15920 resultaten.
Gestrande idealen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
780 Afscheid nemend van
verzande idealen
die gestrand illusies bleken
zonder tastbaar resultaat
is langzaam de hoop vergaan
op verbetering van de wereld
met meer van het goede van de mens
alleen geleid door de waarheid
waarvoor hij zelf openstaat
rest zorgen om eigen bestaan
waarin geluk samenhangt
met breekbare gezondheid
en bereikbare…
gedicht
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.286 bevrijdende woorden
in een gedicht
verborgen tranen
op mijn gezicht
gekleurde stralen
van een lach
een vluchtig beleven
van een dag
kleine druppels regen
zullen rusten op mijn huid
speelse kleuren van de regenboog
zullen dansen op het geluid
van duizend krachtige vleugelslagen
ik ben mijn eigen antwoord
een begrijpen van uitgesproken…
Ouderdom
hartenkreet
2.8 met 38 stemmen
3.938 De kinderen worden ouders van hun
eigen ouders, als ze teruggaan
in de tijd, je raakt ze dus al vóór
ze doodgaan steeds meer een beetje
kwijt!…
Mét of zonder?
hartenkreet
2.7 met 22 stemmen
2.137 Weet jij wel wat het betekent
om thee te schenken met melk
die je zelf gemolken hebt
vanmorgen vroeg, van de mooiste
koe van friesland, of misschien
zelfs van de hele wereld
Om koek te eten
die je zelf gebakken hebt;
met je eigen handen gekneed
Om de kinderen te zien
die je zelf gemaakt hebt
met al je ziel en zaligheid
Of eh...…
Honger naar leven en schoonheid (anorexia)
hartenkreet
4.3 met 18 stemmen
2.519 Verstrikt in mijn eigen web
was ik de draad van het leven kwijt
en vergat door alle honger en pijn
een jong meisje, een tiener te zijn.…
Weet je nog
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.860 Weet je nog, die prachtige oase
van windstilte en maneschijn
van hunkeringen in extase
omdat we bij elkaar konden zijn
Weet je nog, onze eigen tijd
met indelingen van liefde en rust
van bewonderen en begeerlijkheid
en op nachtelijke sensatie belust
Weet je nog, de liefde verklaard
tot in de hemel trouw beloofd
zoveel mooie geheimen bewaard…
Tsunami
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.339 Genoeg valse verkiezingen
En dioxine-vergiftigingen
Genoeg valse verwensingen
En rode daden na zwarte woorden
Genoeg valse oplossingen
Na misplaatste analyses
Genoeg onverenigbare doelen
En heilige offers
Na de rampvloed rest de schade
Die de hele wereld schokt
Maar de golven spoelen tijdelijk
Onze eigen zonden weg…
flamingant (liefhebber van flamingo's)
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.499 zonder schroom of last van roos:
met eigen bek kamt zij
z'n pluimen
van 's morgens zeven tot 's avonds laat
vogelt zij uit hoe doodgewoon
de kraan met pauwetrotse kroon
keizerlijk voor de statie staat
'wat hij doet' zei ze sereen
- de hekken als haar troon -
voor het vallen van het zwart
met al haar ziel of heel haar hart
'dat…
Inzicht
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.138 Een schijnsel van licht
doorkruist mijn donker geweten
ik voel pijn
en toch ook verlichting
het tintelt
door al mijn aderen heen
vergiffenis is mogelijk
maar de makkelijkste weg
kies ik niet graag
ik wil vechten
voor elk stukje eigen geluk
en de blijdschap zal groot zijn
wanneer ik iets geven kan
vanuit de zwarte hel
waarin ik leefde…
Ik hoorde mijn kind huilen
netgedicht
3.4 met 206 stemmen
29.814 Nog trekken de zware wolken
in ons bestaan haar sporen
en woorden die als dolken
mijn diepst wisten te doorboren,
joegen mij steeds op de vlucht,
de thuiskomst werd steeds later
en in de spetterende avondlucht
gevangen in mijn eigen theater,
werd mijn pad van tranen zwaar.
Ik volgde de dood en toch
dronk ik door zonder bezwaar.…
In navolging
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
561 Ik creer mijn eigen werk
Ik barst van inspiratie
Ik wens niet te verworden
Tot dichter van een natie.
Ik prijs hierbij den dichters onvermogen
Om te komen tot verwoorden van gevoel
En niet in beelden wil ik spreken
Maar tot de ongelovigen wil ik preken
Om aan hen mijn ijdelheid te tonen
En mezelf tot dichter te bekronen.…
een afleider
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
730 zijn wil heiligt altijd
het doel, het eeuwig doel
dat geen mens bereikt
zonder slaaf te zijn
van zijn eigen driften
perverse driften die kiften
in het hoofd, de voorrang
aan de minst beteugelde
aan welke altijd opnieuw
de minst gekleurde eer
de prijs slechts te verdragen
door telkens weer opnieuw
een hoger doel
hij grijnst bij
elke…
Ik heb vannacht
gedicht
3.1 met 33 stemmen
17.022 Ik ben de bijzit
van mijn eigen vlees
geweest.
Ik heb
onder een donkere maan
naar een liefelijke
blauwe lucht
geslapen.
Twee vogels
hebben stro
in mijn handen gelegd.
Twee vogels
hebben gefloten
als fluiten,
als noodweer,
als kwade dagen
in aantocht.
Ze zijn weer weggevlogen.
Alleen Haleine
is gebleven.…
Mens erger je niet
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
709 Zoals Lucebert schreef
poëzie is kinderspel
wie de poëet is
werpe de eerste steen
werpt hij dubbel zes
hij gaat meteen
verstoten van alle aarden
naar de gevangenis
intens tot zijn verdriet
Gooit hij ze niet
of eenmaal in de bak
de eerste keer wel
ook bevrijding na een poos
het heeft geen waarde
alle poëzie is weerloos
da's eigen aan…
In graffiti gespoten
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
969 ik ga niet
voor de eeuwigheid
maar wel voor
dat ultiem gedicht
in graffiti gespoten
toch in je hart gegrift
het mes gescherpt
door onze passiedrift
banden zijn verbroken
een half leven komt dan
vaak naar boven maar jij
doet toch je eigen ding
waardeer de kleur
van bloed dat jij ooit
hebt vergoten dat rood heeft
jou de toekomst…
derde dag
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
490 hij zag meteen al dat het goed was
goddelijke conclusie over eigen werk
hij hoorde en zag zijn planten en dieren
de eeuwige kringloop van de schepping
teer lentegroen en juichend herfstgoud
parels van ochtenddauw in zonnezilver
dit stralende wonder van zijn natuur
elke herfstdag weer van vroeg tot laat
ik kijk zo graag naar dit alles…
Troosteloos
poëzie
4.0 met 9 stemmen
2.823 Ten ergste helt ons eigen baan:
Saam lijden bleef geen saam dragen...
Doodmoe vindt ons het licht bij 't dagen,
En levensmoe bij 't ondergaan.…
verhalenschrijfster
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
624 vertaald
naar papieren letters toe
tot verhaal gestaald en dan
ingebonden en verspreid
een hersenflard op weg
doorheen de wijde wereld
een spoor van onbevangenheid
ze schrijft, ze blijft
de roem moet afgeroomd
een stukje ook voor haar
in mijn hand rust
haar glanzend pakje hoop
ik koop er niets meer mee
maar loop een eindje op
naar haar eigen…
De dichter en de muzikant
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.955 samen beklimmen zij het toneel
d'een met woordenstrijd
d'ander met gevoelige snaren
dan gebeuren er vreemde zaken
zonder dat zij elkaar verstaan
verklanken zij
ieder
vanuit eigen hoek
de emotie van het leven
en reken maar
dat zij
het publiek
en elkaar
iets geven.…
Vuur
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.252 Vuur, licht en gloed
die horizonten branden doet,
die aansteekt met nieuwe hoop,
die ieders leven houdt
ten doop,
Vuur, tongen vol moed,
verslindende hartstocht,
liefdesverhaal,
dat ieder hoort
in eigen taal.
Vuur hoog en heilig,
niemand nog veilig
maar uitgestuurd
voorgoed op weg
naar heil en vrede.…
Ooit zal ik branden
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
861 trommelde gisteren
de stilte aan flarden
alles weerkaatste de
herrie was niet om te harden
ontspande het vel
legde de stokken
die zo wilden knokken
in mijn eigen hel
ooit zal ik branden
in het vuur van
gedachten en handen
nee nooit was het spel
heb aan het leven
zoveel gemist pas later
kon ik mijn warmte weer geven
aan ogen en…
geestkracht
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.068 Geef je over aan de
creatieve krachten
van je geest
ontdek plaatsen
waar je nog nooit
bent geweest
en geniet
want jij bent
de enige die
alle beelden ziet
zet ze naar je hand
laat ze maar komen
dan verschijnen ze
vanzelf in al je
dromen
en verdwaal in je
eigen sprookjesland
waar schoonheid is
geluk en fantasie
Dan pas beleef je…
Stenen grenzen stellen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
815 ik cheops weer
in de woestijn
kijk voor me uit
ben opgetogen
weet wat de macht
van zand zal zijn
in de sahara heb ik
dat zand moeten gedogen
zag nog de tartaren
de chinese muur verhalen
zij dropen af wilden gobi
als een eigen speelterrein
daar waar stenen grenzen
stellen is de mens keihard
toch voel ik geschiedenis van
vrij…
Suites voor Annemieke XXXXIII -goud-
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
656 een hartje van goud
ze wist het niet van zichzelf
het goud houdt afstand
twaalf en een half jaar
herinnering in het brons
kleurig eikenhout
onder eigen helm
grote ogen gesloten
wanneer vlieg je weer
het rode gezicht
paars van ingehouden kracht
op gouden tors -
de paarse vogel
in de ondergaande zon
kan elke wolk zijn…
Als dagen ontwaakt
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
714 Lang geleden zagen wij
hoe maanlicht van de hemel gleed
laag gedragen door het staren
in een rimpelvrije vijver
we dachten dat de dag
geen licht verdragen kon
althans de glans niet
die in nacht geboren werd
nu zien we slechts nog duister water
oppervlakkig fronsen
en onze morgen daagt geen schijn
zelfs niet zijn eigen dromen…
Verkeren.
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.444 Ik lees je schrijfsels van weleer,
heb me weer kinderlijk bezeerd
Zag weer de hoop in eigen ogen,
mijn roep om mededogen niet gehoord
En waarom is het toch dat
ik steeds weer val in ‘t zelfde gat?…
Kleurt de ballen vroom
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.632 jij kerststalt mij
in winterse herinnering
ik ezel warme adem over stro
jij hoedt in
nachtelijke weide de
schaapjes op het eigen droog
op het verschieten van
de ster kan je niet wachten
de koningen zijn nog te ver
zingt dennenboom
en kleurt de ballen vroom
voor bethlehemse nachten
ik sneeuw nog steeds
kou heeft mij al jaren…
Gebaard tot licht
netgedicht
4.4 met 19 stemmen
698 Te lang heb ik geleden
en in de overvloed versteend
mijn eigen wezen uit zijn kern gericht.
Wie weet hoelang dit stralen duren zal
en of al iedereen, gezwicht,
geloofd heeft en betekend,
vergeten of berekend
dat leven heet: gebaard tot licht.…
Die vagebondt
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.874 weer klooster ik
mijn eigen strand
de uitgestoken hand
liep in een ander ritme
voor ons draaft
de hond die vagebondt
met alles wat ze vindt
ons laatstgeboren kind
alleen de golven
horen onze woorden
verbittering die zucht
zout hangt in de lucht
we zijn de boulevard
weer opgegaan daar braken
onze dromen of het goed
zal komen…
ego sum
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.213 eigen mening de algemene norm
vormt hij zich een cordon
om het uitgeteerde lijf
dat krijst om crematie
welke ogen verdragen nog
eenzaam op een eiland
zijn schier reeds lang verdronken
wappert het levend skelet
met de flarden van zijn vel
niemand die nog omkijkt
naar het vernieuwde Atlantis
als een bruistablet
opgelost in de wereld
geen…