8947 resultaten.
kom bij me
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.234 of laat pijn
de nieuwe grenzen
trekken in je leven
lijm je scherven
met de barsten
van een ander z'n geluk
zijn je tranen
nog te vers
om al verdriet te zijn
kom maar
en durf verder
dan de eerste deur
geef ook als
er bijna niemand
liefde in je ogen ziet
kom want
pijn zal leven zijn
scherven zullen barsten
tranen worden…
Besef
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 Het dorre gras, de verse bomen,
Wolken torenhoog in een
Hemel van belofte.
Zover het oog reikt, de blik intens
Naar verder, naar meer, maar
Tenietgedaan door de droom, het
Vergeten.
Het even verdwenen door wat
Je zei, niet meer gelooft, niet
Meer ziet.
Is het niet anders, een impuls, nog
Net niet handelen.…
Jou ruiken aan het groen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
752 mag ik een kersttak
voor je breken
voor even al die
glittertjes vergeten
jou ruiken aan het groen
nog is het vers
maar in gebroken zijn
zal zij ook sterven
in en met ons
samenzijn het oude jaar
nog schittert
bling in volle glorie
een verlate kerstceedee
zingt zachtjes de victorie
van zijn komst op aard mee
maar op de drempel…
Terrasmus
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
1.425 het knipperde even en ik wist zeker:
iemand kijkt mij uit dat oogje aan,
een iemand met heel dunne beentjes en
een dik veren lijfje dat tsjiep zegt
maar wel degelijk: iemand.
nooit vergeten: in al die lijfjes,
er is daar iemand!
---------------------------------------
(Volgens Descartes was een dier een ‘’chose’’, een ding.…
Groende godvergeten mooi
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
734 zag in de
hoogste takken
nog wat blad
je kaalde snel
van onderen
het was de lach
van lente en
frivool in zomeren
je dwarrelde zo gaaf
in pril ontluiken
groende godvergeten
mooi was niet te stuiten
tot ver voorbij de kortste
nacht gingen we in kleur
en geur de perken te buiten
ik heb je herfst
zo lief de vruchten
van ons samenzijn…
ochtend
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
919 loomzwaar van de slaap
je lichaam overal zacht
en gewillig
hoe je armen
opengaan voor mij
zonder vragen
je vaak verkeerd geïnterpreteerde
ochtenderectie
en hoe snel die van aard
veranderen kon
tot je ogen terugkeren
van ergens ver in je hoofd
focussen
en die staalglans krijgen
doffe platgeslagen herinnering
verzuurt de roze…
De rivier is bevroren
gedicht
2.8 met 36 stemmen
28.081 De rivier is bevroren op een vaargeul na,
en ver weg schaatst mijn broer
die op mij passen zou.
De lucht is grijs en dicht,
twee eenden zitten in de sneeuw
en lopen voor mij weg.
Ik moet nu eindelijk eens weten of ik verdrinken kan.
Een palingvisser ziet mij gaan
en komt op tijd
of net te vroeg.…
geluiden van de ziel
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
993 een ervaren
waar jij was, waar ik was
met de ogen dicht
een geklop
op de binnendeur als zacht
zeegeruis, wachtend
tot druppels
de eerste golven zouden opheffen
ver boven de impasse uit
een boom, voltooid
in duingedachten, getuigde
van taal
en ontpopte stilte
tussen de warme trouw
van woorden, opengeschud
door herkennende…
met een hand op mijn buik
hartenkreet
4.0 met 13 stemmen
4.308 Met een hand op mijn buik
Denk ik aan jou
Een klein wezentje dat in mij groeit
Nog een lange weg te gaan
Zo dicht bij en toch zo ver bij mij vandaan
Met een hand op mijn buik
Denk ik aan jou
Ben jij een hij of een zij?
Lijk je op je vader of op mij?
Met een hand op mijn buik
Denk ik aan jou
Hoe gaat je broer het vinden?…
het is een nacht...
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.138 bekoren
dat het haast schampachtig is
het fluweel van je huid
laat mij zweven op je benen
de vrijheid die je mij geeft
laat mij genieten als een wees
heerlijk snoepen van al dat zoets
ik geniet volop zoals je voelt
kijk even in je ogen
want ook jij moet genot uitkreunen
werkelijk, zonder enkele schaamte
dans ik je lijf in het rond
zo ver…
Vervlogen tijd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
675 Omvleugeld door jouw tederheid
blaas ik het dons van de toekomst
pen ik veren in een tooi van hunker
naar de vrijheid van jouw bestaan
Zachtjes open ik mijn handen
teder strijk jij beide vleugels
als laatste groet over mijn huid
waar de pluisjes van ons leven
verwaaien in de wind
Wolken wenen weemoedig
walend moet ik jou laten gaan
gevangen…
ik verknoeide het
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.661 Elke dag zie ik je
zo dichtbij maar toch ver weg
en dan vraag ik me
waarom breng ik mezelf zoveel pech
Ik zou je gewoon willen zeggen
hoeveel ik van je hou
maar het valt niet uit te leggen
zonder jou heb ik zo een kou
Ik zou je zo graag willen kussen
maar dat is me ook niet meer gegund
omdat ik me na zoveel moois
gedragen heb als een…
Terugblik
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.214 Zo veel als de bomen en hun begroeide takken
mij wisten te vertellen van deze waarheid;
zoals de parelmoer blaadjes in de groeiende
april donkerte lichtroze kleurden, zo spraken
zwijgende tekens van de eerlijke seizoenen
die hun enthousiaste lach even lieten zien
in de middens van hun bloei, toch
vers blijvend in de warmte der herinnering…
Bestaansgrond
gedicht
3.4 met 52 stemmen
15.276 het geeft me zo'n gevoel van niets te wezen
van hier verloren lopen, ik blijf staan
om in het glas mijn eigen ik te lezen
maar 'k zie mijzelf alleen beslagen aan
als er niet meer was dan dit moede denken
niets beters dan de dag van mijn bestaan
geen hand van ver mijn hoofd omhoog zou wenken
hoe kon ik verder dan... en hier vandaan.
---…
Liefdelijk
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.456 De vale ochtendschemer
De warmte van je lijf
Jouw armen om me heen
In ons knusse slaapverblijf
Het bonzen van jouw hart
Mijn vingers door je haar
De kleding die je draagt
Als ik stiekum naar je staar
De geur van verse koffie
Het ritselen van de krant
Gezamenlijk ontbijt
De poesjes in de mand
Het ochtendritueel
Onze lichaamstaal
De schone…
Echt waar gelogen
hartenkreet
3.8 met 29 stemmen
4.979 Op zijn puurst is een erotisch vers
een lichaam op zijn naakst.
Woorden, zinnen dus zoals
arm voor de borst
hand voor de schaamstreek
wenkende vinger
glimlach die de passie preekt.…
lieve opa
hartenkreet
4.6 met 34 stemmen
3.709 Ik heb vannacht een ster uitgezocht
voor mijn opa die moest gaan
Een ster voor iemand zó bijzonder
dat hij eigenlijk alleen moest staan
Nu kijk ik naar de sterren
en huil ik naar de maan
Dan straalt daar weer die éne ster
dus is mijn opa eigenlijk nooit weggegaan
Hoog in de hemel straalt die éne ster
het lijkt dichtbij maar toch te ver…
De kracht van de liefde
hartenkreet
2.6 met 35 stemmen
2.692 Jouw liefde voor mij, ligt in mijn armen
Steeds opnieuw kom jij mijn hart verwarmen
Jij hebt een fenomenale kracht
want jij hebt me ver in je macht
Jouw ogen, ze stellen de vraag
Mijn ogen antwoorden, al te graag
De liefde kijkt ons zo mooi aan
Laten we of dood, of verder gaan
Jouw prachtige lichaam
Nooit raak ik meer een ander…
Lief
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
4.321 De techniek is ver vooruit
en ik geniet ervan,
die kleine met zijn leuke snuit,
dat dit hier zomaar kan!
Met zijn moeder praten
is toch ook zo fijn,
ik heb wel in de gaten,
zij mag er ook wel zijn.
Ik kan het echt niet laten,
we hebben leuk gechat,
dat zij met mij wil praten
en leeftijd niets belet.…
Mars
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
1.427 Ik ken u van ver af,
uw kleding is mij bekend,
ik wil u zien zoals ik u nooit zag,
ben uw aangezicht gewend.
Ik wil weten of u vloeibaar bent,
waar u echt uit bestaat,
of u dieren bij namen kent,
of u überhaupt leven toelaat.
Spoedig zal ik komen
met op een lijstje mijn wensen
en mijn onvervulde dromen,
namens alle aardse mensen.…
mijn opa was een wereldreiziger
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.075 mijn grootvader zaliger
maakte verre reizen
wenen carthago montenegro
moldavia lisboa monaco
niets was hem te ver
ik was zijn petekind
gevraagd dus met mijn verjaardag
wat is nou echt merkwaardig
hij plukte in zijn rechteroor
dacht met de ogen dicht diep door
toen sprak hij heel officieel:
ze zijn vaak moeilijk te vertalen
niet door een…
Genezen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.099 Zwermt armen ver vooruit.
Hijgt nauwelijks ontluikend boos,
‘s Lijfs strelend zacht besluit.…
sprekend van Begijnhof
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.094 het liep hier
de spuygaethen uit
een en al drassige troep
dichting kwam
ongekluisterde vrijsters
met breekbare geloften
legden geulen aan ter droging
ook voor 't weids uitzicht
maakten er een tuintje van
verse groentjes voor de zieken
nee geen dansmariekes
geen dollemina's ze heetten begijnen
naar hun hofje plus kapel later
bezet…
verdriet
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
1.431 Mijn verdriet stop ik ver weg voor iedereen
Ook al voel ik mij dan erg alleen
Kan iemand deze muur om mij heen slopen?…
Najaarswandeling
poëzie
3.2 met 15 stemmen
2.977 En `t popelblad trilde op het wolkengrauw,
als maanlicht op dodenzerken,
en ver in het schaarhout schimden flauw
de witte geraamten der berken.…
waardevast
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
526 een en al narigheid
voor oude meesters
die neigen tot sterven
zijn al hun tijd kwijt
om op film hun vroege werken
onder druk van de erven
mogelijk twijfelachtige vlakken
tot volstrekt eigen te merken
blijft hun herinnering vaag
zij voorzien met verse streken
wat nog aan voorraad onder ze is
voor handel en kunstgeschiedenis
van een…
Ik ben .....
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
543 Door trouw getooid,
was het beter het
mij gewaande, getoetst
aan het niet bestaande,
de veren af te leggen
door oud zeer en krijgt
leed z'n eigen pracht,
in gestalte van een
gekooide zwaan,
tevreden van wat
de tijd hem bracht.…
* HELIX BOWL
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
927 Je slaat met het metalen stokje op de veer en je beweegt tegelijkertijd de bol op je buik op en neer. Dit geeft een wah-wah achtig geluid en klinkt heel mysterieus.…
Mensenzoon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
2.054 Kerstklokjes klinken
zo helder
in de nacht
wijzen mij de weg
naar het kind
dat op mij wacht
Daar ligt hij
reine onschuld
met gouden kroon
ik word heel stil
van deze
mensenzoon
Zijn ogen stralend
als een ster
ik zie de hemel
en weet
de liefde
is niet ver
Hij kijkt naar mij
en schenkt me
zijn lach
ik warm zijn voetjes
in goddelijk…
Witte vleugels
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.914 hoe voelbaar stil
zijn onze woorden
wanneer het licht
over hemel en aarde
huilt in vele nachten
en het verdriet
in de armen sluit,
borst en buik
verzwakt door
het moeizame geschuifel
van onze tranen
hoe onzichtbaar
vertraagt het handschrift
van witgedrukte letters
ver van elkaar
in een avond zonder ochtend
en morgen…