599 resultaten.
Wester Paviljoen
netgedicht
4.9 met 59 stemmen
1.406 de oude sfeer leunt zich loom aan de singels,
langs de tafeltjes valt het licht tijdloos uiteen
verbrast haar verbeelding op flamboyante wijze
aan advocaten en vermeende kunstenaars
zonder aanspraken in de nalatenschap van toen.…
vakantietijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
713 volgeladen genoeglijkheid draagt tijdloos
stukjes thuis
de claxon roept gedag, tegen alle
vrije vogels, alle witte buiken en een
schuwe lach
dag, dáág!…
Stil
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
819 Tijdloos sta ik daar te staren.
In het niets, alleen maar stilte.
Dan dwarrelt er een blad naar beneden.
Mijn oog volgt zijn val op het zachte mos.
Dan zie ik een tapijt van bladeren.
In vele gouden kleuren.
Verbaasd zet ik een stap.
En denk waar is de tijd gebleven?…
Albion
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Aan Albions Zuidkust doemt tijdloos
witte hoop omhoog, die nog nimmer
de goede intenties van de overzijde
bedroog. Een zeemeeuw neemt vaak
oud verdriet mee van het continent,
maar het krijgt een nieuwe kans voorbij
de krijtrotsen op weg naar de tuinen
van Kent.…
Zoals zonnen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
447 De dood dient het tijdloos spel,
dat toeval en bedoeling,
ondeelbaar samen spelen.
Zo wisselen we onze stoffen uit,
waaruit nieuw leven kan ontstaan.
Zo ook wisselen we van gedachten,
die als energie weer verder gaan.
Zoals zonnen altijd blijven schijnen,
ook wanneer ze schijnbaar ondergaan.…
Lokaal aan de rivier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
429 Nabij de Eem, die tijdloos stroomt.
Nu wordt hier toekomstige tijd,
uit vervlogen tijd gemaakt.
Mensen kunnen hier weer komen kopen,
van hetgeen ons land te bieden heeft.
Boot brandt hier goddelijke koffie.
Hier bakken bakkers zalig brood.
Goed nieuws is dat, zegt het voort,
vanuit het Lokaal van Amersfoort.…
Koffie bij het raam
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
720 Omdat ik tijdloos koffie drink,
neemt koffie me mee op reis,
terwijl ik door de ramen kijk.
Door het venster van de tijd.
Ik droom van oude koffiehuizen,
die heden nog in Mekka's staan.
Een koopman van de VOC zie ik,
opnieuw naar Mokka gaan.
Terwijl ik geurige Birdsong proef,
hoor ik Panamese vogels zingen.…
STREEP
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
571 Tijdloos
inhoudsloos
kaderloos
Plots het knorrig geronk van een motor.
Ik open beduusd de ogen:
een vliegtuigje trekt een condensspoor
Een streep door de rekening…
Le petit mort
netgedicht
3.1 met 28 stemmen
3.016 En weer is elke ruit beslagen,
wentel ik mijzelf in de overdaad
die met jouw lichaam samengaat
in tijdloos wederzijds behagen.
Dan stopt geheel en als bij toverslag
heel de wereld, ook mijn hart,
maar wij gaan sneller dan het geluid.
Wij wisselen onze wezens uit,
en elke vezel in mijn lijf verstart
voordat ik in jou sterven mag.…
Eeuwenoude wijsheid
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
896 Tijdloos is zij zich het verschil gewaar
tussen bezitten en koesterend verwarmen
energieën vloeien mild genegen in elkaar
waar zon en maan elkaar omarmen.
Donker gevangen of vrij ademend leven
Onrust en angst of pure liefde ervaren
kiezen om naar pijn of lust te streven
zij scheppen verbinding met zilvergaren.…
poëzie
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.301 als wolken zich verliezen in elkaar
en fluisterende regenmuziek
in plassen ritmisch ruist
als brandend water onder
rijzend maanlicht flikkert in zichzelf
als glans je ogen bedekt
en tranen opwellen in het donker
als voeten je sporen volgen
en straatstenen tijdloos treuzelend
je vervoeren naar wie weet waarheen
als iemand je lippen zoekt…
Kosmosgedicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
567 Het zonnejaar is als een wereld
die onverschrokken voortsnelt
in het heelal van lichteeuwen
doordraait in een tijdloos zwart.
Het uitgeputte leven slaakt
een donkerrood verzuchten.
Breeduit verdampt de zon
in wolken vol aan dromen.…
Tijdloze horizon
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
609 de zee, draag
ik om mijn nek gehangen,
als doolhof met me mee,
slaap op stenen veren, drink
uit schelpen de hartslag van
hun zoute leven, gedolven
uit het schuim op de lippen
van de golven, zoek toegang
tot nieuwe dromen, waar de
maan z’n witte hand oplegt,
stromen wolken in een plas
van licht als vlindervleugels,
gewichtloos, tijdloos…
Witte regenbogen?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
444 Toch het verleden leeft, het
krijgt een onweerstaanbaar
vervolg uit de beker die ik
tijdloos leegdrink, de hoorn
eerder gevuld met eb en vloed
van het geluk , regelmatig
verkort en vervlogen, wreed
verkleurd in witte regenbogen
in de hartstocht van het bloed.…
Het Zeister Bos
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
596 Straks zullen hier ook,
mijn kleinkinderen staan,
die nu nog tijdloos spelen.
De zon schijnt.
De wind fluistert.
Het sterrenmos groeit,
zoals toen, zoals later,
wanneer jullie me begraven.
Ik prijs me gelukkig dat ik leef,
stilstaand bij ons aller graf.
Ik besef,
dat we eeuwig blijven verbonden.…
Ze is klein, haar gevoel is groot
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
623 het enig woord wat zij kent
laat het beminnen door de fluisterende
wind van haar dansende molentjes
om tijd en ontroering te beklimmen
de kunst om lief en leed in een blik
als parels van haar eerste zinnen
te vlechten tot een mondiaal medicijn
herkenning van onszelf in haar droomgebied,
modelleert de klei zoals zij dient te zijn
tijdloos…
Mijn Moederboom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 Dromen zijn tijdloos en ik droom.
Ik zie mijn jonge moeder terug.
Ik kus haar teder en ik fluister.
Wees maar niet zo angstig moeder.
Vanaf nu blijf ik altijd bij je.
Appels vallen nooit ver van de boom.…
ritueel
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
626 zoals ik elke ochtend bij het roeren van de pap
door ‘t raam naar buiten kijk waar een tijdloos
bewegend schilderij van wonderlijke luchten
mij dompelt in donzig wit en blauw en grijs
zoals ik de eerste geluiden om me heen beluister
waar de stilte nog alle ruimte heeft, het licht nog
teer en schuchter, de prille dag onaangeroerd
nog ongevuld…
Boswandeling
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
630 Wolkje aait zachtjes
‘t ideële levens sprookje
een thuisloos dromen bestaan
wanneer jij afstand
in stilte kan overbruggen
is jouw zwijgen tijdloos
hoogtij van zomer
tooit zich nu
mens hoge varens
onder bomen schaduw
omgevallen stammen, takken
mos, bosgrond en grassen
strijden tegen droogte in luwte
wandelaars slenteren
over ’t…
Levenshonger
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
454 gebracht, om
weg en doel te laten samensmelten, in
de revisie van het hart lijkt ieder jonger
oude sporen zijn gewist, uitgestrooid
gevoelsrendement uit zicht verloren
verdriet en troost zijn aangeboren
diepste herinneringen niet weggegooid
er is meer te doen dan ooit tevoren, in
die mozaïek eist het vergane z’n levensrecht
als tijdloos…
als een oase
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
668 valt
aan de einder schildert van Gogh een handvol
kraaien boven het goudgele, ongemaaide koren
waar verzonken boerderijen en een verre toren
in ijle nevels geruisloos verdwijnen
waar ik me nog hecht met de aarde verweven
en verbonden weet en wat onnoembaar blijft
zich bij vlagen openbaart
als een geheim stilaan vervaagt
zich tijdloos…
Binnen de krijtlijnen?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
398 Tijdloos kunnen schrijven
over geloof en waarheden,
dichters dopen de pennen
in hun ideologie wat als zand
tussen de vingers door naar
buiten lekt, woord en beeld
waarmee papier is bevlekt,
in de kantlijn van verstilde
euforie en beheerst verdriet,
omfloerst door, in zichzelf
te blijven geloven, om bij het
ochtendgloren weer te doven…
Het geluk van vandaag
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
654 Een jonggebleven dichter,
die tijdloos koffie drinkt,
garandeert je dat.
Nieuwe liefdes bloeien er,
zelfs op straat misschien,
zoals rode rozen bloeien.
Zo lezen we in dit moment,
dat geluk ons zoeken zal.
Hoe wijsheid ons begeert.
Hoe liefde liefde vindt.…
bestijgt de kansel en heiligt je woorden
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
743 ik zag je dwalen
in een stad vol met glas
niemand wist echt wie je was
je kende geen mensen
las wel hun wensen
lachte een spiegelend wat
hoorde hun stemmen
in een sfeer van vaag kennen
maar de zon nam je mee
jouw hart gaat naar zee
niet naar dat tijdloos gekeuvel
ik duid verder niemand dat euvel
jij bestijgt de kansel
heiligt…
Geketend hart
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.108 De balalaika vloeit haar tonen
trillend door de zwoele nacht
de donk’re stem van ‘n nomade
zingt vol ontroering een ballade
over wat ‘t leven met zich bracht
De aangelegde ketens knellen
en beperken een tijdloos dwalen
dat kriebelt in het zigeunerbloed
hen drijft naar verre zonnegloed
in wens de einder te bepalen
Het vuur laait likkend…
je schaterlach is snerpend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
804 hooghartig is je blik
je schaterlach is snerpend
echo's rollen van de trap
schaters sterven lachend af
daal maar naar de hellepoort
ik open hem voordat
de stank je smoort en werp
een blik in het woeste vuur
zij krijsen hard venijn
en koude spot om de lange duur
herkenbaar zijn ze nog
als tijdloos smeulend wangedrocht
hun…
Kosmonaut
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
597 “Haal alles weg” dacht hij, “alle sterren en planeten
uit dit donkere luchtledig, tijdloos en benauwd
Goden, mensen, mijzelf, laten we alles vergeten.
Wat dan overblijft is leeg en grenzeloos oud
Het is “Het Niets”, onkenbaar en ongemeten.
Een vacuum, zwart, eenzaam, eindeloos en koud."…
Vuurdans
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
542 tomeloze
energie van warmte, de
ijskristallen waarmee ik je
huid bespeel, kippenvel
ontdooit op den duur,
verbrandt de littekens uit
de as van het verleden,
alleen de vonken houden
stand, trekt de werelden
strak, vrijwillig verlangen
in onzichtbare tekens, van
kwetsbaarheid ontbloot,
steelt verwondering naar
elkaar, in een tijdloos…
Wilde Rosa.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
679 Zonnestralen die neerdalen laten een veelzijdige kleurschakering uitstralen, die zich tijdloos laat meevoeren en oneindig laat herhalen.
Één voor één vallen verwelkte fluweelzachte blaadjes, speels dwarrelend op een kleurrijk tapijt opeen.…
Mijn verlaten strand
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
596 Verlangens spoelen aan
op mijn verlaten strand
gevangen in illusies
verworden ze tot spiegels van de ziel
Mijn tranen wellen op in jouw ogen
jouw mond spreekt mijn woorden
sterren schrijven jouw naam
in stralen van goud
kristallen sluiers lichten op
als een glimlach van de eeuwigheid
overweldigende schoonheid
tijdloos universum
Muziek…