8947 resultaten.
diepte
hartenkreet
3.3 met 24 stemmen
4.165 Ik geef je mijn hand, een vriendelijk gebaar,
Voor jou heel ver weg maar toch daar.
Je durft er niet naar te reiken,
Het zou alleen echt kunnen lijken.
Niemand weet dat je stuurloos bent,
Zonder die angst die je kent.
Ja, je bent totaal verloren.
Vergeef me als je ik nu zou storen.
Maar het is zo triest.
Als ik je nu verlies.…
de kou
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
693 Ik wil hen bewaren
van de kou vrijwaren,
zoniet vertonen ze barsten
in hun kleren,
verliest mijn bronzen pauw zijn veren,
staat mijn ranke beeld
zich af te vragen
of zij het deze winter
wel zal halen.
Haar gezicht wordt er niet beter op,
straks staat ze er de volgende
zomer zonder kop.…
met/zonder jou
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
3.322 het raam is bevroren
je kan de harde wind binnen horen
niemand is nog buiten
iedereen kijkt uit het raam
een harde dreun verstoort de stilte
en de langdurige kilte
een zwarte veer komt naar beneden
maar dat is nu verleden
het is een hele tijd geleden
maar het lijkt of jullie net zijn overleden
het voelt nog steeds zo warm aan
alsof jullie…
Taalballet
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
665 staccato hakken
harde klieren
zachte tonen
ver vooruit
zigzag springen
lettergrepend
zachte klank
der hemelluit
bassen zingen
rollend swingen
zwieren zwaaien
zwiepend kraaien
pirouettende trompetten
ouverture maagdenkoor
droomt de zwaan
van lichte zinnen
punten komma’s
heg noch steg
x en q zijn uitgezongen
spaties dansen…
Jannetje
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.497 Verwrongen beelden
waren haar gedachten
Gevangen en vervlogen
kris kras in de tijd
komend van waar niemand naar haar reiken kon
het zijn de ziekten van de ouderdom
ver achter grenzen van verdriet en spijt
Wij wachten hier
in onze werkelijkheid?
Wat is nog waar?
Wie blijft er nog zichzelf?…
Dode wind
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
658 onverwacht
jij vertelde
hoe mooi
de scheppende vreugde was
ik keek niet bang
in je dromen
zag ook geen doden
in jonge ogen
jij bewoog
mijn verbeelding
met de geur
van kamperfoelie
en ik
was al in vroege mei
de zomer
iedere storm verborg
de kleur
van oktober
en jij
liet mij dansen
op je hagelwitte wind
ergens ver…
Dek me toe
gedicht
4.0 met 48 stemmen
11.298 Zeg me dat het tijd is, zeg me dat ik moe
ben, geef niet toe aan verzet,
geef me een washand, de beer die ik ken,
wijs me mijn bed, dek me toe,
ruik naar zeep, vertel mij hoe
prinsessen slapen als bij wonder
en verdwijn maar, ga niet te
ver, stop mij onder, dek me toe,
laat mij alleen, strooi in mijn ogen
geen zand, breng geen lied ten…
Palatijn
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
735 Heel ver in de verte,
hoor ik hoe Cicero,
fel en overtuigend
Catalina vernedert.
Rome's senatoren,
wit en indrukwekkend
in hun wijde toga's,
geven hem gelijk,
terwijl een mager katje,
haar piepende jongen zoogt
vlakbij de Venus' tempel.…
Reiger
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
763 Een flitsende snavel, missie voltooid
straks worden veren gladgestreken
zwijgend: een prater wordt hij nooit.…
bericht uit mijn mollengangen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
958 Natuurhistorisch Museum
had het dierbare platje aangemeld
als vrijwel uitgestorven
vanwege steeds toenemende gladheid
in schaamtevolle streken
voor op de rode lijst
der bedreigde soorten
de christenen offerden meteen onder jolijt
onze schaamluis voor behoud van identiteit
wat rest is actie voor gesubsidieerde paring
met voortplantingsgarantie op verse…
Stad van halverwege
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
721 De woestenijen der barbarijen
liggen ver buiten het bereik
van haar stenen hart.
Haar binnenste dreunt
onder haar eigen warmte
en loopt er van over.
Eindeloos tot haar laatste zucht.
De potente calorieën schallen de trompetten
en zij zendt haar zonen uit in stalen rossen.
In colonnes van twee en drie marcheren zij
haar venen af.…
ongeluk of wat
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
1.255 het is zo vol rust en harmonie
hier op ons stille hof
dat men elkaar
verwijtend aanblikt
bij een morsdode spreeuw
zonder aanwijsbare reden
zo maar om de hoek
midden op de stoep
mevrouw de leeuw-van schie
zei bij ons in de bocht
wordt altijd zacht gereden
het is ook te ver gezocht
een hardrijder die zijn auto verlaat
voor midden op de…
Eindeloze schreeuw
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
622 Het lijkt wel of je mijlen ver weg bent,
alsof er een glazen muur tussen ons staat,
ik probeer wanhopig,
... geen antwoord.
Dit is hopeloos,
toch blijf ik proberen,
ik wil je bereiken,
toch word mijn geroep niet gehoord.…
Van heide en sterren
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
802 Zoals wij daar lagen
met takjes en twijgjes nabij
een bosrand zonder vragen
het stuifzand dwarrelde blij
Minuten die zich moeiteloos plooiden
in een waar geworden droom
de ranke grassprietjes tooiden
het spel zonder rem, zonder toom
Een roek kwam en streek neer
in het geschilderde licht van de dag
zag goudvinkjes getooid zonder veer
en…
ik pak ze stuk voor stuk
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
884 zweven engelen
in de lucht, ik pak
ze stuk voor stuk
en zet ze op een rij
hun vleugels licht gebogen
dichtbij elkaar schoven
bekijken ze me hemels blij
dan spreken ogen
die naast God het
donker ook gedogen
dat er vaker liefde
wordt gewenst
ik kijk ze aan en voel
me een slecht mens
gelukkig breekt de lach
weer door en worden
veren…
Vaarwel aan t, woud
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
977 Ei, zie van ver nog wordt het woud
Zijn groet aan ons niet moe,
Daar 't wuift met tak en twijgen,
Die duizend stemmen stijgen;
't Roept ook vaarwel ons toe.…
Normandie 44
netgedicht
2.6 met 24 stemmen
1.371 Zat ik op het strand met ogen zien
Mensen, het bedekt en rood glimmen
Zag ik branding mensen tillen
boten vagelijk ver opdoemen
Zandig tussen tenen, haren vol
Knieën op een rustoord leunen
Het vergaan, de resten hoor ik
Het gebulder van lopen schroeien
Man bloeden zonnig rood
Grijzend wolken levend dood
Materie arterie aorta
van eens…
De Fazant
gedicht
3.3 met 51 stemmen
36.834 Op duizend veren heeft hij duizend ogen
maar hoe hij stapt, hoe fier en fraaigelijnd,
hij ziet er geen begin aan en geen eind.
Een vlucht als vlucht wordt niet meer overwogen.…
Geen ruzie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.018 Het liefst ga ik nu schelden
ik ben zo vreselijk kwaad
maar het tegenovergestelde
is waar het nu om gaat
De rust in mijzelf te vinden
om ver boven jou te staan
mij niet aan jou willen binden
en alleen verder te gaan
Dat is nu mijn doel en streven
jij bent een geschreven blad
in een boek dat ik ga weggeven
maar dat ik nooit echt had…
Blote lenteluchten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
883 het licht het duister wegknaagt
groeit traag, maar vastberaden
het ondergronds vertrouwen
naar de blote lenteluchten
Een weg terug, een naar beneden,
afgesneden voor het geschrokken
jonge knoppengroen
elke stap gezet in het volle leven
voorgoed gezet, nooit meer overdoen
De tred van spitters, wieders, maaiers
trekt sporen door het vers…
Depressief I
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.979 kruidenmix van spijkers
en liters vet om in gaar te koken
De bestanddelen zijn onbetrouwbaar
en dragen een zoute nasmaak
van teveel deprecierende zelfstrijd
en te weinig opbouwende aanspraak
Je voelt je een nietsnut, overbodig op de wereld
maakt gehakt van iedere aansporing tot hoop
maar geloof, hoop en liefde zijn gerechten
die nooit zo ver…
wolkenslaap
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
710 de avond liep binnen
met waterige ogen
en schrobde het maanlicht
van mijn zilver bespatte huid
met zorg had ik
sterrenzaad gestrooid
tussen land en hemel
ver van de plaats
waar uren verdwijnen
en de dood zich in mijn
lichaam sleept
boven de horizon
en het slapende zuiden
kromde het licht
met ingehouden adem
toen jij stenen gooide…
saffraangeel
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
9.559 gele vlinders vliegen
ze blaast naar krokussen
kleurt haar wereld zonnegoud
en ik roep, help haar
kleur haar wereld geel
ze lacht, ik lach met haar mee
maar nu moet ik snel gaan
want straks kloddert de nacht
haar gele wereld modderzwart
en huilt ze van de pijn
kijk toch nog even om
al weet ik niet waarom
zie nog net een streepje geel
ver…
het schooltje van zijn jeugd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
764 thuis zit in zijn kleren
hij hoort nu nog
hoe kinderstemmen leren
in het schooltje van zijn jeugd
de zwarte dag toen
angst het dorp verschrikte
en iedereen zich schikte
met het wapen
van vergelding in de rug
hoe moeder vluchtte
hem verzuchtte sneller
mee te gaan
honger dorst de lange
nachten zonder maan
zijn vriend
is ook van ver…
Haar geur wordt alles
gedicht
3.1 met 30 stemmen
14.564 Achter ons raast nachttrein
door een weiland - wij kwam van ver,
op verhaal, staan met lange jassen
in de gang, herhalen enkele gebaren.
Wij weten weer hoe deze vrouw ons
soms niet meer kon zien wanneer zij
door de grote kamer ijsbeerde, vlammen
van zich afsloeg, onverstaanbaar werd.…
de fietser
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 ze zo
hij begroet de trage koeien
tijdloos herkauwend in ’t groen
in de schaduw van de meidoorn
in de verte de kalme stroom
de ijssel met daarover het pontje
naar de mooiste overkant
hij begroet de einderzoekers
en voorzichtig brengt hij hen
waar ze vandaan kwamen
de fietser een gelukkige zwerver
steeds weer terugkerend naar dat veer…
Als een vogel zo vrij
hartenkreet
4.8 met 15 stemmen
2.885 vandaag zet ik alles opzij
kijk uit naar de dag van morgen
Als een vogel zo vrij
zweef ik op de wind
Over bergtop en vallei
waar ik rust en vrede vind
Als een vogel zo vrij
spreid ik mijn beide vleugels uit
Vergeet al mijn tobberij
voel de frisse wind op mijn huid
Als een vogel zo vrij
vlieg ik de horizon tegemoet
Het oude leven ligt ver…
Opera in Stilte
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.170 Ze fantaseerde zich een diva
die haar bonzend hart verstilde
in de stilte die zij zocht
bedacht ze liedjes -magistraal
die bijenzoemend in haar hoofd
haar steeds weer gaven wat ze wilde
ver voorbij de exodus
van het verkommerde kabaal
Ze ouvertuurde hoge noten
onverdroten -tot ze gilde
geinballorig als ze was
verloor ze weer een andermaal…
SCHERVENVUUR
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.354 Ik kijk mij na en lees de sonde
van geluk, verraad, vervulling en verlies,
tel het gelag en week de wonden
in ‘t zoete zuur van vers geboortevlies.
Ik laat los en voel mij glijden
door de trechter van mijn oppervlak
ik zal mij door de donkere ring bevrijden
zoals mijn scherf mijn eigen vuur ontstak.…
een reiger wiekte traag
netgedicht
4.7 met 19 stemmen
646 zacht gleed vlak
de wereld mij voorbij
rust en stilte brachten
in de lichte lentewind
het ultiem geluksgevoel
steeds dichterbij
een reiger wiekte traag
en zelfs de meerkoeten
hadden nu geen haast
poetsten veren terwijl
wat eenden hun kroost
de mooiste plekjes leerden
een bankje lonkte met
een warm uitzicht op
de plas…