1421 resultaten.
dat ene moment
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.013 waar een misstap ooit begaan
een leven heeft verwoest
de pijn van duizend vragen
knaagt aan zijn gemoed
zijn weg terug
verdwenen is
de wens te lachen
stil vergaan
toekomstdromen
verleden zijn
zijn wil te leven
schuilt in pijn
brengt de tijd verwoeste dromen
van wat eens niet is geweest
is het antwoord op zijn vragen
moest dit moment…
waar is de droom ?
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.455 aan het eind van de dag
wacht een wereld in dromen
in gesloten ogen
sluipt langzaam de nacht
ontdek er de wensen
die sterren beloven
vergane dromen
op zoek naar zichzelf
in het waarom
van stil verlangen
dat eindeloos gevoel
van geborgenheid
waar liefde ontwaakt
in open ogen
aan het eind van de nacht
die begon
als een droom…
stemmen
hartenkreet
2.5 met 13 stemmen
2.487 stemmen in de wind
vergaan als grijze as
géén die ze ooit weer vindt
de plek weet waar het was
dat men ze horen kon
o, mocht ik toch eens weten
waar is der stemmen bron
of is ze al vergeten
die stem zo zacht en teder
die fluisterend mij zei:
we zien elkaar straks weder
want jij, jij hoort bij mij...…
Nee het leven is niet eindig
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
485 Nee het leven is niet eindig
er is meer dan dat je ziet
ook jouw ziel zal verder groeien
al doet verlies ons veel verdriet
zie de schepen in de verte
in de grote oceaan
straks zijn zij een vergezicht
maar zeker niet vergaan
achter de horizon
ligt het verscholen paradijs
ooit zullen we elkaar weerzien
als ik klaar ben voor die lange reis…
Het bankje
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
806 Ik zie de mannen van tachtig
Stoer willen ze nog zijn
Zo verdringen zij hun pijn
Wanen zich toch machtig
Zij schuilen bij elkaar
Bij het bankje op de hoek
Eentje slaakt een vloek
De ander rookt sigaar
Daar loopt een jonge meid
De blikken buigen mee
Vol vergane viriliteit
Zo verglijdt hier de tijd
Tot in de eeuwige zee
Van de eenzaamheid…
Het bankje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
830 Ik zie de mannen van tachtig
Stoer willen ze nog zijn
Zo verdringen zij hun pijn
Wanen zich toch machtig
Zij schuilen bij elkaar
Bij het bankje op de hoek
Eentje slaakt een vloek
De ander rookt sigaar
Daar loopt een jonge meid
De blikken buigen mee
Vol vergane viriliteit
Zo verglijdt hier de tijd
Tot in de eeuwige zee
Van de vergetelheid…
cyclus
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
511 hij las
een leven lang
het purperen boek der kennis
het groot geheim
gespiegeld
in het zwart van zijn pupillen
hij zocht
het brandpunt
in het pentagram der wijzen
de tekens spellend die de maat zijn
van het onbegrensde niets
het antwoord
vond hij in de dood:
wisseling van worden en vergaan
van iele leegte
en steeds herbeginnen…
Held met ideaal gezocht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
551 Vergeeld, vergrijsd, verwaterd
of verdrinkend in hun drank
voor zo ver nog niet vergaan
net als de idealen van weleer
o ja, er zijn wel wat nieuwe
maar die zijn minder intens
dan de grote helden van toen
minder vitaal dan de idealen
waar hij ooit naar streefde
ach, geef hem een echt ideaal
waar hij acuut blij van wordt
dan wordt hij vanzelf…
schijndood
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
881 rijp belegt de
misvormde takken
waar korstmossen zich
reeds hebben genesteld en
de dood zich
schijnbaar al heeft gemeld
symboliek voor 't
vergane leven
toch verschijnen onder
de rijp opeens
weer kleine groene puntjes
op plaatsen waar
de dood zou heersen
het is in de
natuur vaak om
het even
alleen
wie sterk genoeg is
blijft…
De vijfde dag
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
474 Ik heb dr 53 geteld,
waarvan er al twee
zijn vergaan.
Nu zijn er ook nog andere
dagen, maar die
klinken niet zo mooi
als deze vrijerige dag.
Het heeft te maken met
hoe snel we draaien,
alles is bijna rond,
in 24 uur voorbij,
en nietszeggend, slechts
een naam die iemand gaf.…
Onrecht.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
658 leidt
en je kunt je verhaal niet meer kwijt
wat valt er dan nog te zeggen
of jouw waarheid uit te leggen
Het oordeel is meestal al geveld
en tientallen malen rond verteld
je besluit nu om te zwijgen
bang dat ze je zullen krijgen
Het vechten heb je opgegeven
wat is er nog waard aan je leven
uitgeput hoor je dingen aan
je eigenwaarde is vergaan…
eeuwig stil
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
787 jouw mooie lach zal nooit vergaan
je hebt toch niet geleden?
hoe zinloos is nu ons bestaan
jij was de enige reden…
In zonneschildering
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
500 langzaam druipt
licht in zonneschildering
langs kale muren
tijd belijst
de uren die vergaan
zonder enig bewijs van bestaan
geluidloos mengen
kleuren verglijden naar
etmaals donkere entiteit
toch passeert
niets ongeregistreerd
wij zijn nooit naamloze passanten
ons leven is geen schijn
wij waren daar en deelden
onlosmakend het universele…
Visioen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
432 Maar nu ze diep geborgen
toch plots weer leven gaan
maak ik me minder zorgen:
ze zijn nog niet vergaan,
maar als het zaad in d'aarde
dat ooit wel weer ontkiemt
zo bleven ze van waarde
en hebben dan gediend
in liefde die hen baarde
voor ieder mens ooit vriend.…
Illusie der eeuwige jeugd
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
491 Wat ochtenddauw doet verfraaien
laat spinrag vergeten
Zo vergeet men die jong is soms
degenen die oud zijn
en tot grijs vervagen
De ouden van dagen vergeten daarintegen nooit
hun reeds vergane gloriedagen
toen zij als het frisse ochtenddauw
het spinrag tot een kasteel van kristal verfraaiden
de zon op hun jonge huid voelden
en dachten dat…
dodentocht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
681 Je bent nu groot
Je vliegt er doorheen
Je leeft voor de dood
Je bent nu oud
Je bent het moe
En je verlangens
Voorgoed voorbij
Na we vergaan
Is er enkel de echo
Van ons bestaan
Ook de ziel blijft niet
Vertrekt samen met
Jouw lichaam en geest
Naar het eeuwige niets
Maar weet en wees niet bang
Het dodenrijk is groter…
geen toekomst zonder verleden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
380 kon hij de bergen zover krijgen
dat zij hem bezoeken zouden
zijn gebaande paden meedragend
waar het hem zwetend vergaan is
zou hij de geuren nogmaals ruiken
van de struiken waardoor hij kroop
zijn vergaarde schade verdragend
al hem toch zwetend ontgaan zal
mocht hij op beelden wederkeren
of in negatieven draaien
zijn vermaarde daden opdragend…
Zaaien en oogsten
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
23 Maar nu ze diep geborgen
toch plots weer leven gaan
maak ik me minder zorgen:
ze zijn nog niet vergaan,
maar als het zaad in d'aarde
dat ooit wel weer ontkiemt
zo bleven ze van waarde
en hebben dan gediend
in liefde die hen baarde
voor ieder mens ooit vriend.…
vaarwel....
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
718 Ons geborgen toevluchtoord,
vergaan in volle glorie hoe kon dit gebeuren
Het einde van een statige oude dame, het einde van uw bijzondere historie…
Wording
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
685 De ruimte ging bestaan
en in de ruimte sprak Hij
de sterren en de maan
al wat Hem niet beviel
dat liet Hij weer vergaan.
Ik hou van gras en vogels
van vissen - van eb en vloed
zei Hij - de aarde is goed
Ik rust hier wat in het licht.
De zevende dag ving aan.…
Dans met me mijn engel
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.043 Sla je armen om mijn middel
Ik wil smelten door je aanraking
Sst… zeg maar eventjes niks
Dans met me mijn engel
Wieg zachtjes mijn lichaam
Ik wil verdwalen in je blik
Laat de wereld rustig vergaan
Dans met me mijn engel
Streel onbelemmerd mijn haren
Ik wil verdwijnen in je zucht
Oog in oog en hart…
Tweespalt
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.049 Vandaag belde je op
omdat je wist hoe ongerust
ik was en je vertelde dat
je verlangde naar
een verhaal, hoe onwaarachtig
ook, als afleiding van
wat gisteren nog bestond
vandaag verdwenen was
en morgen langzaam
vergane herinnering.…
het leven
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.648 Die zijn vergaan
samen met de geweldige
Stortvloed.…
Storm
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.394 Helemaal alleen
In het donker van de nacht
Rillingen kruipen langs m’n rug
Alsof er iets op me wacht
Het licht van de wereld
Het lijkt vergaan
Alleen boze tongen van vuur
Schijnen te bestaan
De stilte van mijn angst
Valt samen met kreten uit de duisternis
Mijn hart hoopt alleen
Dat het licht weer snel terug is…
Wisseling
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 weelderige zomer roept broeder herfst
met kleuren van haar lichtend kleed
hij komt met zijn roestbruin seizoen
bomen gaan gloeien in goud en rood
nevel glinstert op grijze webben
het gistend vergaan wasemt kruidig
het lied van de herfst blaast majeur
met wisseling naar een stil mineur
oogst wordt in schuren geborgen…
jouw lach ontstolen
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.082 gelatenheid
in doffe ogen
omsluiert verdriet
waar dromen vergaan
verdwenen is tijd
zal nimmer bekoren
wat toekomst blijkt
vervult haar met angst
maar wentel in de streling
van fluisterende woorden
omhels de troost
die ik schenken mag
denk aan momenten
in toekomst verborgen
waar ik zachtjes een lach
aan jouw ogen
ontsteel…
Antarctica
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.562 rode gloed in de horizon
zeevaarders zeilden in de ochtendzon
deden nevelige verslagen van land in zicht
tuurden voortdurend naar je glinsterend licht
maar de sfeer werd grimmiger
modernere boten meerden aan
en iedereen weet hoe het je verder is vergaan
je ijskappen smolten, een nieuw station verscheen
de wetenschap zegevierde
en je rode…
van belang
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
829 Dit is geschreven voor iedereen
in het universum zweeft men
als een geheel de ruimte door
onder het zwart en blauw
dag en nacht
na nacht wacht de dauw
nieuw geboren geluid
onder invloed van ruis
alles van belang
gaat in de kluis
er uit ooit gegaan
in om ooit te verdwijnen
om ooit een dag
of een nacht
te vergaan
als een verhaal
nooit…
Dichters
hartenkreet
3.6 met 24 stemmen
2.026 '
riep menigeen in`t gesloten
dichtpaleis
toen pas de dichterij begon,
`t ging hen als Napoleon
die won ook altijd maar de strijd
doch éénmaal kwam een and're tijd
en ging ons Napje naar de maan
juist zo zal `t ook hen vergaan.…
ALS NOVEMBER IS GEKOMEN
poëzie
3.8 met 24 stemmen
6.265 -
Om de glorie, hun ontnomen,
In de mist te schreien staan,
Als november is gekomen,
En de takken traan op traan
Op de vochte grond doen stromen,
Waar de bladerkens vergaan
Na hun goude' oktoberdromen
En hun korte vrijheidswaan -
Als november is gekomen ...
----------------------------------
uit: Laatste verzen (1923)…