957 resultaten.
Gift van de zon en de zee
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
636 wij hebben
de duinen zien bloeien
als gift van de zon en de zee
eerst het lichtere paars
dan het zomerse geel
de wind speelde mee
verlieten de drukte
van zaken en stad kozen
de stilte van het glooiende pad
in het zand bij laagwater
tekenden sporen de lijn
een horizon verder zal het rustiger zijn
elkaar bij de hand
in een tocht…
De kluts kwijt
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
563 Ik trek met een nieuwe tekst mijn vergissing recht:
grauw de dag
grauw het duin en geel
bloeit de gaspeldoorn…
Geluk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
431 de zee het fletste blauw
sluierende nevel
die aan de einder
naadloos overgaat
in aarzelende lucht,
gescheiden
door een koppel meeuwen
in de verte
geen golven
zachte wind over mijn huid
de duinen in mijn rug
de dag nog voor me,
mijn hele leven nog
een heel leven
geen gedachten
geluk…
Nieuwe koers
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
776 Geluiden in de duinen
die gevoelens uiten
om met uitzicht op zee
af te sluiten.
Een rood vurige gloed
die mijn avond voedt
is jouw souvenir
wat liefdevol groet.
Door gespiegeld te spreken
doet mij verlicht leven
bij de dageraad
in druppel nevel.…
Een mythische hand
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
424 ik heb het strand
zien veranderen als
door een mythische hand
waar ooit de duinen
verwaaiden staan
nu huizen op stand
geen drietand
of neptunus maar
een hand van de mammon
regeert hier met macht
graaiers en geld
ondermijnen natuurlijk gezag
de zee heeft gesproken
met steeds hogere golven
haar stijging krijgt grote gevolgen…
Lange trage rollers
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
437 koel rollen
de golven om
hun kuiven vallen
voor een heldere zon
ooit hebben zij
met vliedende vloed
in een noordwesterstorm
verwoestend toegeslagen
toen joegen afvalhout
en losgeraakte stukken
puin langs het steeds
verder afkalvend duin
wie nauw luistert
hoort berouw in het
zacht gefluister over
dit extreem geweld
hun schoonheid…
Zeevriend
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
826 De weidse gebaren van jouw golfstroom
beademen het voorjaar met nieuwe zomer
in de stilte van die heimwee
ben ik het kind van de duinen
te klein om de horizon te aanschouwen
te groot om de zandkorrels te tellen
in de verte van dat grote verlangen
zeevriend, leen mij de weemoed in jouw ogen
laat het land van mijn hart jouw schip zijn
de…
Cirkelvormig schilderstuk
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
491 Alsof ze vastgenageld zijn
De mensen bij de grote zilte
Een meeuw hangt roerloos in de stilte
Weet niet van weduwen en pijn
De golfslag is zowaar gestold
De vissersvloot ligt op het strand
Een ruiterstoet draaft elegant
Het schouwspel in dat zich ontrolt
Vanaf het allerhoogste duin
Zie ik bevroren, dorpse vlijt
De mens van toen is er niet…
Knipoog
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
649 hoog te belopen treden eindeloos
de duinen, het strand, de zee
veel zee die wacht, het troostende water
zie ik je drijven op zachte golven
naar het schip met de drie zeilen
naar de verre dunne lijn
naar de zakkende zon en je zwaait
maar ik kan het niet, armen die weigeren
mijn reputatie als miserabele afscheidsnemer
er is veel wat ik…
Alles komt in beweging
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
827 Mistig, stil en uitgestrekt
leunt de stad tegen de duinen
Duwend tegen het natte, groene achterland
ontdoet ze zich van haar nachtelijk vocht.
Slechts een bleke zon komt op
Het mag nog geen dag heten
Gedempt licht verdringt de grijze schemer
en doet de nacht vergeten.…
Nachtvriend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
639 Nu de nacht zwijgt in vergeten dromen
kom jij tot leven in het zoete duisteren
nachtvriend, jij bezoekt het liefdeshart
in de bruine kroegen van het leven
waar melodieën strijdliederen worden
en iedereen gelijk is voor elkaar
nachtvriend, jij bezoekt het liefdeshart
in de blonde duinen bij de zilte zee
waar melodieën strijdliederen worden…
Rode avondzon
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
309 De stilte waardoor jij
beroemd bent geworden
geeft mij niet de liefde
die ik nodig heb
tussen dit sluimerende
romantische lawaai
jij leeft niet gelukkig
op mijn dorre landschap
nu de rode avondzon schijnt
over het rulle duin
nieuwe liefde
brengt veel teweeg
maar ik herinner mij
het gepassioneerde bewegen
en de mijmeringen…
Verten
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
292 Jij in gedachten
me houdt op de been
Maar ook al die and’ren,
de exen, de nieuwe
en die me ontvielen
De golven dekken ze toe
De visjes de kwallen en kreeften
garnaaltjes en mossels
en al het gewemel van beestjes
beweegt steeds maar door
Het leven nooit moe
De wind in mijn haar
waait als het helm op de duinen
Jaar maar na jaar…
erebegraafplaats
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
643 de legerwagen rijdt over het pad door de duinen
schokkend zwaar sluiten mosgroene heuvels
zonder toeverlaat
er is een open plek waar de achterklep neerslaat
een vlakte met helmgras sluimert onder de hemel
duinzand stompt naar de begroeide kam daar achter
nadert zee eeuwig land
soldaten springen af schreeuwen bevelen mannen
krijgen geen…
Verweesd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
811 Hoe kon een land van kooplui
zo verzuipen in het niets
zich zo vergalopperen
niet te zijn zo diets
Hoe kon een land van varend volk
van vissers duin en zee
zich zelf zo laten zinken
en nam ons met hen mee
Hoe kon het land van Rembrandt
het aanzien zo te schande
een trots land zo verlagen
zichzelf zo ernstig branden
Hoe kon het land…
Over Zee
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
911 De duinen,
maken een zacht ritselend geluid,
harmonieus,
waaiende stemmen,
met de golven mee,
naar verlangende gevoelens,
ver over zee.…
Landschap
hartenkreet
0.0 met 2 stemmen
886 Konijnenholen bungalows
zandpas een snelweg
en waar op zondagmiddag in het duin
de paartjes te neuken lagen
staat nu
een verzorgingsflat.
Een heel landschap
verloor ik voorgoed
onder mijn voeten
en die bomen
ik voel hun schors niet meer.
Andere ogen voor dit landschap
voeten voor die grond.
Vaarwel...
Mijn landschap…
dood
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
2.183 Het wiel draait zijn toeren tot het eind van de weg
Waar ik verder ga in de nacht van het koele licht
Sterren weerkaatsen op het water
als ijskristallen in het zonlicht
Trieste wateren kabelen verder
Een korrel zand heeft de zee verlaten
Om dag en nacht droog te ervaren
De duinen roepen hem tevreden toe
De wind van hoedanigheid
Zal je…
Strand
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.739 het zand
de zee
de duinen
de zon
en ook de wind
meeuwen
boten
surfers
het spelen van een kind
lopen langs de vloedlijn
een duik nemen in zee
zout proeven op je lippen
geen radio of tv
je ogen sluiten
dromend
weg van iedereen
geluiden van heel ver
voelen
je bent alleen
een hand
beroert je schouder
"hee, slaap je?…
tot aan de horizon
netgedicht
3.2 met 32 stemmen
1.598 morgen sterven
of overmorgen
jouw zucht
jouw zucht alleen
zal mijn gedachten omsluiten
als een zorgeloos gebed
wanneer
vogels uit mijn ogen
zullen voorbijtrekken naar het water
uit de zee
de zee die steeds kleiner wordt
om mijn handen te
wiegen
zal zacht
in een ademtocht
langs mijn borsten glijden
en wanneer een duin…
woorden van licht
netgedicht
3.4 met 29 stemmen
879 de zee droomt het landschap
het neerleggen op mij
de rust, het keren
de kleine verzen
dwalen mag ik
licht boven licht
op blote voeten
het zachte praten
op en neer van
volmaakte ogen
het zuiden, jouw ziel
teder het voelen
de warme buik
van duinen en gras
de zon spoelt aan
in ’t stijgende water
zo onvertaalbaar
heb ik je lief…
In slaap gewiegd
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
1.306 Hellend gras dat golft
met ferme slagen
de zee als woest decor
Mijn haren spelen mee
met in mijn hoofd de westenwind
die vogels vliegen laat
Hij daagt me uit
luidschreeuwend langs de duinen
zijn zilte wilde manen
kruipend over het land
Roffels in mijn oren
met vlagen strelend langs mijn huid
raakt hij buiten adem
Geluid vervaagt…
Hoe een idyllisch strand in een slagveld kan veranderen
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
831 Bijen zoemen in gouden vluchten
boven het avondlijke duin,
de zee draagt een mand vol rode vruchten
het zand is een geurige bloementuin.
Over de golven klinken zuchten:
zacht spoelt het water om de kruin
van de zon, nu baden de luchten
in een gloed van kastanjebruin.…
'De wind nam hem mee'
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
748 Ik tobber, dobber stuurloos,
niet richting brug, niet naar enen kant,
mij rest niets dan dit gedobber,
tot ik dobberend ergens strand, maar
waar ik vaste grond en duin vind,
zal ik rechtop in de wind,
mijn wereld in eigen woorden zeggen,
wat ik van 't leven vind!…
We gingen horizonnen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
694 ik leg mijn hand
zacht op je stem
eigen me de tonen toe
verwarmend is je melodie
vibreer met je mee
en als mijn vingers
snaren raken voel ik weer
de branding van jouw zee
nooit liet jij mij
op het goudgeel stranden
een groene duin waaide
verkoeling naar ons twee
we gingen horizonnen
zoekend naar de symfonie
handen konden elkaar…
Ary Storm 1953
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
698 meer dan vijftig jaar
nu geleden
dat wij naast elkaar
op onze knieën
aldoor rozenhoedjes
hebben gebeden
mijn vader stond
op de Slapersdijk
in de wacht met kijk
op Ter Heijde
achter de duinen
Ary Storm stoere heyenaar
ging later weer rijden
altijd veilingvers
zijn groentenwaar
met naar men zei
voor de reclame
in helrood gerijmd…
de warmte van jouw zuiden
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.110 vannacht droeg jij mij
in luwte van je duinen
het zoete zand van het verlangen
omarmde ons lijf
toen jij me bedde in
het glinsteren van jouw schaduw
die maanomspoeld
de wereld daar herschreef
jij sierde mij de huid
met ’t strelen van de golven
totdat jouw vloed
zich op mijn stranden brak
jij roesde mij met lippenzout
en op de vleugels…
Glimlacht volop zomer
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
955 de teevee staat ongezien
geluidt als radio het
internet pingelt wat mee
ben voor even
op een andere hoogte
kijk van boven naar de zee
uit het grijs van golven
kom jij langzaam weer aan strand
ik neem zacht je natte hand
je glimlacht volop zomer
druppels spatten van je warm gezicht
ik wist dat je zou komen
voelde lente in de duinen…
Paddestoel
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
3.156 Onder het loof van lage eiken,
de bodem golvend als een duin
vond ik je,
je hoedje trots opgericht,
als een lichtbruine tepel,
glanzend in half licht,
vochtig nog van morgendauw.…
duinkipje met aria
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.641 er was eens een dametje Kraaygraag
die zong liefst de aria
in 't duin met vogels uit Den Haag
's morgens zette zij met hoge stem in
hield aan tot avondrood
kreeg blos op haar wang van goede zin
zo ging het jaar in jaar uit alle dagen
men zag haar als paria
alleen duinfluiters floten zonder vragen
ook Karel Konijn werd er tureluurs van…