag zoals hij was
bleek er slechts honger dorst en doodse woestenij
daar was geen glimp van glans, geen enkel zweem van vuur…
onder de sneeuw
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
738 Onze ogen van vuur zijn ontzettend kil
en onze vragen krijgen geen antwoorden.
Er komen lieve woordjes na de woorden,
maar waarom klinkt ons gegil nu toch zo stil?
In het donker lijkt onze liefde o zo licht:
onze felle ogen verblindt door de nacht
en de lakens maken alles heerlijk zacht.…
Regenboog
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.509 Als een vuur vergeven van kleuren in kromming van water
aan weerskanten hetzelfde maar vanuit een hoek verschillen
Na neerslagen komt zij dikwijls, maar wat later
Zoek de spiegeling waar haar tinten minder hard gillen
Een zon moet eerst stijgen en doordrongen worden met regen
tot haar stralen doorbreken waar wolken bewegen
Tegen het blauwe linnen…
PASSIE
hartenkreet
3.9 met 17 stemmen
3.863 beweging heeft zijn kracht
tot het ontluiken van de morgen
Een siddering heeft teweeg gebracht
de extase waarin twee lichamen waren verborgen
Verstrengeld al in één, zo liggen wij met elkaar
terwijl het spel van de liefde met ons stoeit
Ik ga met mijn hand door je haar
en elke vezel in mijn lichaam gloeit
Deze passie omringt ons als een heet vuur…
Iedere dag
hartenkreet
3.0 met 11 stemmen
1.331 zo verloren de weg kwijt
als ik toen nog was
zo wil ik hier blijven
hoe vreemd ik ook deed
die liefde mij blind maakte
zo heb ik nog steeds
alles aan jou zo lief
waarom, vraag jij je
net als ik af
kunnen we niet stoppen
met denken
in onze slapeloze nachten
niet blussen het vuur
dat het daglicht verstoort
en iedere dag weer
vloeien…
De hazelaar
poëzie
3.4 met 7 stemmen
3.027 En als zijn eigen vuur is geblust,
Dan steekt de struik zich diep in ‘t groen,
En lokt met nootjes tot vreugd en lust.
Tot minnegekoos of verlovingszoen.
Ten haaz’laarsbos dan rap te been,
Waar frisse bedden zijn gespreid,
Waar luwe luchtjes om ons heen
Verrukking geuren en tederheid!…
Avond aan de Amstel
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.595 Haar Amstel, door haar vlammentooi herschapen,
Schijnt vuur te wentlen in zijn stroom.
Zwart poost de nacht en alles schuilt in duister.
Niet zij! - Omhoog getild ten horizont,
Omhuift ze 't stille land met grootse luister,
En waakt, en beidt de ochtendstond.…
De Dans
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.023 Vlammen klimmen omhoog langs je sensuele benen,
het vuur komt al tot aan je schenen.
Al gauw vat je volledig vlam,
dat is het moment dat je op mij af lopen kwam.
Ik pak je beet en stap in,
dat was de eerste seconde, het begin.
Strak en in de maat,
beginnen we aan ons avontuur dat vanaf nu bestaat.…
Verjaardag
hartenkreet
2.9 met 12 stemmen
1.846 Haal op tijd de kastanjes uit het vuur,
Een beetje liefde en geluk is niet zo duur.
Het feest is weer voorbij,
Al die vele wensen maakte mij blij.
De treinmachinist blaast op zijn hoorn,
En ik ben weer op weg naar Apeldoorn.
07-01-2011…
Blindganger [cyclus]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
437 gedachten
vastgehouden jaren
achterom
in zijn ogen
grijnzen tanden
geel opgegeten
stil als een dode poel
sijpelt zijn blik in de spiegel
achter hem
in zijn ogen
rilt een zenuw
een herinnering geleden
schikt zich zijn dorre geest
doorbroken wanden
blauwe beken schimmelt de huid
stromen vol van jaren
achterom
in zijn ogen
waait geen vuur…
de man met zijn mondharmonica
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
826 de man met zijn mondharmonica
uit een waaier bladeren wervelt
de man met zijn mondharmonica
muts scheef op de kop
ogen als verre vuren
wangen bol van storm op zee
als een bezetene bespeelt de man
zijn mondharmonica
danst hij rond joelende kinderen
lege tafels en stoelen met dekens
bokkensprongen maakt hij
de man met zijn mondharmonica…
missen wat ik had
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
757 jij het absoluut niet nodig
Blijf ik zo rondlopen
En blijf ik eigenwijs hopen
Er is niemand op de aarde
Waar ik meer om geef
Niemand waar ik zo naar staarde
Zolang als ik leef
Ik zal het blijven voelen
In m'n slaap liggen woelen
Ik weet dat ik van je hou
En ik hoop dat dat weer terugkomt bij jou
Elke dag, elk uur
Bid ik God, vol vuur…
Jij bent wat de heerser van het universum vermag
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
732 ruisen van sterren en planeten
vind ik geen gelijke, geen magnitude of corona
van een onsterfelijke grootte
Met nevels, die ik als melkwitte armen om
mijn moede schouders dragen zou
ver weg van zwarte gaten
Zoek mij en vul mijn kraters met jouw stratosfeer van liefde
met de halo van jouw ziel
Werp nieuwe zonnevlammen naar dit dovende vuur…
Verzuurd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
585 gaten in het gewelf,
perst licht uit de longen
van de wijsheid, omarmt
het weer in eb en vloed,
en uit de schede en de roede
tegelijk, we zijn de barenden
op een verlaten strand,
wedergeboorten in één hand,
de tong op de zilte lippen
die een bijsmaak geeft van
zelfbevruchting en in het
proeven onderscheidt, door
het aardse vuur…
Zoek mij niet op
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
862 van jou een monster maken
Zoek mij niet op
Want ik maak grijs wat ooit gekleurd was
Zoek mij niet op
Want ik zal je cipier zijn in een gevangenis van comfort
Zoek mij niet op
Ik zal je bedekken met slijk en je oren vervelen met tirades over zaken waar ik zelf het fijne niet van weet
Zoek mij niet op
Want je zult alleen de as vinden van het vuur…
Het oude liedje
gedicht
5.0 met 5 stemmen
8.636 En aan de einder zie ik, hoe de rook van verre vuren
in paarse wolken langs de bleke najaarshemel trekt.
De zomer is voorbij en jij voorgoed van mij genezen.
Morgen zal het winter wezen.
De blaad'ren sterven en de laatste oogst wordt ingehaald.…
AFSCHEID
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.469 Ik weet de zomer is voorbij,
Mijn hart roept niet terug om Mei,
En dit is dan de avondzon –
Maar o
Vertoon u laatst in ’t klare vuur
Van dit hel uur,
Of ik u zó
Onthouden kon!…