Hartenkreten over emoties

Verwachtingsvol keek zij omhoog zijn ogen kon ze "lezen" ze had toch niets te vrezen ? Wist plotseling dat hij haar bedroog Ontzet sloeg zij haar handen voor haar mond, een kreun slakend, volgde meteen de dreun terwijl zij zich vermande Hij hoefde niet te zien 't verdriet dat naar buiten wilde hun toekomst, die hij één klap vilde nerveus…

Ik voel me rot en ook weemoedig. Wat nog niet eens begonnen was, is nu al aan zijn einde gekomen... 't Was ook nog zo pril en fragiel, als was het een lampenglas... Maar ook opgelucht door de genomen beslissing, want niets geeft zo'n goed gevoel, als een genomen besluit... Diep in mijn hart wist ik al wat ik wilde; Dan moet je…

Lieve woorden stokken in mijn keel... "Het spijt me schat" is zelfs te veel Elementaire dingen, basis van liefde opgesloten in mijn hoofd Verward in vele woorden, gesmoord door mijn gedachten... ZWIJG IK... Niet in staat te geven: liefde ben ik opgesloten in mijn hart Harde woorden, verdriet en pijn keren het tij Delen wil ik liefde…

Je denkt het allemaal te weten, je voelt de controle en de macht, schijnt even te zijn vergeten, wat er nog altijd op je wacht. Er zijn genoeg stemmen, in je hoofd die je vertellen, dat je een beetje af moet remmen, en jezelf niet zo moet kwellen. Voor de spiegel ga je staan, de moed ontbreekt je niet, dan kijk ik ineens mezelf aan,…

Hoe betrekkelijk is ons leven We krijgen het even te leen Toch blijven we maar streven En haasten ons overal heen We zullen pas echt afremmen Aan het eind van ons bestaan Ons leven daarop afstemmen Zodat we zo door kunnen gaan En als een leven dan gestopt is Niet langer meer in bruikleen Voelen we langzaam het gemis En streven we nergens…

Wispelturig, ongedurig. Zoekend, tastend, dwalend gaan in de wirwar van ’t bestaan. Twijfel, hoop, illusie, strijd, ontgoocheling, onzekerheid... De emoties die het leven spanning, zin en inhoud geven.…

Geslagen merktekens van ’n onvrij voorgeslacht, erfenis van angsten in mijn ziel gebrand Diepe waters verken ik door stroming meegesleurd, op golven berijd ik mijn grillige levenszee Patronen geweven van draden van onmacht, in de stof van mijn leven strijk ik de kreukels glad…

Ik voel me heerlijk Maar toch ook niet Ik ben namelijk niet helemaal eerlijk Denk niet dat jij dat ziet Mijn liefde kan ik niet delen Weet niet hoe jij het voelt Ik zou je willen stelen Maar iemand anders pijn doen heb ik nooit bedoeld Verlies is zeker denkbaar Ik kan daar niet voor kiezen Het risico is zeker daar om 2 vrienden te verliezen…

Je bent zo lief en teder en zacht en dat doet nu juist zo'n pijn Want de liefde waar mijn hart op wacht zal nooit van jou afkomstig zijn Ik moet je verbannen uit mijn dromen Mezelf vertellen dat jij het niet bent Jij bent niet op dat witte paard gekomen Ach had ik je maar nooit gekend Want al wat ik nu doe is verlangen Verlangen naar iets…

sterren voortdurend fladderend en dansend op een bries, schijnend en twinkelend op hun weg, uitstrekkend in een onbereikbare lijn langs de kust zag ik tienduizenden in een glans hun hoofden tossend in een plezierige dans golven voortdurend ruisend en wiegend in zaligheid glinsterend en spelend op het zand omhelzend in een oneindige stilte…

Ik ben op zoek naar mezelf en ik ben zo moeilijk te vinden. Het is zo frustrerend. Ik kan me er zo over opwinden. Waar is mijn eigen ik? Ik ben niet wie ik ben. Hoe verander ik dit toch? Anderen kennen me niet zoals ik mezelf ken. Ik zou het zo graag laten zien. Ik zou hier zo graag over praten maar hoe begin ik erover, want niemand heeft…

Ik sta in een ruimte vol mens In de lucht hangt ieders ziel Ik leef voor mijn eigen wens Maar weet dat ik alles verniel.. De bladeren vallen van de bomen, Niks is meer zo groen als gras, Ik vraag me af of het nog moet komen Of dat het allang zo was De fonkeling in je ogen Afwezig, op zoek naar een weg Een horizon die allang is vervlogen…

Ik leg mijn lichaam neer in't gras en snuif de geur van blozendrode bloemen Ik leg mijn lichaam neer in't zand en luister naar de kracht van de zachtrode aarde Ik leg mijn lichaam neer in't water en geniet van de streling van tederblauwe druppels Ik leg mijn lichaam neer in de wind en vlieg mee met de vrijheid van een helderwitte…

Nooit, heb ik haar gekend. Nooit, heb ik haar gezien. Nooit, heb ik haar gehoord. En toch is ze voor mij geen onbekende. Elke nacht, slaapt ze bij mij. Elke ochtend, ontwaakt ze met mij. Elke dag, volgt ze mij. Waar ik ook heen ga. Ooit, hoor ik haar stem. Ooit, zie ik haar gezicht. Ooit, zullen wij samen zijn. Niets…

Voor even was ik vrij, En was het alsof ik vloog, Er kwam echt iets los in mij, Ik hield het maar net droog. Voor even kon ik vliegen, Mijn armen wijd gespreid, kon ik op de wind meewiegen, ik zou het willen voor altijd. Voor even telde ik mee, ik kreeg nooit de kans nu, onder me de zee, was ik compleet in trance. Ik wilde zingen,…

Ben je wel eens bang geweest? Bang voor het leven, voor alles wat erbij hoort. Bang om liefde te geven. Wat beangstigt je het meest? Het kwijtraken van je dierbaren? Het openen van je hart, je ware ik laten zien met alle gevaren? Bang zijn hoort erbij. Denk niet dat je zwak bent. Wees blij dat je angst kent. Dit maakt je vrij. Vrij…

Ogen zoeken handen vinden 'n begrijpen ... gevangen verlangen Woorden overbodig blikken intens gevoelens ... zinnen verzinnen Geluid gehoord klanken zoet muziek ... vertonen tonen Geslaakte kreten stilte verstomd 't einde ... zuchtend verzuchten…

nonchalant stap je van de trein ik ren om bij je te zijn je ogen fonk'len helder, machtig deze dag, door jou, prachtig! heel wat te vertellen, iets steels iets spijtigs, verdrietigs of juist speels ik slorp je woorden op en hoor je harteklop op deze dag zolang gewacht ik sidder, straks komt de nacht word jij brutaal van me afgescheurd…

Mijn reis onderbroken Voor een bezoek aan de stad De straten zijn verlaten Ik sta boven aan de trap Langzaam loop ik naar beneden Niemand die mij ziet Ik kom niemand tegen Geen terras wordt bediend De stoelen zijn opgestapeld Verkeerslichten staan op groen Ik kan zomaar doorlopen Maar al had ik een miljoen Kan ik niet spenderen…

Vrij wil ik zijn, vrij van verdriet. Leven zonder pijn, waarom kan dat toch niet?   Telkens weer die tranen, sinds vroeger al daar. Die zich weer een weg banen, zelfs na zoveel jaar.   Ik moet daar weer vandaan, mijn eigen weg weer zoeken. Zo kan het niet langer gaan, straks kruip ik weer terug in die hoeken.   Die hoeken waarin ik mezelf…

Witte pluisjes dwarrelen in de lucht Ze omringen mijn omgeving Als in een trance volg ik hun vlucht En mijn hart vraagt om vergeving Ik eet nog wat fruit Mijn blik dwaalt over het water Dan gaan ineens de lichten uit Vergeef mij mijn wens tot later! Als gevangen in het heden Voelt mijn hart haar smart Huilend terug in het verleden Waar…

Het is net of ik je zie tastbaar dichtbij maar oh zo ver weg in m'n hart zit jij Het is net of ik je hoor je stem, je lach, je snik een beetje laag en warm 'n stem, die niet alleen zegt Ik Het is net of ik je voel 'n opmerking of 'n gebaar door 'n verteld verhaal wanneer ik voor me uit staar Het is net of ik weet héél diep van…

Mam, als jij straks naar de hemel gaat Zal je mij dan nog wel zien? Kom ik jou daar dan weer tegen? Wordt het dan een reünie misschien? Zijn de poorten echt van parels? En de straten van echt goud? En, klingelen er belletjes uit tulpen? Worden mensen daar niet oud? Of zien we nog in een spiegel van raadsels, en weet jij dat ook nog niet?…

de lieve hunkering naar jouw woorden, de tedere zoektocht naar jouw lach, de zachte triestheid in jouw stem, de voortdurende pijn in jouw wezen jouw zoeken in een ander, jouw vertrouwen en jouw hopen, jouw trillend hart zegt meer dan al deze ijdele woorden…

't Licht is uit m'n ogen 't onbereikbare verlangen duister sluipt nabij in geest en lichaam gevangen Geen emotie meer te zien zelfs geen gevoel in mijn hart 't starre en koude in mij maakt me onzeker, verward De pijn keer op keer 't diepe verdriet verstikt mijn geest maakt bang en bevreesd Ik wil dit écht niet het gaat buiten…

wanneer de maan haar ogen sluit en de sterren hun uitbundigheid verbergen dan begint de dag te geeuwen en brengt ze mijn gedachten tot leven aarzelend hoor ik de wereld ontwaken verwarrende woorden die mij versuft aanraken ik strek mijn luie armen uit en geniet nog even van de warme geur van het nachtgeluid langzaam snuif ik…

Vindt de rust de boezem weder begint de lente dan zo teder. Ziet haar in de blauwe ogen streelt haar zijde zachte wind. Spint de borst, de liefde in haar web geweven Ontspringt de roos, die ik van haar heb gekregen. Ruik zeer breed verspreidt het bos, de zee, het strand, ik houd haar hand. Het gezwel voelt goed, maar dit gevoel duurt maar…

achterop je fiets rijdend door het halfverlichte niets de manier waarop je lacht en je trui zo zacht perfect jij bent zoiets…

De stilte in jouw woorden, maakt me klein en bang die gevoelloze handen het duurde veel te lang Je wou steeds meer en meer je maakte me kapot besef je wel wat je gedaan hebt god...wat voel ik me rot je ogen zorgen voor schaduw schaduw in mijn dromen en ik vraag me steeds maar af... waarom ben je ooit gekomen?…

Gedachten waaien over stille wateren Naar het verleden.…